Валянцін Віктаравіч Волкаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Валянцін Віктаравіч Волкаў
Дата нараджэння:

19 красавіка 1881(1881-04-19)

Месца нараджэння:

г. Ялец Арлоўская губерня, Расійская імперыя

Дата смерці:

8 лістапада 1964(1964-11-08) (83 гады)

Месца смерці:

Сцяг СССР Мінск

Грамадзянства:

Flag of Russia.svg Расійская імперыяСцяг СССР

Род дзейнасці:

мастак

Жанр:

тэматычная карціна, партрэт, пейзаж, нацюрморт

Вучоба:

Пензенскае мастацкае вучылішча(руск.) бел.

Вядомыя працы:

«Мінск 3-га ліпеня 1944 года», Выява герба БССР

Уплыў на:

Уладзімір Сакалоў, Валянцін Дзежыц

Валянцін Віктаравіч Волкаў (7 (19) красавіка 1881, г. Ялец Арлоўскай губерні, цяпер Ліпецкая вобласць, Расія — 8 лістапада 1964, г. Мінск) — беларускі жывапісец, народны мастак Беларусі (1955), прафесар (1957). Аўтар малюнка герба БССР[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Сям'я і дзяцінства[правіць | правіць зыходнік]

Валянцін Волкаў паходзіў з сям'і рускіх мастакоў Арлоўскай губерні. Дзед быў першым прафесійным мастаком. Ён быў прыгонным, гаспадар аддаў яго ў вучылішча жывапісу і скульптуры, але пан за некалькі месяцаў да заканчэння вучэння забраў яго з вучэльні, каб не даваць яму вольную. Бацька яго таксама быў прафесійным мастаком жанрыстам і партрэтыстам ў Яльцы. З самага дзяцінства ён рос сярод карцін і мастакоў, альбом не пакідаў яго рук, у ім былі накіды, копіі.

Валянцін Волкаў — бацька Анатоля Волкава і дзед Сяргея Волкава, таксама мастакоў.

Адукацыя[правіць | правіць зыходнік]

Вучыўся ў Пензенскім мастацкім вучылішчы (1901—1907) у К. А. Савіцкага, А. Ф. Афанасьева(руск.) бел., Вышэйшым мастацкім вучылішчы пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў (Санкт-Пецярбург, 1907—1915) у В. Я. Савінскага(руск.) бел., П. П. Чысцякова[1].

Сталае жыццё[правіць | правіць зыходнік]

Удзельнік выставак з 1903 года. Удзельнічаў у рэвалюцыйных падзеях 1905 года ў Маскве[1].

Жыў на Беларусі з 1919[1], у Мінску з 1929 года.

Выкладаў у Веліжскай народнай мастацкай школе і Педагагічным інстытуце (1919—1923), Віцебскім мастацкім тэхнікуме (1923—1929), кіраваў мастацкай студыяй Саюза архітэктараў БССР (Мінск, 19331935), мастацкай студыяй юных талентаў пры Доме народнай творчасці (Мінск, 1935—1941), выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы (19471949), Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце (19531964), з 1961 года — загадчык кафедры малюнка. Прафесар (1957)[1].

Сябра «Общества независимых» (Санкт-Пецярбург, 1911—1913), камітэта «Художественно-артистической ассоциации» (Санкт-Пецярбург, 1912), «Общины художников(руск.) бел.» (Санкт-Пецярбург, 1914—1920), Віцебскага філіяла Усебеларускай асацыяцыі мастакоў (1927—1929). Сябра Саюза савецкіх мастакоў БССР (з 1940).

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Валянцін Волкаў. Групавы партрэт дзеячаў беларускага тэатру Г. П. Глебева, А. П. Марыкса, У. І. Уладамірскага. 1959

Працаваў у жанрах тэматычнай карціны, пісаў пейзажы, нацюрморты. Удзельнічаў у выстаўках з 1903 года.

У 1918 годзе ў Петраградзе ён займаўся убраннем горада да 1-й гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі (эскізы пано «Уся ўлада Саветам», «Штурм Зімняга»). Эскізы гэтага свята знаходзяцца ў Дзяржаўным рускім музеі.

Адзін з першых беларускіх жывапісцаў стварыў вобраз У. І. Леніна («Партрэт У. І Леніна», 1926)[1]. У 1926 годзе ён удзельнічаў у конкурсе стварэння герба БССР і перамог у ім. Таксама з'яўляецца аўтарам выявы герба БССР 1938 года[1].

У 1920-30-я гады стварыў шэраг манументальных твораў-пано: «Індустрыялізацыя», «Калектывізацыя» (абодва ў 1930) для мытні на станцыі Негарэлае, дэкаратыўны фрыз «Кастрычнік на Беларусі» для павільёна БССР на Усесаюзнай сельскагаспадарчай выстаўцы ў Маскве (1939)[1].

Ілюстраваў і аформіў шэраг кніг для Дзяржаўнага выдавецтва БССР (1928—1941). Стварыў сюжэтна-тэматычныя карціны, прысведчаныя гістарычнаму мінуламу Беларусі, грамадзянскай вайне ў Расіі і Вялікай Айчыннай вайне, сучаснасці.

Творам Волкава ўласцівы рэалізм вобразаў, складанасць кампазіцыйных пабудоў, у якіх адчуваецца ўплыў традыцый акадэмічнай школы, стрыманая каляровая гама, дакладнасць дэталей. Сярод работ «Кастусь Каліноўскі» (1923), «Барыкады» (1923), «Малатабоец» (1926), «Партызаны» (1928), «Мінск 3 ліпеня 1944 года», «Студэнты» і інш. У партрэтным жанры прадаўжаў традыцыі псіхалагічнага партрэта рускага рэалістычнага мастацтва 2-й паловы 19 ст. Імкнуўся да глыбокага пранікнення ў характар людзей, адлюстравання іх грамадзянскай значнасці. Сярод лепшых твораў: партрэты М. Багдановіча (1927), мастака М. Гусева (1950), М. Горкага (1951), партрэты дзеячаў тэатра імя Я. Купалы, партрэт хірурга Ю. Лося і інш[1]. Шырокую вядомасць атрымала яго велізарная кампазіцыя «Мінск 3-га ліпеня 1944 года».

Спадчына В. В. Волкава мае значную каштоўнасць: партрэты, пейзажы, эскізныя малюнкі карцін, дзе ён поруч з глыбокім псіхалагічным вобразам прадэманстраваў дасканалае валоданне пластычнай формай, тонкі густ у выкарыстанні фактурных магчымасцей алоўкавага штрыха («Трактарыстка» (1956), партрэт хірурга Р. Р. Чарковай (1960) і інш.).

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Волков Валентин Викторович // Биографический справочник — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 121. — 737 с.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларускі саюз мастакоў, 1938—1998: энцыкл. давед. — Мн., 1998.
  • Элентух И. Б. Валентин Викторович Волков. — М., 1956.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]