Васіль Пятровіч Шаранговіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Васіль Пятровіч Шаранговіч
Фатаграфія
На адкрыцці выстаўкі да 85-годдзя Гаўрылы Вашчанкі ў Нацыянальным мастацкім музее Беларусі
Дата нараджэння:

14 студзеня 1939(1939-01-14) (79 гадоў)

Месца нараджэння:

Качаны, Вілейскі павет, Заходняя вобласць, РСФСР, СССР

Грамадзянства:

Сцяг Беларусі

Дзеці:

Наталля Васільеўна Шаранговіч

Род дзейнасці:

мастак

Жанр:

партрэт, пейзаж

Вучоба:

Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў

Уплыў:

Леў Лейтман

Уплыў на:

Рыгор Сітніца

Узнагароды:

Дзяржаўная прэмія БССР Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1978)

Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы

Васі́ль Пятро́віч Шаранго́віч (14 студзеня 1939, в. Качаны, Мядзельскі раён, Мінская вобласць) — беларускі графік, педагог. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1978). Заслужаны дзеяч культуры Польшчы (1986). Народны мастак Беларусі (1991). Прафесар (1981).

Мастацкая капэрта Рэспублікі Беларусь 2014 года. Жывапіс Васіля Шаранговіча

Біяграфічныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Брат К. П. Шаранговіча. Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1966). У 19671998 выкладаў у Беларускай акадэміі мастацтваў (у 19721989 загадчык кафедры, у 1986—1989 прарэктар, у 1989—1997 рэктар). З 1997 па 2009 годы займаў пасаду дырэктара Музея сучаснага выяўленчага мастацтва. Зараз гэту пасаду займае яго дачка — мастацтвазнаўца Наталля Васілеўна Шаранговіч.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Працуе ў галіне кніжнай і станковай графікі. Творчасці ўласцівы разнастайнасць графічных тэхнік і стылявых прыёмаў, выразны малюнак, эмацыянальнасць і глыбокая змястоўнасць вобразаў.

Работы ў кніжнай графіцы адметныя тонкім разуменнем структуры і ладу літаратурнага твора, паглыбленай пранікнёнасцю ў псіхалогію персанажа, вострым пачуццём гармоніі элементаў афармлення кнігі: «Віленскія камунары» Максіма Гарэцкага (1965), «3 майго летапісу» Я. Коласа, «Дзесяць дзён, якія скаланулі свет» Дж. Рыда (абедзве 1967), «Мая Беларусь» Т. Хадкевіча, «Збор твораў» М. Багдановіча (т. 1—2, усе 1968), «Зямля навагрудская, краю мой родны…» А. Міцкевіча, «Салавей» Змітрака Бядулі (абедзве 1969), «У. І. Ленін» Уладзіміра Маякоўскага (1970), «Залаты ключык, або Прыгоды Бураціна» Аляксея Талстога (1971), «Вершы» Якуба Коласа (1972), «Сорак трэці» Івана Навуменкі (1974), «Паэмы» (1978) і «Адвечная песня» (1981) Янкі Купалы, «Споведзь сэрца» А. Бялевіча (1978), «Пан Тадэвуш» Адама Міцкевіча (1985, 1998), «Старыя беларускія хронікі» Уладзіміра Караткевіча (1988), «Новая зямля» Якуба Коласа (2002).

Рэквіем людской мужнасці і стойкасці ў гады Вялікай Айчыннай вайны, увасоблены строгімі сродкамі графікі, гучыць у цыкле моцных па экспрэсіі гравюр «Памяці вогненных вёсак» (1979—85). У станковых работах шырока выкарыстоўвае нацыянальныя мастацкія традыцыі, сімволіку і метафару, у многіх творах адчувальна паэтызацыя чалавечага быцця з яго прыгажосцю і драматызмам, калізіямі, што дасягаецца своеасаблівасцю ракурсаў каларыту, рытмічнай арганізацыі прасторы: «Смерць Гражыны» (паводле А. Міцкевіча, 1970), «Партрэт Францыска Скарыны» (1971), «Ганчар» (1973), «А хто там ідзе» (1976), серыі «Край нарачанскі» (1972—75), «Блакада. 1943 год» (1974), трыпціх «Дзе крыўда адвечная спела» (1982) і інш.

Прэміі і ўзнагароды[правіць | правіць зыходнік]

  • Дзяржаўная прэмія Беларусі (1986)

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Ганчароў М. Васіль Шаранговіч. - Мн., 1981.
  • Шаранговіч Н. Шаранговіч Васіль Пятровіч // БЭ ў 18 т. Т. 17. - Мн., 2003.
  • Памяць: Гісторыка-дакументальная хроніка Мядзельскага раёну. - Мінск: «Беларуская Энцыклапедыя» імя Петруся Броўкі, 1998.- С.409-416.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]