Бой на возеры Тартар

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Бой на возеры Тартар
Асноўны канфлікт: Іракская вайна
Дата 23 сакавіка 2005
Месца возера Тартар, Ірак
Вынік перамога амерыкана-іракскiх сіл
Праціўнікі
Flag of the United States.svg ЗША
Flag of Iraq.svg Ірак
Flag of the Ba'ath Party.svg Баас
Flag of al-Qaeda in Iraq.svg Аль-Каіда ў Іраку
Сілы бакоў
25—30 чалавек 120 чалавек
Страты
7 забітых, 6 параненых[1] 11[2]—84[3] забітых, магчыма 1 палонны[4]

Бой на возеры Тартар — рэйд амерыкана-іракскіх камандас на трэніровачны лагер паўстанцаў на возеры Тартар 23 сакавіка 2005 года[5].

Прадмова[правіць | правіць зыходнік]

Трэніровачны лагер, размешчаны ў аддаленым раёне блізу возера Тартар, побач з суніцкімі правінцыямі Анбар і Салахдзін, быў, па словах іракскіх афіцыйных асоб, найбуйнейшым партызанскім навучальным лагерам, выяўленым да таго моманту ў ходзе вайны. Лагер дзялілі прыхільнікі партыі Баас і члены «Аль-Каіды». Паўстанцы планавалі атакаваць горад Самара, размешчаны прыкладна ў 55 кіламетрах на ўсход ад возера, з вялікай колькасцю замініраваных аўтамабіляў. Паралельная аперацыя выцесніла паўстанцаў за межы горада і вымусіла іх разбіць лагер у балоцістай мясцовасці побач з возерам. У аддаленым месцы знаходзіліся старыя хаціны і палаткі, некалькі аўтамабіляў і лодкі, на якіх паўстанцы перасякалі возера. Лагер быў добра замаскіраваны і абаронены мінамётамі і кулямётнымі гнёздамі. Падчас рэйду ў лагеры знаходзілася каля 120 партызан.

Рэйд[правіць | правіць зыходнік]

У рэйдзе ўдзельнічалі батальён іракскіх паліцэйскіх камандас, а таксама 9 амерыканскіх разведчыкаў і 1 медык з 3-га батальёна 69-га бранятанкавага палка, а таксама мясцовы перакладчык. Разведгрупа складалася з адборных салдат батальёна. Большасць з іх знаходзіліся ў сваім другім баявым паходзе і раней удзельнічалі ў баявых дзеяннях падчас уварвання ў Ірак у 2003 годзе. Байцы былі накіраваныя для аказання дапамогі іракскім сілам у правядзенні імі аперацый па барацьбе з паўстанцамі. Калі шматнацыянальныя сілы наблізіліся да меркаванага лагера паўстанцаў, іракскі кантынгент падзяліўся на дзве групы: адну на захадзе, бліжэй да берага возера, і адну на ўсходзе. Амерыканцы рушылі ўслед за першай групай на захад. У той час як першы атрад рухаўся ўздоўж берага возера і сустрэў невялікі супраціў, група на ўсходзе трапіла пад інтэнсіўны агонь. Камандас спешыліся са сваіх пікапаў і атакавалі праз адкрытае поле па кірунку да лагера. Яны адразу ж панеслі цяжкія страты ад кулямётных гнёздаў і непрамога агню. Рэагуючы на моцны агонь і маленні аб дапамозе, амерыканцы аддзяліліся ад заходняй групы і далучыліся да байцоў на ўсходзе. Яны ўступілі ў бой з праціўнікам з кулямётным агнём, каб дазволіць выцыгнуць параненых камандас. З больш чым дзясяткам ахвяр, абмежаванай радыёсувяззю, першы лейтэнант Джон Роўалд прыняў рашэнне падзяліць свае сілы, даслаўшы палову, каб усталяваць радыёсувязь і запытаць падтрымку з паветра, у той час як іншая палова падтрымлівала кантакт з праціўнікам. У той час як ён і жменька іракскіх камандас працягнулі атаку і паспрабавалі адвесці агонь ад параненых, якія ляжаць у адкрытым полі, спецыяліст-медык Рэй Майкл Фурман, сам знаходзячыся пад пастаянным агнём, аказваў дапамогу параненым, спыняючыся толькі для таго, каб адкрыць агонь у адказ са сваёй зброі або вінтовак забітых і параненых. Пасля 45 хвілін інтэнсіўнага бою амерыканцы былі на зыходзе боепрыпасаў, калі два верталёта OH-58D прыбылі ў бой, калі праціўнік амаль акружаў налётчыкаў[6]. З дапамогай ракетнага і кулямётнага агню верталёты змаглі разбіць ворага і прымусіць паўстанцаў пакінуць гэты раён на лодцы. Было падлічана, што каля 30 партызан здолелі выратавацца падчас баёў на лодцы праз возера, захапіўшы з сабой усіх забітых або параненых байцоў.

Наступствы[правіць | правіць зыходнік]

Сем ірацкіх камандас былі забітыя ў ходзе налёту і яшчэ шэсць параненыя. Паводле ацэнак МУС Ірака, было забіта 84 паўстанцы, а спецназаўцы сцвярджалі, што захапілі ў палон аднаго алжырца. Аднак прысутныя амерыканскія войскі не змаглі пацвердзіць ніводнага захопленага праціўніка. Увайшоўшы ў лагер, амерыканскія войскі выявілі там замежныя пашпарты, навучальныя выданні, розныя дакументы, зброю і боепрыпасы. Паводле знойдзеных дакументаў, сярод паўстанцаў былі мараканцы, алжырцы, суданцы, саудаўцы, сірыйцы і егіпцяне. Армейскі баявы медык Рэй Майкл Фурман (забіты ў баі 18 жніўня 2005 года ў Самары) быў узнагароджаны «Срэбнай зоркай» за свае дзеянні падчас бою. Вядучы пілот OH-58D, 1LT Майкл Хультквіст атрымаў «Лётны крыж»[4].

Пасля прагляду відэазапісу рэйду прадстаўнік кааліцыі заявіў, спасылаючыся на колькасць забітых паўстанцаў, што «дзесьці паміж 11 і 80 ляжыць дакладны лік...паўстанцкія сілы, якія беглі...змаглі аднавіць свае страты і забраць іх з сабой»[2].

Зноскі

  1. Iraqi forces kill 84 insurgents.
  2. 2,0 2,1 Nance, Malcolm W., The Terrorists of Iraq: Inside the Strategy and Tactics of the Iraq Insurgency 2003-2014, CRC Press, 2014 ISBN 1498706894 ISBN 978-1498706896
  3. Iraqi forces kill 84 insurgents.
  4. 4,0 4,1 Venditta, An interview by David 'The reeds just came alive with gunfire'. mcall.com.
  5. Nance, Malcolm W., The Terrorists of Iraq: Inside the Strategy and Tactics of the Iraq Insurgency 2003-2014, CRC Press, 2014 ISBN 1498706894 ISBN 978-1498706896
  6. Venditta, An interview by David 'The reeds just came alive with gunfire'. mcall.com.