Віктар Лук’янавіч Вуячыч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Віктар Вуячыч
Поўнае імя Віктар Лук'янавіч Вуячыч
Дата нараджэння 11 ліпеня 1934(1934-07-11)
Месца нараджэння
Дата смерці 17 верасня 1999(1999-09-17) (65 гадоў)
Месца смерці
Месца пахавання
Краіна Сцяг СССР СССР Сцяг Беларусі Беларусь
Музычная дзейнасць
Прафесіі спявак
Пеўчы голас барытон
Інструменты голас[d]
Узнагароды Народны артыст БССР Medal of Francis Skorina rib.png

Віктар Лук'янавіч Вуя́чыч (11 ліпеня 1934, г. Харкаў, УССР, СССР — 17 верасня 1999, г. Мінск, Беларусь) — беларускі эстрадны спявак (барытон). Народны артыст Беларусі (1976)[1].

Біяграфія і дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў 1934 годзе ў Харкаве. У 1942 годзе сям'я была эвакуіравана ў горад Рубцоўск на Алтаі, дзе і прайшлі яго маленства і юнацтва. Спяваў у хоры мясцовага Дома культуры. У 1953 г. прызваны на службу ў Ваенна-марскі флот. Праходзячы службу ў войску на Балтыцы, саліраваў у ансамблі Чырванасцяжнага Балтыйскага флоту. У 1957 годзе В. Вуячыч пераехаў у Мінск і працаваў салістам Беларускага дзяржаўнага народнага хору[1], у 1959-61 артыстам хору Белдзяржтэлерадыё[1]. У 1962 годзе скончыў Мінскае дзяржаўнае музычнае вучылішча імя М. І. Глінкі[2]. З 1963 года выступаў у ансамблі песні і танца Беларускай ваеннай акругі, з 1966 года — у Беларускай філармоніі[1].

У 1966 годзе, дзякуючы выкананню песні «Памяць сэрца» (песня-лаўрэат у намінацыі «лепшая савецкая песня»)[3] Ігара Лучанка і Міхала Ясеня, Віктар стаў пераможцам «Першага Усесаюзнага конкурсу на лепшую савецкую песню і на лепшае выкананне песні» ў Маскве[1][4]. У 1967 годзе атрымаў званне лаўрэата Міжнароднага конкурсу «Залаты Арфей(руск.) бел.» у Балгарыі, падзяліўшы 2-ю прэмію з бельгійкай Тоніяй[1][5]. У 1968 годзе з песняй «Гэй, ухнем» (муз. А. Колкера(руск.) бел. — сл. К. Рыжова(руск.) бел.) спявак выступіў на Міжнародным фестывалі песні ў Сопаце(руск.) бел..

У 1971 годзе Віктар Вуячыч і кампазітар Ігар Лучанок удзельнічалі ў Міжнародным фестывалі ў Чылі, дзе ім пашчасціла сустрэцца з паэтам Пабла Неруда, спеваком Віктарам Хара(руск.) бел., прэзідэнтам Сальвадорам Альендэ. Там ўпершыню была выкананая песня «Верасы» (на беларускай мове, на вершы Іосіфа Скурко).

У 1973 годзе на Міжнародным фестывалі сучаснай эстраднай песні ў Японіі Віктар атрымаў Вялікі спецыяльны прыз (выканаў песню «Спадчына» на музыку Ігара Лучанка і вершы Янкі Купалы)[1].

Спявак гастраляваў па Савецкім Саюзе і выступаў у многіх краінах свету — на ўсіх кантынентах. Творчую дапамогу і падтрымку яму аказваў інструментальны ансамбль «Тоніка». Цікавы факт: музычным кіраўніком гэтага калектыву каля двух гадоў быў (да пераходу ў 1969 годзе ў ВІА «Поющие гитары(руск.) бел.») малады музыка Юрый Антонаў, якога пасля службы ў арміі запрасіў да сябе В. Вуячыч[6].

Пасля 1991 Вуячыч выступаў практычна толькі ў Беларусі, супрацоўнічаючы з дзяржрадыё і Беларускай дзяржаўнай філармоніяй. На працягу некалькіх гадоў, да апошніх дзён, працаваў мастацкім кіраўніком Дзяржаўнага аб'яднання «Белканцэрт», а таксама працягваў рэпеціраваць і выступаць[7][8].

У 1992-96 мастацкі кіраўнік Рэспубліканскай дырэкцыі эстрадна-цыркавога мастацтва. З 1996 — Дзяржаўнага аб'яднання «Белканцэрт».

Магіла Вуячыча на Усходніх могілках Мінска.

Памёр Віктар Вуячыч пасля працяглай хваробы ў Мінску, 17 верасня 1999 года. Пахаваны на Усходніх могілках.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Творчую індывідуальнасць Вуячыча вызначаў мастацкі густ, своеасаблівае прачытанне песні, выкананне яе ў лепшых традыцыях савецкіх спевакоў, строгі, зацікаўлены падыход да рэпертуару[1].

Рэпертуар спевака быў багаты і разнастайны: эстрадныя і ваенна-патрыятычныя песні, оперныя арыі, старадаўнія рамансы. Доўгія гады ён супрацоўнічаў з многімі беларускімі кампазітарамі, беларуская эстрадная песня займала вялікае месца ў яго творчасці[1].

В. Вуячыч быў першым выканаўцам песень многіх беларускіх кампазітараў (І. Лучанка, Я. Глебава, Л. Захлеўнага і інш.).

Сям'я[правіць | правіць зыходнік]

  • Жонка — Святлана Сямёнаўна Вуячыч (у дзявоцтве Яскевіч). З самага заснавання працуе ў Дзяржаўным ансамблі танца Беларусі, Народная артыстка Беларусі[9]
  • Сын — Андрэй (нар. у 1963 г.), скончыў універсітэт, валодае двума замежнымі мовамі
  • Унукі — Аляксей (скончыў радыётэхнічны інстытут) і Мікіта

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

12 ліпеня 1999 Указам(руск.) бел. Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 372 Вуячыч В. Л. быў узнагароджаны Медалём Францыска Скарыны.

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

  • Віктар Вуячыч стаяў ля вытокаў Магілёўскага фестывалю «Залаты шлягер». Пасля смерці спевака арганізатары «Залатога шлягера» заснавалі спецыяльны прыз яго імя, якім узнагароджваліся лепшыя канкурсанты[10].
  • У верасні 2004 года на доме № 7 па вуліцы Я. Купалы, у Мінску, дзе жыў Віктар Вуячыч, устаноўлена мемарыяльная дошка[11].
  • 3 снежня 2008 года ў Вялікай зале Белдзяржфілармоніі адбыўся вечар памяці Народнага артыста Беларусі Віктара Вуячыча з удзелам майстроў мастацтваў[12][13].
  • У кастрычніку 2010 года ў станіцы Прыдарожнай(руск.) бел. Краснадарскага краю адкрыта мемарыяльная дошка памяці Віктара Вуячыча (работы беларускага скульптара Івана Міско)[14][15].

Дыскаграфія (няпоўная)[правіць | правіць зыходнік]

Нумарныя студыйныя альбомы[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Вуячич Виктор Лукьянович // Биографический справочник — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 129. — 737 с.
  2. Минское государственное музыкальное училище им. М. И. Глинки. Выдающиеся выпускники цикловой комиссии «Пение» (руск.) 
  3. Семён Лиокумович. «И память сердца говорит…» (о I Всесоюзном конкурсе эстрады и песне-лауреате «Память сердца» (руск.) 
  4. Discogs.com: Виктор Вуячич / Нинель Богуславская ‎- Всесоюзный Конкурс Советской Песни (Москва, 1966) (руск.) 
  5. Евгений Жарковский. Орфей ждёт («Кругозор(руск.) бел.» № 11.1967 г.)
  6. «7 дней (№ 7 от 18.02.2010)».Юрий Антонов: «Я не любил ходить в музыкальную школу» (руск.) 
  7. «Вечерний Минск» (24.09.1999). А в памяти — его голос, его песни (руск.) 
  8. Элеонора Езерская. «Тот самый Вуячич» (15.04.2008) (руск.) 
  9. Народная газета. Через годы, через расстоянья (руск.) 
  10. Музыкальный конкурс «Золотой Шлягер» (руск.) 
  11. «Рэспубліка» № 184 от 30.09.2004 (руск.) 
  12. Памяти Народного артиста Беларуси Виктора Вуячича (руск.) 
  13. Министерство культуры Республики Беларусь: Основные мероприятия с 1 по 8 декабря 2008 года (руск.) 
  14. «Я приду негромкой песней… Через тысячу лет я приду…» (руск.) 
  15. Я Вас любил — Кубанские Новости 27.10.2000 (руск.) 
  16. Вуячич Виктор (rexstar.ru) (руск.) 
  17. 1970: Поёт Виктор Вуячич (Каталог советских виниловых пластинок) (руск.) 
  18. 1970: Поёт Виктор Вуячич (фирма «Мелодия») (руск.) 
  19. 1971: Поет Виктор Вуячич (руск.) 
  20. 1975: Виктор Вуячич. Старица
  21. 1975: Виктор Вуячич (LP) (руск.) 
  22. «Мелодия»: 1985 (руск.) 
  23. 1987: Виктор Вуячич. Я столько прошел (руск.) 

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Зубрыч І. Вуячыч // БЭ ў 18 т. Т. 4. Мн., 1997.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]