Вінцэнт Козел-Паклеўскі (афіцэр)

Вінцэнт Козел-Паклеўскі
Вінцэнт Козел-Паклеўскі
	; Вінцэнт Козел-Паклеўскі
Дата нараджэння	13 (25) кастрычніка 1889
Месца нараджэння	Таліца, Камышлаўскі павет[d], Пермская губерня, Расійская імперыя;
Дата смерці	1940
Месца смерці	Катынь, Смаленскі раён, Смаленская вобласць, РСФСР, СССР;
Бацька	Юзаф Козел-Паклеўскі
Маці	Julia Ambrożyna Poklewska-Koziełł[d]
Альма-матар	Львоўскі нацыянальны аграрны ўніверсітэт;
Грамадзянства	Польская Рэспубліка;
Род войскаў	танкавыя войскі[d]
Званне	капітан
Бітвы/войны	Першая сусветная вайна;
Узнагароды і званні

Вінцэнт Козел-Паклеўскі (польск.: Wincenty Koziełł-Poklewski; 13 (25) кастрычніка 1889, Таліца, Пермская губерня — 1940, Катынь, Смаленская вобласць) — капітан войск панцырных (бранетанкавых) міжваеннай Польшчы^[1], ахвяра Катынскага расстрэлу.

Біяграфія

Са шляхецкага роду Козел-Паклеўскіх уласнага герба «Козел». Сын высланага ў Сібір паўстанца Юзафа Козел-Паклеўскага і Юліі-Амбражына Козел-Паклеўскай (1863—1938), далёкай сваячкі Юзафа з вількамірскай галіны роду Козел-Паклеўскіх.

Вінцэнт Козел-Паклеўскі скончыў сярэднюю школу ў Екацярынбургу і Сельскагаспадарчую акадэмію ў Дублянах^[2]. З адукацыі інжынер сельскай гаспадаркі. Са снежня 1917 года ўлан 3-га ўланскага палка І-га Польскага корпусу ў Рускай імператарскай арміі. Узнагароджаны аксамітнай стужкай^[3].

Пасля вяртання на радзіму ў 1918 годзе ўступіў у Войска Польскае, служыў у 3-м Уланскім палку. Да мая 1920 года інструктар Цэнтральнай унтэр-афіцэрскай школы ў Перамышлі. Удзельнічаў у польска-савецкай вайне. Узнагароджаны Ордэнам Vіrtutі Mіlіtarі за бітву пад Крашэвам 10 жніўня 1920 года (прашэнне падпісана камандзірам 2-й кавалерыйскай дывізіі палкоўнікам Густавам Орліч-Дрэшэрам)^[4]. Быў камандзірам эскадрону 203-га добраахвотніцкага палка ўланаў. У міжваенны час у 1921 годзе звольнены ў запас у званні капітана.

У 1924 годзе зноў у войску, накіраваны ў школу бронеаўтамабіляў у Самюр у Францыі. У лістападзе 1925 годзе як афіцэр запасу, прызваны на дзейную службу, зацверджаны малодшым афіцэрам 1-га эскадрону бронеаўтамабіляў у Гродне з адначасовым пераводам з 8-га палка конных стральцоў да 10-га палка ўланаў. У 1928 годзе быў камандзірам эскадрону бронеаўтамабіляў 5-й асобнай кавалерыйскай брыгады ў Кракаве. Са жніўня 1929 года ў адстаўцы.

Пасля адстаўкі кіраваў маёнткам Людвінова. Калісьці маці — Юлія Козел-Паклеўская, падзяліла спадчынны маёнтак Вялікая Сэрвач паміж трыма сынамі — старэйшы сын Юзаф атрымаў уласна Вялікую Сэрвач з сядзібным домам і броварам, Вінцэнт — толькі пабудаваны фальварак Людвінова, а малодшы Тадэвуш — Кастыкі з вадзяным млыном.

Вінцэнт у 1928—1929 гадах заснаваў у Людвінове звераферму «Сэрвач», дзе гадавалі ліс і норак на футра. Да канца 1930-х гадоў прадпрыемства стала адным з буйнейшых у Польшчы, на яго прыпадала 50 % нацыянальнай вытворчасці футра.

Пасля пачатку Другой сусветнай вайны мабілізаваны. Трапіў у савецкі палон, з 16 лістапада 1939 да 14 студзеня 1940 года вязень лагера ў Казельску. У вопісе ад 16 лістапада значыўся як хворы ў шпіталі ваеннапалонных. Паміж 19 і 21 красавіка 1940 года перададзены ў распараджэнне начальніка НКУС Смаленскай вобласці — спіс на высылку 036/4, п.п. 6 ад 16 красавіка 1940 года^[5]. Забіты 20—22 красавіка 1940 года органамі НКУС у Катынскім лесе. Падчас эксгумацыі, праведзенай немцамі ў 1943 годзе, Вінцэнт не ідэнтыфікаваны.

Да 1990 года сваякі шукалі інфармацыю праз Бюро інфармацыі і расследаванняў Польскага Чырвонага Крыжа ў Варшаве. Сімвалічная магіла Вінцэнта Козел-Паклеўскага знаходзіцца на варшаўскіх могілках Старыя Павонзкі (участак Z-3-26).

Асабістае жыццё

Быў тройчы жанаты. Меў сына Рышарда (1919—1988) і дачку Барбару (1924—1995).

Крыніцы

↑ «Tajny Dziennik Personalny Rezerw» (Nr 2), Warszawa: MSWojsk, 28 kwietnia 1939, s. 46.
↑ Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000., s. 301.
↑ Dziennik Personalny" (R. III, Nr 21), Warszawa, 15 lipca 1922, s. 528.
↑ Kazimierz Banaszek, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Warszawa: Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000., s. 227.
↑ Kazimierz Banaszek, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Warszawa: Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000., s. 227.

[1] «Tajny Dziennik Personalny Rezerw» (Nr 2), Warszawa: MSWojsk, 28 kwietnia 1939, s. 46.

[2] Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000., s. 301.

[3] Dziennik Personalny" (R. III, Nr 21), Warszawa, 15 lipca 1922, s. 528.

[4] Kazimierz Banaszek, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Warszawa: Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000., s. 227.

[5] Kazimierz Banaszek, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Warszawa: Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000., s. 227.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]