Валерый Васілевіч Казлоў

Валерый Васілевіч Казлоў
руск.: Валерий Васильевич Козлов
Дата нараджэння	1 студзеня 1950(1950-01-01) (76 гадоў)
Месца нараджэння	Kostyli[d], Міхайлаўскі раён, Разанская вобласць, РСФСР, СССР
Грамадзянства	Расія
Род дзейнасці	матэматык, выкладчык універсітэта
Навуковая сфера	механіка, варыяцыйнае злічэнне, матэматычная фізіка, матэматыка, тэарэтычная механіка, nonholonomic system[d], статыстычная механіка і ergodic theory[d]
Месца працы	механіка-матэматычны факультэт МДУ[d] Матэматычны інстытут імя У. А. Сцяклова РАН[d] Izvestiya: Mathematics[d] Kvant[d] МДУ
Навуковая ступень	доктар фізіка-матэматычных навук () (1978)
Навуковае званне	прафесар (1983) акадэмік РАН[d] (26 мая 2000) член-карэспандэнт РАН[d] (30 мая 1997)
Альма-матар	механіка-матэматычны факультэт МДУ[d] (1972)
Навуковы кіраўнік	Андрэй Калмагораў і Уладзімір Ігаравіч Арнольд
Вядомыя вучні	Nikolay Moshchevitin[d], Dmitry Treshev[d] і Maxim Shamolin[d]
Член у	Расійская акадэмія навук () Сербская акадэмія навук і мастацтваў () Чарнагорская акадэмія навук і мастацтваў ()
Прэміі	Трыумф[d] (2010)
Узнагароды	Kovalevskaya Prize[d] (1999) залаты медаль імя Леанарда Эйлера[d] (2007) SA Chaplygin Gold Medal[d] (2015) прэмія Гілі Агасцінелі[d] (2009)
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Валерый Васілевіч Казлоў (1 студзеня 1950, Кастылі, Разанская вобласць, РСФСР) — савецкі і расійскі матэматык і механік. Выканавец абавязкаў прэзідэнта Расійскай акадэміі навук (24 сакавіка— 26 верасня 2017), віцэ-прэзідэнт Расійскай акадэміі навук (з 2001), дырэктар Матэматычнага інстытута імя У. А. Сцяклова РАН (2004—2016) , акадэмік РАН (2000, член-карэспандэнт з 1997), доктар фізіка-матэматычных навук (1978), прафесар (1983).

Поўны кавалер Ордэна «За заслугі перад Айчынай».

Асноўныя напрамкі даследаванняў — тэарэтычная механіка, праблема дакладнай інтэгравальнасці раўнанняў руху, варыяцыйныя метады механікі, тэорыя ўстойлівасці руху, дынаміка цвёрдага цела, негаланомная механіка, тэорыя ўдару, сіметрыі і інтэгральныя інварыянты, матэматычныя пытанні статыстычнай механікі, эргадычная тэорыя і матэматычная фізіка.

Вырашыў шэраг класічных задач: задачу Пуанкарэ аб неіснаванні дадатковых законаў захавання для цяжкага несіметрычнага цвёрдага цела з нерухомай кропкай, задачу Пэнлеве—Голубева аб галінаванні рашэнняў ураўненняў дынамікі ў плоскасці комплекснага часу і наяўнасці поўнага набору галаморфных першых інтэгралаў ураўненняў Гамільтана, задачу Чаплыгіна аб падзенні цвёрдага цела ў бязмежным аб’ёме ідэальнай вадкасці.

Упершыню даў поўны і строгі доказ тэарэмы аб няўстойлівасці раўнаваг у поле з гарманічным патэнцыялам, выказанай Самуэлем Ірншоў.