Вілейская міні-ЦЭЦ
| Вілейская міні-ЦЭЦ | |
|---|---|
| Краіна |
 Беларусь |
| Месцазнаходжанне | Мінская вобласць, Вілейскі раён, Вілейка |
| Статус | дзеючая |
| Увод у эксплуатацыю | 2007 |
| Асноўныя характарыстыкі | |
| Электрычная магутнасць, МВт | 2,4 МВт |
| Характарыстыкі абсталявання | |
| Асноўнае паліва | мясцовыя віды паліва (драўняная шчэпка), прыродны газ |
| Кацельныя агрэгаты | КЕ-22-2,4-350 (22 т/г), 3 газавыя катлы |
| Колькасць і марка турбін | паравая турбіна (2,4 МВт) |
| На карце | |
  Вілейская міні-ЦЭЦ | |
Віле́йская міні-ЦЭЦ — цеплаэлектрацэнтраль у горадзе Вілейка Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад філіяла «Маладзечанскія электрычныя сеткі» РУП «Мінскэнерга»[1]. З'яўляецца найбуйнейшым энергетычным аб'ектам горада, які забяспечвае спажыўцоў цеплавой і электрычнай энергіяй[2].
Гісторыя
[правіць | правіць зыходнік]Гісторыя цэнтралізаванага цеплазабеспячэння Вілейкі пачалася са стварэннем кацельні для завода «Зеніт», якая была ўведзена ў эксплуатацыю ў снежні 1972 года з двума паравымі катламі агульнай магутнасцю 20 т/г[1]. У 1977 годзе яна была рэканструявана: дададзены яшчэ адзін паравы кацёл і пабудавана водагрэйная частка з двума катламі (60 Гкал/г). У 1986 годзе пашырэнне працягнулася, давядучы магутнасць паравой часткі да 30 т/г, а водагрэйнай — да 90 Гкал/г[1].
У 2001 годзе кацельня была перададзена на баланс РУП «Мінскэнерга» і ўвайшла ў склад «Маладзечанскіх электрычных сетак» як раённая кацельня № 3. Быў праведзены капітальны рамонт абсталявання і перавод катлоў на спальванне прыроднага газу (раней асноўным палівам быў мазут)[1].
У 2006 годзе ў рамках Дзяржаўнай праграмы мадэрнізацыі асноўных вытворчых фондаў пачалася маштабная рэканструкцыя кацельні з стварэннем міні-ЦЭЦ на мясцовых відах паліва[1]. Кошт праекта склаў больш за 30 млрд рублёў[3]. У снежні 2006 года адбыўся пробны пуск катлаагрэгата, які працуе на драўняным паліве, а 31 жніўня 2007 года быў уведзены ў дзеянне турбагенератар[1].
Тэхнічныя характарыстыкі
[правіць | правіць зыходнік]Міні-ЦЭЦ працуе ў аўтаматызаваным рэжыме[2]. Выпрацоўка цеплавой і электрычнай энергіі ажыццяўляецца з выкарыстаннем як мясцовых відаў паліва (драўняная шчэпка), так і прыроднага газу. Для забеспячэння надзейнасці маецца аўтаномная дызельная электрастанцыя[2].
Асноўнае абсталяванне ўключае:
- Катлаагрэгат КЕ-22-2,4-350 (прадукцыйнасць 22 т/г пары), які працуе на шчэпцы[1].
- Паравая турбіна магутнасцю 2,4 МВт[3].
- Вадагрэйныя і паравыя катлы, якія працуюць на газе[4].
- Цэх хімводаачысткі прадукцыйнасцю 600 тон вады ў суткі[2].
Дымавая труба вышынёй 80 метраў з'яўляецца самым высокім аб'ектам у горадзе. Сістэма ачысткі дымавых газаў забяспечвае экалагічную бяспеку вытворчасці[2]. Штат прадпрыемства складае каля 118 чалавек[4].
Паліва і эканамічны эфект
[правіць | правіць зыходнік]Галоўнай мэтай стварэння міні-ЦЭЦ было замяшчэнне імпартуемага прыроднага газу мясцовым аднаўляльным палівам[4]. У якасці такога паліва выкарыстоўваецца драўняная шчэпка, якая пастаўляецца з Смаргонскага, Маладзечанскага і Вілейскага раёнаў[3]. Сутачнае спажыванне шчэпкі складае каля 400 кубаметраў[3].
Увядзенне міні-ЦЭЦ дазволіла замясціць у паліўным балансе каля 19 тыс. тон умоўнага паліва і забяспечыць эканомію каля 1 тыс. тон умоўнага паліва ў год[1]. Мазут, які раней быў асноўным палівам, цяпер знаходзіцца ў рэзерве[4].
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ а б в г д е ё ж История развития Мини-ТЭЦ г. Вилейка (руск.). Мінскэнерга. Праверана 18 студзеня 2026.
- ↑ а б в г д Вілейская міні-ЦЭЦ: наша труба - самы высокі аб'ект у горадзе . Шлях перамогі (17 лютага 2023). Праверана 18 студзеня 2026.
- ↑ а б в г В Вилейке завершается строительство самой мощной в Беларуси мини-ТЭЦ (руск.). Energo-news.ru. Праверана 18 студзеня 2026.
- ↑ а б в г Чым міні-ЦЭЦ Вілейкі жыве сёння . Шлях перамогі (23 снежня 2020). Праверана 18 студзеня 2026.