Вера Мікалаеўна Пола

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Вера Мікалаеўна Пола
Vera Pollo belarusian soviet actress.jpg
'Канверт Белпошты, выпушчаны да 100-годдзя Веры Мікалаеўны Пола'
Дата нараджэння:

7 лютага 1901(1901-02-07)

Дата смерці:

15 кастрычніка 1989(1989-10-15) (88 гадоў)

Месца смерці:

Мінск, БССР, СССР

Грамадзянства:

Сцяг СССР СССР

Месца працы:

Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы

Прафесія:
Узнагароды:

Народны артыст БССР— 1952Сталінская прэмія СССР

Вера Пола (7 лютага 190115 кастрычніка 1989) — Народная артыстка Беларусі, лаўрэат Сталінскай прэміі СССР, прыма Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Вучылася акцёрскаму майстэрству у тэатральнага рэжысёра і педагога Е. А. Міровіча. На сцэне Купалаўскага тэатра з 1922. Адной з найбольш значных першых роляў была роля Маланні ў спектаклі Міровіча «Кар'ера таварыша Брызгаліна». За выкананне ролі Паўліны ў спектаклі Кандрата Крапівы «Спяваюць жаўрукі» атрымала Сталінскую прэмію трэцяй ступені. Здымалася ў кіно (фільм «Несцерка»). Была жонкай вядомага тэатральнага мастака Барыса Малкіна. Пасля смерці мужа ў 1972 годзе, была ініцыятарам выставы яго твораў, якая адбылася ў 1974 годзе ў Мінску, у будынку Саюза мастакоў БССР на Цэнтральнай плошчы. Куратарам выставы была беларускі мастацтвазнаўца Ларыса Фінкельштэйн. Вера Мікалаеўна разам з дачкой Лялей прывезла вялікую колькасць работ — малюнкаў, эстампаў, плакатаў, жанравых кампазіцый, партрэтаў, нацюрмортаў. Але толькі чацвёртую частку ўсяго гэтага атрымалася змясціць у два маленькіх выставачных залы.

Тэатральныя ролі[правіць | правіць зыходнік]

  • Кацярына («Партызаны», Кандрат Крапіва 1938);
  • Ганна Паўлаўна («Хто смяецца апошнім», Кандрат Крапіва, 1939);
  • Сцепаніда («Згуба ваўка», Э. Л. Самуйлёнак, 1939);
  • Коўшык («Калінавы гай», Аляксандр Карнейчук, 1950);
  • Паўліна («Спяваюць жаўрукі», Кандрат Крапіва);
  • Агата («Паўлінка», Янка Купала, 1944);
  • Аўдоцця («Твой светлы шлях», Аркадзь Маўзон, 1961);
  • Купавіна, Карміна («Ваўкі і авечкі», «Жаніцьба Белугіна»);
  • Панова, Дунька («Любоў Яравая»);
  • Ксенія Міхайлаўна («Агністы мост», Б. Рамашоў);
  • Жыўка («Спадарыня міністэрша», Браніслаў Нушыч, 1956);
  • Дуэння («Дзень цудоўных падманаў», Рычард Шэрыдан, 1948);
  • Карміцелька («Рамэа і Джульета», 1946)

Зноскі