Венсан Арыёль

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Венсан Арыёль
VincentAuriol (cropped).png
 
Партыя: Французская секцыя Рабочага інтэрнацыянала[d]
Адукацыя: Тулузскі ўніверсітэт[d]
Дзейнасць: палітык, адвакат
Веравызнанне: атэізм
Нараджэнне: 27 жніўня 1884(1884-08-27)[1][2][…]
Рэвель[d], дэпартамент Верхняя Гарона, рэгіён Поўдзень — Пірэнеі, Францыя[4]
Смерць: 1 студзеня 1966(1966-01-01)[4][1][…] (81 год)
Парыж, дэпартамент Сена, Францыя[4]
Пахаванне: Мюрэ[d]
Жонка: Michelle Auriol[d]
Дзеці: Paul Auriol[d]
 
Узнагароды:

Венсан Арыёль (фр.: Vincent Auriol; 27 жніўня 1884, Рэвель — 1 студзеня 1966, Парыж) — прэзідэнт Францыі (Чацвёртая рэспубліка, 1947—1954), першы пасля Другой сусветнай вайны.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў дэпартаменце Верхняя Гарона, сын мясніка; атрымаў юрыдычную адукацыю. Да вайны актыўны дзеяч сацыялістычнай партыі, быў мэрам Тулузы (абраны ў 31 год), затым міністрам у двух сацыялістычных ўрадах Леона Блюма. У 1942—1943 Арыёль ўдзельнічаў у дзейнасці падполля французскага Супраціву ў акупаванай Францыі, затым збег у Лондан і паступіў ва ўрад генерала дэ Голя. Пасля вызвалення Францыі дзяржаўны міністр часовага ўрада; ў 1946 прадстаўнік Францыі ў Савеце Бяспекі ААН.

Прэзідэнт Чацвёртай рэспублікі[правіць | правіць зыходнік]

Пасля абвяшчэння Чацвёртай рэспублікі ў студзеня 1947 года абраны яе прэзідэнтам, займаў пасаду адзін сямігадовы тэрмін. Праўленне Арыёля было вельмі цяжкім, краіну скалыналі бесперапынныя страйкі і масавыя беспарадкі працоўных, каланіяльная Французская імперыя распадалася; метраполія вяла войны з паўстанцамі адначасова ў Індакітаі, на Мадагаскары і ў Паўночнай Афрыцы. Перад сканчэннем тэрміну Арыёль заявіў, што ні ў якім разе не будзе балатавацца на наступны: «Гэтая праца амаль звяла мяне ў магілу: мяне будзілі ў любы час ночы, каб прымаць адстаўкі прэм'ер-міністраў» Сапраўды, 7 гадоў яго праўлення змянілася 18 «прывідных урадаў».

Пасля прэзідэнцтва[правіць | правіць зыходнік]

Пакінуўшы Елісейскі палац, Арыёль заняўся палітычнай публіцыстыкай. У 1958 годзе ён як экс-прэзідэнт увайшоў у Канстытуцыйны савет Францыі. Гэта адбылося пры заснаванні Пятай рэспублікі, праекта канстытуцыі якой ён рэзка пярэчыў, лічачы, што ўлада прэзідэнта павінна застацца такой жа слабой і цырыманіяльнай, якой была пры Трэцяй і Чацвёртай рэспубліках. У 1960 ён сышоў у адстаўку з Савета, пратэстуючы супраць аўтарытарнай палітыкі прэзідэнта дэ Голя. За год да смерці Арыёль паспеў блаславіць сацыяліста Франсуа Мітэрана балатавацца ў прэзідэнты.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 Vincent, Jules Auriol // Sycomore / Assemblée nationale Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. Vincent Auriol // Léonore databaseministère de la Culture. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 Ориоль Венсан // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.