Валерый Паўлавіч Вакульчык

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Валерый Паўлавіч Вакульчык
альтэрн.: Валеры Вакульчык
Валерый Паўлавіч Вакульчык
сцяг
Дзяржаўны сакратар Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь
3 верасня 2020 — 29 кастрычніка 2020
Прэм’ер-міністр Раман Галоўчанка
Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка
Папярэднік Андрэй Раўкоў
сцяг
Старшыня Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь
сцяг
16 лістапада 2012 — 3 верасня 2020
Прэм’ер-міністр Міхаіл Мясніковіч
Андрэй Кабякоў
Сяргей Румас
Раман Галоўчанка
Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка
Папярэднік Вадзім Зайцаў
Пераемнік Іван Тэртэль
сцяг
Старшыня Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь
сцяг
24 кастрычніка 2011 — 16 лістапада 2012
Прэм’ер-міністр Міхаіл Мясніковіч
Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка
Папярэднік пасада ўтворана
Пераемнік Валянцін Шаеў
 
Адукацыя
Дзейнасць афіцэр
Нараджэнне 19 чэрвеня 1964(1964-06-19) (56 гадоў)
 
Ваенная служба
Званне генерал-лейтэнант
 
Узнагароды
Ордэн Айчыны 3 ступені, Беларусь
Мэдаль За бездакорную службу 1 ступені
Мэдаль За бездакорную службу 2 ступені
Мэдаль За бездакорную службу 3 ступені
Медаль «60 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Медаль «80 гадоў Камітэту дзяржаўнай бяспекі»
Медаль «80 гадоў Узброенным Сілам Рэспублікі Беларусь»
Медаль «90 гадоў Камітэту дзяржаўнай бяспекі»

Вале́рый Па́ўлавіч Ваку́льчык (нар. 19 чэрвеня 1964, аг. Радастава, Драгічынскі раён, Брэсцкая вобласць, БССР) — беларускі ваенны і дзяржаўны дзеяч. Памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектар па Брэсцкай вобласці з 2020 года. Старшыня Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь (2012—2020). Генерал-лейтэнант (2015)[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў аграгарадку Радастава на беларуска-ўкраінскім памежжы. Бацька, Павел Дзянісавіч, у 1971—1986 гадах узначальваў мясцовы калгас «Чырвоны партызан» (цяпер СПК «Радастаўскае»), меў ордэн «Знак пашаны». Маці, Марыя Аляксееўна, нарадзілася ў Аляксеевічах, працавала настаўніцай беларускай мовы, потым дырэктарам школы ў в. Ліпнікі[2][3].

Скончыў сярэднюю школу ў Радаставе, Харкаўскае гвардзейскае вышэйшае танкавае каманднае вучылішча (1985), Вышэйшыя курсы ваеннай контрразведкі КДБ СССР (1992), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2011).

У 1985—1991 гадах праходзіў вайсковую службу ва ўзброеных сілах СССР, у 1991—2008 гадах — у органах дзяржаўнай бяспекі. Пачынаў службовую кар’еру ў Брэсцкім памежным атрадзе.

У маі 2008 года ўзначаліў утвораны Аператыўна-аналітычны цэнтр пры Прэзідэнце. 24 кастрычніка 2011 года прызначаны першым старшынёй Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь[4]. Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 532 ад 21 лістапада 2011 года Валерый Вакульчык увайшоў у склад Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь.

16 лістапада 2012 года ўказам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 511 прызначаны старшынёй Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь у званні генерал-маёра[5].

16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь[6], а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе старшыні камітэта[7].

У 2018 годзе Старшыня Камітэта дзяржаўнай бяспекі Валерый Вакульчык прадэманстраваў першы беларускі мабільны тэлефон для закрытай урадавай сувязі. Ён заўважыў, што падобныя тэлефоны ёсць толькі ў некалькіх дзяржавах, і беларускі апарат не саступае ім па якасці і нават лепш па некаторых параметрах[8].

31 жніўня 2020 года быў уключаны ў спіс асобаў, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву ў сувязі з тым, што «сваімі дзеяннямі ён арганізаваў і падтрымаў фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае задушэнне мірных пратэстаў»[9].

3 верасня 2020 года вызвалены ад пасады старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Беларусі і прызначаны дзяржсакратаром Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь. Валерый Вакульчык узначальваў Камітэт дзяржаўнай бяспекі амаль 8 гадоў і, як адзначыў тагачасны кіраўнік Беларусі Аляксандр Лукашэнка, «ніхто да яго палавіны нават не змог вытрымаць на гэтай гарачай пасадзе. Вельмі надзейны, адданы дзяржаве і народу чалавек, старанны, прыстойны»[10].

17 верасня 2020 года прызначаны ўпаўнаважаным прадстаўніком Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у Брэсцкай вобласці[11].

29 кастрычніка 2020 года вызвалены ад пасады дзяржаўнага сакратара Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь і звольнены з вайсковай службы ў запас па ўзросце. Адначасова ён быў прызначаны памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектарам па Брэсцкай вобласці з прысваеннем першага класа дзяржаўнага служачага[12].

Грамадская дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

7 сакавіка 2013 года ўзначаліў грамадскае аб’яднанне «Беларуская федэрацыя біятлона»[13]. Пакінуў гэтую пасаду 16 мая 2017 года[14], пасля чаго стаў старшынёй назіральнага савета Беларускай федэрацыі біятлона.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Узнагароджаны Ордэнам Айчыны III ступені (2014)[15] і 11 медалямі, у тым ліку:

Асабістае жыццё[правіць | правіць зыходнік]

Жанаты, ёсць дачка.

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Чарговыя воінскія і спецыяльныя званні прысвоены кіраўнікам сілавых ведамстваў (бел.) . Афіцыйны інтэрнэт-партал Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (7 мая 2015). Праверана 18 верасня 2020.
  2. Адар’я Гуштын, Ягор Марціновіч. Рэпартаж з беларуска-ўкраінскай мяжы — радзімы новага сакратара Рады бяспекі Валерыя Вакульчыка (бел.) . Наша ніва (3 верасня 2020). Праверана 18 верасня 2020.
  3. Катерина Борисевич. Глава КГБ Валерий Вакульчик: «Когда чувствую усталость, приезжаю в родную деревню» (руск.) . Tut.by (21 красавіка 2018). Праверана 18 верасня 2020.
  4. Вакульчык прызначаны старшынёй Следчага камітэта Беларусі (руск.) . БелТА (24 кастрычніка 2011). Праверана 19 жніўня 2020.
  5. Указ Прэзідэнта РБ № 511 ад 16.11.2012 «Аб прызначэнні В. П. Вакульчыка Старшынёй Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь» (руск.) 
  6. Пастанова Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь № 870 «Аб складанні паўнамоцтваў Урада Рэспублікі Беларусь» (руск.) . Праверана 16 кастрычніка 2015.
  7. Назначаны члены ўрада Рэспублікі Беларусь. president.gov.by (17 снежня 2015).
  8. КГБ продемонстрировал разработанный в Беларуси мобильный телефон для закрытой правительственной связи (руск.) . БелТА (2 мая 2018). Праверана 19 жніўня 2020.
  9. Латвія, Літва і Эстонія ўключылі Лукашэнку і яшчэ 29 чыноўнікаў ў спіс пэрсон нон-грата. ПОЎНЫ СЬПІС
  10. Кадравыя рашэнні Прэзідэнта: змена кіраўніцтва ў КДБ і КДК, новыя дзяржсакратар Савета бяспекі, віцэ-прэм’ер і мэр Мінска (бел.) . БелТА (3 верасня 2020). Праверана 19 жніўня 2020.
  11. Вакульчык назначаны ўпаўнаважаным прадстаўніком Прэзідэнта ў Брэсцкай вобласці, Сівак — у Магілёўскай (бел.) . БелТА (17 верасня 2020). Праверана 19 жніўня 2020.
  12. Указ Президента Республики Беларусь от 29 октября 2020 г. № 391 «О В. П. Вакульчике» (руск.) . Национальный правовой Интернет-портал Республики Беларусь (3 лістапада 2020). Праверана 3 лістапада 2020.
  13. Новый председатель КГБ Вакульчик возглавил Федерацию биатлона (руск.) . Tut.by (7 сакавіка 2013). Праверана 19 жніўня 2020.
  14. Белорусскую федерацию биатлона вместо председателя КГБ возглавил бывший наставник сборной (руск.) . Tut.by (16 мая 2013). Праверана 19 жніўня 2020.
  15. Руководители госорганов Беларуси награждены орденами Почета и Отечества III степени (руск.)  (12 студзеня 2014).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]