Віктар Паўлавіч Качубей

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Віктар Паўлавіч Качубей
Віктар Паўлавіч Качубей
Kochubey Viktor Pavlovich.jpg
Мастак Ф. Жэрар, 1809 год.
Дзяржаўны Эрмітаж (Санкт-Пецярбург)
сцяг
Канцлер Расійскай імперыі
 
Адукацыя:
Дзейнасць: дыпламат, дзяржаўны дзеяч
Нараджэнне: 11 лістапада 1768(1768-11-11)
Дзіканька, Палтаўская губерня
Смерць: 2 чэрвеня 1834(1834-06-02) (65 гадоў)
Масква
Пахаванне:
Дынастыя: House of Kochubey[d]
Бацька: Павел Васілевіч Качубей (1738—1786)
Маці: Ульяна Андрэеўна Безбародка (1742—1776)
Жонка: Марыя Васільеўна Васільчыкава (1779—1844)
Дзеці: 4 дочкі і 8 сыноў
 
Аўтограф: Kochubey signature.jpg
 
Узнагароды:
Ордэн Святога Андрэя Першазванага
Ордэн Святой Ганны
Ордэн Святога Уладзіміра

Віктар Паўлавіч Качубей (11 (22) лістапада 1768 — 3 (15) чэрвеня 1834) — дыпламат і дзяржаўны дзеяч, міністр унутраных спраў Расійскай імперыі18021807 і ў 18191828). У 1799 годзе ўзведзены ў графскую, а ў 1831 — княскую годнасць.

Выхоўваўся Андрэем Якаўлевічам Італінскім. Пачаткаў дыпламатычную кар'еру ў 1784 годзе ў рускай місіі ў Швецыі, затым служыў у Лондане, быў прызначаны надзвычайным пасланцам у Канстанцінопаль. Як дыпламат ён трымаўся «нацыянальнай сістэмы, заснаванай на карысці Расіі», жадаў, каб «усе дзяржавы шанавалі яе сяброўствам» і баяўся яе тэрытарыяльных пашырэнняў. Пасля ўступлення на прастол Паўла I быў узведзены ў графскую годнасць, але неўзабаве трапіў у няміласць.

Калі імператарам стаў Аляксандр I, зрабіўся адным з найбліжэйшых яго саветнікаў. Кочубей быў прызначаны членам Дзяржаўнага савета, а з утварэннем міністэрстваў стаў першым міністрам унутраных спраў Расіі (1802). Яшчэ раней ён увайшоў у неафіцыйны дарадчы орган пры імператары — Нягласны камітэт, у працы якога таксама ўдзельнічалі граф П. А. Строганаў, князь А. Чартарыйскі і М. М. Навасільцаў і абмяркоўваліся ліберальныя рэформы. Пасля ўзыходжання Мікалая I Качубей стаў старшынёй Дзяржсавета і Камітэта міністраў (у 1827 годзе) і быў узведзены ў княжую годнасць (1831). У 1834 годзе ён стаў канцлерам па ўнутраных справах. У тым жа году ён памёр ад прыпадку грудной жабы (стэнакардыі) і быў пахаваны ў царкве Святога Духу Аляксандра-Неўскай лаўры.


Папярэднік:
Пётр Васільевіч Лапухін
Прэм'ер-міністр Расійскай імперыі
18271832
Пераемнік:
Мікалай Мікалаевіч Навасільцаў