Вальдэмар Вялікі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Вальдэмар Брандэнбургскі
ням.: Waldemar von Brandenburg
Вальдэмар Брандэнбургскі
Помнік Вальдэмару Вялікаму працы Макса Унгера на мосце Мюлендамбруке ў Берліне. 1894
маркграф Брандэнбург-Штэндаля
1302 — 1319
Суправіцелі: Конрад I Брандэнбургскі,
Атон IV Са Стралой,
Ёган IV
Папярэднік: Ёган IV
Пераемнік: Генрых II Дзіцё
Маркграф Брандэнбург-Зальцведэля
1317 — 1319
Папярэднік: Ёган V
Пераемнік: Генрых II Дзіцё
 
Дзейнасць: кіраўнік
Нараджэнне: 1281 ці каля 1280
Смерць: 14 жніўня 1319
Дынастыя: Асканіі[d]
Бацька: Conrad, Margrave of Brandenburg-Stendal[d]
Маці: Constance of Greater Poland[d]

Вальдэмар Вялікі (ням.: Waldemar, Markgraf von Brandenburg, Woldemar; каля 1280 — 14 жніўня 1319, Мешкавіцы) — у 13091319 гадах маркграф Брандэнбурга з роду Асканіяў, суправіцель з 1302 года, з 1309 года як апякун свайго кузена Генрыха II.

Вальдэмар нарадзіўся ў сям'і маркграфа Конрада I Брандэнбургскага і яго жонкі Канстанцыі Польскай, дачкі герцага вялікапольскага Пржамыслава I. Паводле Солдзінскага міру 1309 года(руск.) бел. Вальдэмар адмовіўся ад сваіх прэтэнзій на Паморскае герцагства з Данцыгам за 10 тысяч марак срэбра на карысць Тэўтонскага ордэна.

У 1312 годзе Вальдэмар вёў вайну з маркграфам Мейсена Фрыдрыхам I, захапіў яго ў палон і прымусіў заключыць 14 красавіка 1312 года Тангермюндскі мір. У 1316 годзе Вальдэмар захапіў Дрэздэн. У 1319 годзе Вальдэмар набыў для Брандэнбурга Сулехаў і Свябодзін.

У 1315 годзе падчас так званай Паўночнагерманскай маркграфскай вайны Вальдэмар захапіў Штаргард, але саступіў Генрыху II Мекленбургскаму ў бітве пры Гранзэе і быў вымушаны аддаць Штаргард паводле Тэмплінскага міру Генрыху II 25 лістапада 1317 года.

У 1309 годзе Вальдэмар ажаніўся з Агнэсай Брандэнбургскай (1297—1334), дачкой маркграфа Германа I. Гэты шлюб апынуўся бяздзетным. У 1319 годзе маркграф Вальдэмар памёр, а ўслед за ім памёр і яго кузен Генрых II. На гэтым згасла дынастыя маркграфаў брандэнбургскіх з роду Асканіяў.

Брандэнбург у 1320 г.

У 1348 годзе ў Магдэбургскім архібіскупстве абвясціўся пажылы чалавек, які сцвярджаў, што ён з'яўляецца маркграфам Вальдэмарам, які вярнуўся з паломніцкай паездкі ў Святую зямлю. У 1319 годзе замест яго нібы пахавалі іншага чалавека. Афёра Ілжэвальдэмара раскрылася толькі ў 1350 годзе, а да гэтага часу махляр кіраваў Брандэнбургскай маркай, якую яму перадаў у леннае валоданне імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі Карл IV.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]