Браніслаў Нушыч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Браніслаў Нушыч
сербск.: Бранислав Нушић
Branislav Nušić 1904.jpg
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння: 8 (20) кастрычніка 1864
Месца нараджэння:
Дата смерці: 19 студзеня 1938(1938-01-19)[1][2][3] (73 гады)
Месца смерці:
Пахаванне:
Грамадзянства:
Дзеці: Gita Predić-Nušić[d]
Альма-матар:
Прафесійная дзейнасць
Род дзейнасці: раманіст, журналіст, драматург, дзяржаўны служачы, дыпламат, пісьменнік, паэт-адвакат
Валодае мовамі: сербская мова[2]
Грамадская дзейнасць
Член у
Подпіс: Nusic2 potpis.jpg
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы

Браніслаў Нушыч (па-сербску Бранислав Нушић/Branislav Nušić; 20 кастрычніка 1864, Бялград — 19 студзеня 1938) — сербскі празаік, драматур, эсэіст, журналіст і дыпламат.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 20 кастрычніка 1864 года ў Бялградзе як Алкібіяд Нуша. Яго бацька гандляваў збожжам, але ў хуткім часе пасля нараджэння дзіцяці страціў свой капітал. Сям'я пераехала ў Смедэрэва, дзе Нушыч правёў дзяцінства. Па дасягненні 18 гадоў афіцыйна змяніў імя на «Браніслаў Нушыч». Скончыў юрыдычны факультэт у Бялградзе ў 1884 годзе.

Удзельнічаў у сербска-балгарскай вайне 1885 года. Пасля вайны надрукаваў у газеце «Дневны ліст» кантраверсыйны верш «Два рабы», за які быў асуджаны на два гады катаргі. У вершы высьмейвалася сербская манархія, і ў першую чаргу кароль Мілан Абрэнавіч.

У 1889 годзе заняў дзяржаўную пасаду с стаў чыноўнікам МЗС і быў адпраўлены ў консульства ў Бітале, дзе ажаніўся ў 1983 годзе. На поўдні Сербіі і ў Македоніі правёў каля дзесяці гадоў. Ягонай апошняй пасадай у гэтым рэгіёне было месца віцэконсула ў Прышціне.

У 1900 годзе прызначаны сакратаром Міністэрства асветы і загадчыкам літаратурнай часткі Нацыянальнага тэатра ў Бялградзе. З 1904 года кіруе Сербскім нацыянальным тэатрам у Нові-Садзе. У 1905 годзе пакінуў гэту пасаду і пераехаў у Бялград, дзе працаваў журналістам. Пісаў пад псеўданімам «Бен Акиба». У 1912 годзе ў функцыі дзяржаўнага чыноўніка вярнуўся ў Біталу, а ў 1913 годзе заснаваў тэатр у Скоп'і, дзе жыў да 1915 года. Пакінуў краіну разам з войскам у часе Першай сусветнай вайны, да канца баявых дзеянняў жыў у Італіі, Швейцарыі, Францыі.

Пасля вайны кіруе аддзелам мастацтва Міністэрства асветы (да 1923 года), Нацыянальным тэатрам у Сараеве. У 1927 годзе вяртаецца ў Бялград.

У 1933 годзе выбраны ў сябры Сербскай каралеўскай акадэміі.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Творчая спадчына Нушыча вельмі абсяглая і размаітая. Пасля першых паэтычных спробаў пераарыентаваўся на рэалістычную і гумарыстычную прозу і камедыі, якія пісаў з 1880-х гадоў да канца 19 стагоддзя. У сатыры Нушыча адлюстроўвалася частка сербскай палітычнай рэчаіснасці, і ўсё ж ён быў больш гумарыстам і жартаўніком, чым сатырыкам.

Патрыятычныя драмы Нушыча не дасягаюць літаратурнага ўзроўню яго камедый.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Драмы[правіць | правіць зыходнік]

  • «Тако је морало бити»
  • «Јесења киша»
  • «Иза божјих леђа»
  • «Пучина»

Камедыі[правіць | правіць зыходнік]

  • «Госпођа министарка»
  • «Народни посланик»
  • «Мистер Долар»
  • «Ожалошћена породица»
  • «Покојник»
  • «Сумњиво лице»
  • «Др»
  • «Протекција»
  • «Свет»
  • «Пут око света»

Раманы[правіць | правіць зыходнік]

  • «Аутобиографија»
  • «Општинско дете» (у Сараеве выдадзена як «Općinsko dijete»)
  • «Хајдуци»

Апавяданні[правіць | правіць зыходнік]

  • «Политички противник»
  • «Посмртно слово»
  • «Класа»
  • «Приповетке једног каплара»

Трагедыі[правіць | правіць зыходнік]

  • «Кнез Иво од Семберије»
  • «Хаџи-Лоја»
  • «Наход»

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 Нушич Бранислав // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.
  2. 2,0 2,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. Branislav Nušić // International Music Score Library Project — 2006. Праверана 9 кастрычніка 2017.