Бой на возеры Тартар

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Бой на возеры Тартар
Асноўны канфлікт: Іракская вайна
Дата 23 сакавіка 2005
Месца возера Тартар, Ірак
Вынік перамога амерыкана-іракскiх сіл
Праціўнікі
Flag of the United States.svg ЗША
Flag of Iraq.svg Ірак
Flag of the Ba'ath Party.svg Баас
Flag of al-Qaeda in Iraq.svg Аль-Каіда ў Іраку
Сілы бакоў
25—30 чалавек 120 чалавек
Страты
7 забітых, 6 параненых[1] 11[2]—84[3] забітых, магчыма 1 палонны[4]

Бой на возеры Тартар — рэйд амерыкана-іракскіх камандас на трэніровачны лагер паўстанцаў на возеры Тартар 23 сакавіка 2005 года[5].

Прадмова[правіць | правіць зыходнік]

Трэніровачны лагер, размешчаны ў аддаленым раёне блізу возера Тартар, побач з суніцкімі правінцыямі Анбар і Салахдзін, быў, па словах іракскіх афіцыйных асоб, найбуйнейшым партызанскім навучальным лагерам, выяўленым да таго моманту ў ходзе вайны. Лагер дзялілі прыхільнікі партыі Баас і члены «Аль-Каіды». Паўстанцы планавалі атакаваць горад Самара, размешчаны прыкладна ў 55 кіламетрах на ўсход ад возера, з вялікай колькасцю замініраваных аўтамабіляў. Паралельная аперацыя выцесніла паўстанцаў за межы горада і вымусіла іх разбіць лагер у балоцістай мясцовасці побач з возерам. У аддаленым месцы знаходзіліся старыя хаціны і палаткі, некалькі аўтамабіляў і лодкі, на якіх паўстанцы перасякалі возера. Лагер быў добра замаскіраваны і абаронены мінамётамі і кулямётнымі гнёздамі. Падчас рэйду ў лагеры знаходзілася каля 120 партызан.

Рэйд[правіць | правіць зыходнік]

У рэйдзе ўдзельнічалі батальён іракскіх паліцэйскіх камандас, а таксама 9 амерыканскіх разведчыкаў і 1 медык з 3-га батальёна 69-га бранятанкавага палка, а таксама мясцовы перакладчык. Разведгрупа складалася з адборных салдат батальёна. Большасць з іх знаходзіліся ў сваім другім баявым паходзе і раней удзельнічалі ў баявых дзеяннях падчас уварвання ў Ірак у 2003 годзе. Байцы былі накіраваныя для аказання дапамогі іракскім сілам у правядзенні імі аперацый па барацьбе з паўстанцамі. Калі шматнацыянальныя сілы наблізіліся да меркаванага лагера паўстанцаў, іракскі кантынгент падзяліўся на дзве групы: адну на захадзе, бліжэй да берага возера, і адну на ўсходзе. Амерыканцы рушылі ўслед за першай групай на захад. У той час як першы атрад рухаўся ўздоўж берага возера і сустрэў невялікі супраціў, група на ўсходзе трапіла пад інтэнсіўны агонь. Камандас спешыліся са сваіх пікапаў і атакавалі праз адкрытае поле па кірунку да лагера. Яны адразу ж панеслі цяжкія страты ад кулямётных гнёздаў і непрамога агню. Рэагуючы на моцны агонь і маленні аб дапамозе, амерыканцы аддзяліліся ад заходняй групы і далучыліся да байцоў на ўсходзе. Яны ўступілі ў бой з праціўнікам з кулямётным агнём, каб дазволіць выцыгнуць параненых камандас. З больш чым дзясяткам ахвяр, абмежаванай радыёсувяззю, першы лейтэнант Джон Роўалд прыняў рашэнне падзяліць свае сілы, даслаўшы палову, каб усталяваць радыёсувязь і запытаць падтрымку з паветра, у той час як іншая палова падтрымлівала кантакт з праціўнікам. У той час як ён і жменька іракскіх камандас працягнулі атаку і паспрабавалі адвесці агонь ад параненых, якія ляжаць у адкрытым полі, спецыяліст-медык Рэй Майкл Фурман, сам знаходзячыся пад пастаянным агнём, аказваў дапамогу параненым, спыняючыся толькі для таго, каб адкрыць агонь у адказ са сваёй зброі або вінтовак забітых і параненых. Пасля 45 хвілін інтэнсіўнага бою амерыканцы былі на зыходзе боепрыпасаў, калі два верталёта OH-58D прыбылі ў бой, калі праціўнік амаль акружаў налётчыкаў[6]. З дапамогай ракетнага і кулямётнага агню верталёты змаглі разбіць ворага і прымусіць паўстанцаў пакінуць гэты раён на лодцы. Было падлічана, што каля 30 партызан здолелі выратавацца падчас баёў на лодцы праз возера, захапіўшы з сабой усіх забітых або параненых байцоў.

Наступствы[правіць | правіць зыходнік]

Сем ірацкіх камандас былі забітыя ў ходзе налёту і яшчэ шэсць параненыя. Паводле ацэнак МУС Ірака, было забіта 84 паўстанцы, а спецназаўцы сцвярджалі, што захапілі ў палон аднаго алжырца. Аднак прысутныя амерыканскія войскі не змаглі пацвердзіць ніводнага захопленага праціўніка. Увайшоўшы ў лагер, амерыканскія войскі выявілі там замежныя пашпарты, навучальныя выданні, розныя дакументы, зброю і боепрыпасы. Паводле знойдзеных дакументаў, сярод паўстанцаў былі мараканцы, алжырцы, суданцы, саудаўцы, сірыйцы і егіпцяне. Армейскі баявы медык Рэй Майкл Фурман (забіты ў баі 18 жніўня 2005 года ў Самары) быў узнагароджаны «Срэбнай зоркай» за свае дзеянні падчас бою. Вядучы пілот OH-58D, 1LT Майкл Хультквіст атрымаў «Лётны крыж»[4].

Пасля прагляду відэазапісу рэйду прадстаўнік кааліцыі заявіў, спасылаючыся на колькасць забітых паўстанцаў, што «дзесьці паміж 11 і 80 ляжыць дакладны лік...паўстанцкія сілы, якія беглі...змаглі аднавіць свае страты і забраць іх з сабой»[2].

Зноскі

  1. Iraqi forces kill 84 insurgents.
  2. 2,0 2,1 Nance, Malcolm W., The Terrorists of Iraq: Inside the Strategy and Tactics of the Iraq Insurgency 2003-2014, CRC Press, 2014 ISBN 1498706894 ISBN 978-1498706896
  3. Iraqi forces kill 84 insurgents.
  4. 4,0 4,1 Venditta, An interview by David 'The reeds just came alive with gunfire'.
  5. Nance, Malcolm W., The Terrorists of Iraq: Inside the Strategy and Tactics of the Iraq Insurgency 2003-2014, CRC Press, 2014 ISBN 1498706894 ISBN 978-1498706896
  6. Venditta, An interview by David 'The reeds just came alive with gunfire'.