ГАЗ-52/53

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
ГАЗ-52 / ГАЗ-53
ГАЗ-53 май 2014.JPG
Выпуск 19611993
Вытворца ГАЗ
Месца вытворчасці Горкі Сцяг СССР
Ніжні Ноўгарад Сцяг Расіі
Папярэднік ГАЗ-51
Пераемнік ГАЗ-3307
Колавая формула 4х2
Фотагалерэя на Wikimedia Commons Фотагалерэя на Wikimedia Commons

ГАЗ-52 і ГАЗ-53 — сямейства савецкіх грузавых аўтамабіляў. Трэцяе пакаленне грузавых аўтамабіляў вытворчасці ГАЗ.

У мадэльны шэраг грузавых аўтамабіляў ГАЗ трэцяга пакалення ўваходзілі аўтамабілі ГАЗ-52 грузападымальнасцю 2,5 т, ГАЗ-53 грузападымальнасцю 3,0 (пазней 3,5, 4,0 і 4,5 т), і ГАЗ-66 грузападымальнасцю 2 т. Фармальна ў сямейства таксама ўваходзілі ГАЗ-56 і ГАЗ-62, але серыйна яны не выпускаліся.

Самы масавы грузавік на тэрыторыі былога СССР: агульны выпуск ГАЗ-53 склаў каля 3,5 млн. аўтамабіляў, а ГАЗ-52 — больш за 2 млн. адзінак.

Апісанне сямейства[правіць | правіць зыходнік]

Напрыканцы 50-х – сярэдзіне 60-х гадоў быў распрацаваны тыпаж, які прадугледжваў выпуск трох сямействаў грузавых аўтамабіляў, уніфікаваных паміж сабой. Базавым лічыўся новы грузавік ГАЗ-52 грузападымальнасцю 2,5 т, пераемнік мадэлі ГАЗ-51А. Распрацаваная для ГАЗ-52 кабіна павінна была выкарыстоўвацца на ўсіх грузавых аўтамабілях ГАЗ з капотнай кампаноўкай.

Акрамя ГАЗ-52 грузападымальнасцю 2,5 т, у мадэльны шэраг грузавых аўтамабіляў ГАЗ трэцяга пакалення ўваходзілі ГАЗ-53 грузападымальнасцю 3,0 т (пазней 4,0 і 4,5 т); ГАЗ-56, грузападымальнасць якога складала 1,0 ... 1,5 т, гэты аўтамабіль павінен быў замяніць «палутарку» — ГАЗ-ММ, але серыйна не выпускаўся. Быў прадугледжаны выпуск паўнапрывадных аўтамабіляў з кампаноўкай «кабіна над рухавіком» – ГАЗ-62 грузападымальнасцю 1,2 т і ГАЗ-66 грузападымальнасцю 2 т.

Акрамя гэтага, у сярэдзіне 60-х гадоў была зроблена спроба павялічыць грузападымальнасць аўтамабіляў за кошт стварэння трохвосевых мадыфікацый. З выкарыстаннем агрэгатнай базы ГАЗ-53А ствараўся ГАЗ-33, а на базе ГАЗ-66 — ГАЗ-34. Аднак яны так і засталіся доследнымі. Усяго вырабілі адзін макетны і два доследных асобніка ГАЗ-33[1] і адзін макетны і пяць доследных асобнікаў ГАЗ-34[2]. У сямействе акрамя грузавікоў капотнай кампаноўкі былі запланаваныя і бескапотныя машыны з кабінай ад ГАЗ-66 — бартавы ГАЗ-53К і седлавы цягач ГАЗ-53П.

ГАЗ-52[правіць | правіць зыходнік]

На замену ГАЗ-51А павінен быў прыйсці ГАЗ-52 групадымальнасцю 2,5 т. На аўтамабіле меркавалася ўсталёўваць верхнезатамкавы рухавік ГАЗ-51Ф с фаркамерна-факельным запальваннем. Таксама меркавалася ўсталёўваць узмоцненае счапленне з павялічаным дыяметрам фрыкцыённых накладак, новую чатырохступеністую каробку перадач, дыферэнцыял падвышанага трэння. Доследныя ўзоры былі выраблены ў 1958–1959 гадах. Масавая вытворчасць ГАЗ-52 павінна была пачацца ў 1961 годзе, але дапрацоўка фаркамерна-факельнага рухавіка зацягвала засваенне аўтамабіля, і ў рэшце рэшт вытворчасць ГАЗ-52 у яго першапачатковым выглядзе так і не пачалася.

У выніку на ГАЗ-52 усталёўваўся рухавік ад ГАЗ-51 фарсіраваны да 75 к.с. Фактычна, ГАЗ-52 уяўляў сабой ГАЗ-51А з новай кабінай, некалькі больш магутным рухавіком і мадэрнізаваным шасі. У перыяд паміж 1960–1964 была выпушчана невялікая ўстановачная партыя. У далейшым, пры зняцці з канвеера ГАЗ-51A, ад гэтага аўтамабіля пайшоў ГАЗ-52-04.

  • ГАЗ-52А — шасі для ўстаноўкі спецыялізаваных фургонаў. Колавая база 3700 мм. Меркавана, доследна-прамысловымі партыямі ГАЗ-52А сталі выпускацца з сярэдзіны 1964 года, а серыйна — з сярэдзіны 1965 года і да 1966 года, пакуль у вытворчасць не было запушчана мадэрнізаванае шасі ГАЗ-52-01.
  • ГАЗ-52Г — доследны бартавы аўтамабіль грузападымальнасцю 4000кг і колавай базай 3700мм. Прызначаўся для перавозкі грузаў выключна па дарогах з цвёрдым пакрыццём — у адваротным выпадку аўтамабілю не хапала магутнасці рухавіка і запасу трываласці шасі. Аўтамабіль быў абсталяваны шынамі падвышанай грузападымальнасці і ўзмоцненымі рысорамі. У сілу абмежаванняў па ўмовах эксплуатацыі, ГАЗ-52Г не патрапіў на канвеер, але ў далейшым выпускаўся аналагічны па канструкцыі грузавік (але паменшанай да 2500 кг грузападымальнасці).
  • На базе ГАЗ-52 таксама планаваўся да выпуску седлавы цягач ГАЗ-52П (у далейшым, пасля мадэрнізацыі, устаў на канвеер як ГАЗ-52-06).
  • ГАЗ-52Я — доследны бартавы аўтамабіль з грузападымальным заднім бортам на базе мадэлі ГАЗ-52Г, але ўкамплектаваны кузавам паменшанай даўжыні. Серыйны выпуск аўтамабіля меркавалася пачаць у 1962 годзе, аднак пасля было вырашана не пачынаць яго вытворчасць і канструкцыю перадалі на Горкаўскі завод гандлёвага машынабудавання. Сам задні борт невялікай партыяй быў выпушчаны на Горкаўскім аўтамбільным заводзе і пастаўлены на ГЗГМ, дзе быў выкарыстаны пры стварэнні фургона ГЗТМ-893.

ГАЗ-52-01[правіць | правіць зыходнік]

Фургон на базе ГАЗ-52-01
  • ГАЗ-52-01 (19661989 (–1993) — уяўляў сабой развіццё мадэлі ГАЗ-52A[3]. Шасі для ўстаноўкі розных цыстэрнаў і кузаваў-фургонаў.
  • ГАЗ-52-03 (19661973) — Бартавы аўтамабіль з павялічанай колавай базай, якая складала 3700мм[4]. Знешне амаль нічым не адрозніваўся ад ГАЗ-53А. Для беспамылковай ідэнтыфікацыі, дарэчы, завод спачатку наносіў на бакавыя барты ГАЗ-52-03 фарбай пазначэнне "2,5 т". Пасля аўтамабіль быў цалкам выцеснены мадэлямі ГАЗ-53А і ГАЗ-52-04.
  • ГАЗ-52-08 (1977 – 1989) — мадыфікацыя доўгабазавага шасі 52-01 на звадкаваным газе[5]. На аўтамабіль усталёўваўся рухавік з павялічанай з 6,2 да 7,0 ступенню сціску. Запас паліва — 136 л. Максімальная хуткасць — да 70 км / г.
  • ГАЗ-52-28 (1984 – 1988) — мадыфікацыя ГАЗ-52-01 для працы на сціснутым прыродным газе.[5]

ГАЗ-52-04[правіць | правіць зыходнік]

  • ГАЗ-52-04 — шасі і бартавы аўтамабіль грузападымальнасцю 2500 кг, з колавай базай 3300 мм. Пачаў выпускацца з 1975 года, заняўшы месца ГАЗ-51А[6]. Аўтамабіль ствараўся праз шырокую ўніфікацыю ГАЗ-51А і ГАЗ-53А. Аўтамабіль атрымаў новую кабіну, рулявое кіраванне і тормазы ад 53-га. Астатнія вузлы трансмісіі і хадавой часткі, рухавік, а таксама рама і бартавая платформа засталіся ад ГАЗ-51А. Пасля таксама атрымаў і гіпоідны задні мост ад ГАЗ-53. Быў зняты з канвеера ў 1989 годзе.
ГАЗ-52-05
  • ГАЗ-52-05 (красавік 19751989) — грузавое таксі на базе грузавіка 52-04[7]. Аўтамабіль камплектаваўся грузавой платформай з павялічанай вышынёй бартоў і тэнтам.
  • ГАЗ-52-02 (19661989) — шасі для самазвалаў[8]. Дадаткова камплектаваліся каробкай адбору магутнасці і гідрапомпай. Памер колавай базы — 3300 мм.
  • ГАЗ-52-06 — седлавы цягач, прыйшоў на змену ГАЗ-51П. Першая прамысловая партыя была выпушчаная ў 1977 годзе, а з чэрвеня 1978 года – пачаты серыйны выпуск[9]. Нягледзячы на гэта, можна сказаць, што аўтамабіль выпускаўся дробнасерыйна[10]. ГАЗ-52-06 быў разлічаны на буксіроўку тых жа прычэпаў, што і яго папярэднік ГАЗ-51П. Поўная маса паўпрычэпа, які буксіруецца цягачом, складала 6000 кг.
  • ГАЗ-52-07 (лістапад 1976 – 1984) — мадыфікацыя 52-04 на звадкаваным газе, рухавік магутнасцю 73 к.с., максімальная хуткасць да 70 км / г[11]. ГАЗ-52-09 (1977 – 1989) — мадыфікацыя грузавога таксі 52-05 на звадкаваным газе[12]. Аўтамабілі камплектаваліся рухавіком ГАЗ-52-07 з падвышанай да 7,0 ступенню сціску. Газавы балон умяшчальнасцю 136 л мацаваўся на левым ланжэроне рамы. Падрыхтаваная маса павялічылася на 165 кг, а грузападымальнасць засталася роўнай 2500 кг.
  • ГАЗ-52-27 (1984 – 1988) — грузавік на сціснутым прыродным газе[13]; Асноўнае паліва — сціснуты прыродны газ (СПГ), дублюючае — бензін А-76. Маса вырасла да 2855 кг, а грузападымальнасць знізілася да 2400 кг. Аўтамабіль меў такі ж рухавік, як і на ГАЗ-52-07, але на метане развіваў толькі 65 к.с. Чатыры газавыя балоны размяшчаліся на раме адразу ззаду кабіны і забяспечвалі запас ходу да 250 кіламетраў.
  • ГАЗ-52-54 — экспартная мадыфікацыя ГАЗ-52-04 для краін з трапічным кліматам[14]. ГАЗ-52-74 — экспартная мадыфікацыя ГАЗ-52-04 для краін з умераным кліматам. Экспартныя мадыфікацыі шасі ГАЗ-52-02 — ГАЗ-52-52 (для краін з трапічным кліматам) і ГАЗ-52-72 (для краін з умераным кліматам).

ГАЗ-53[правіць | правіць зыходнік]

Серыйны выпуск ГАЗ-53 планавалася асвоіць у 1962 годзе, аднак яго вытворчасць стрымлівала адсутнасць гатовага рухавіка — новы рухавік патрабаваў дадатковых вытворчых магутнасцяў, але іх хапала толькі для дробнасерыйнай вытворчасці рухавікоў для ГАЗ-13.

ГАЗ-53Ф[правіць | правіць зыходнік]

Першым аўтамабілем у 53-ім мадэльным шэрагу стаў ГАЗ-53Ф, які выпускаўся ў перыяд 19611967. Па неафіцыйнай інфармацыі, да XXII-га з'езду КПСС Горкаўскі аўтазавод узяў абавязацельства пачаць выпуск новага грузавіка ГАЗ-53, але да таго часу не быў асвоены ў вытворчасці V-падобны 8-цыліндравы рухавік, і прыйшлося ставіць рухавік ГАЗ-51, фарсіраваны да 82 к. с. Таксама не быў асвоены гіпоідны задні мост, таму прыйшлося ставіць звычайны ад ГАЗ-51A, але з галоўнай парай ад ГАЗ-63. Гэта дало магчымасць у нейкай ступені захаваць дынаміку аўтамабіля з павялічанай да 3500кг грузападымальнасцю. У сувязі з узрослай грузападымальнасцю былі ўжытыя шыны памерам 8,25-20 і дыскі колаў з трыма адтулінамі. Па сутнасці, ГАЗ-53Ф — гэта шасі ГАЗ-51A з падоўжанай да 3700 мм колавай базай і з кабінай грузавіка ГАЗ-52.

Першы вытворчы ўзор ГАЗ-53Ф быў сабраны 23 верасня 1961 года, а 14 кастрычніка таго ж года галоўны канвеер пакінула доследна-прамысловая партыя з 25 аўтамабіляў. Да сакавіку 1962 года ГАЗ-53Ф збіраўся перыядычна — невялікімі партыямі — і толькі потым выпуск машын набыў арганізаваны характар адначасова з павелічэннем выпуску.

Варта адзначыць, што ГАЗ-53Ф не меў поспеху ў эксплуатацыйных арганізацый і выпускаўся толькі з-за адсутнасці дастатковай колькасці матораў ЗМЗ-53. У студзені 1967 года, калі выпуск ЗМЗ-53 быў асвоены ў запланаваных аб'ёмах, выпуск ГАЗ-53Ф быў спынены. Было выраблена 108.365 аўтамабіляў ГАЗ-53Ф[15].

На базе мадэлі ГАЗ-53Ф быў таксама распрацаваны седлавы цягач ГАЗ-53К, аднак у серыю ён не пайшоў.

ГАЗ-53А[правіць | правіць зыходнік]

Буйнасерыйную зборку рухавікоў V8 наладзілі толькі ў канцы кастрычніка 1963 года. Вытворчасць ГАЗ-53 пачалася ў чэрвені 1964 года. Было выраблена 3426 аўтамабіляў ГАЗ-53.

З чэрвеня 1965 года пачаў выпускацца ГАЗ-53А, які ўяўляў сабой мадэрнізаваны ГАЗ-53. Адрозненне ад папярэдняй мадэлі заключаліся ва ўзмоцненай пярэдняй восі, новай карданнай перадачы і рулявым механізме. Грузападымальнасць была павялічана да чатырох тон.

  • ГАЗ-53-01 — мадыфікацыя ГАЗ-53A, якая ўяўляе сабой шасі для ўстаноўкі фургонаў і іншага адмысловага абсталявання[16].
  • ГАЗ-53-02 — мадыфікацыя ГАЗ-53A, якая ўяўляе сабой шасі для ўстаноўкі самазвальных кузаваў Саранскага аўтамабільнага завода[17]. У параўнанні з базавым аўтамабілем была на 290мм паменшана задняя навісь рамы (колавая база пакінутая ранейшая). Таксама ўсталёўвалася скрынка адбору магутнасці для прывада гідрапомпы.
  • ГАЗ-53-05 — мадыфікацыя ГАЗ-53A, прызначаная для працы з 3-тонным прычэпам[18].
  • ГАЗ-53-07 (лістапад 19761984) — бартавая газабалонная мадыфікацыя ГАЗ-53A, прызначаная для працы на звадкаваным газе[19]. У якасці рэзервовага паліва для кароткачасовай працы выкарыстоўваўся бензін А-76. На аўтамабіль усталёўваўся рухавік мадэлі ЗМЗ-53-18 (базавы ЗМЗ-53-11, канверсаваны для працы на СНД) са ступенню сціску 8,5 і магутнасцю 88,3 кВт (120 к.с.) пры 3200 аб / хв; крутоўны момант 284 Н-м (29 кгс-м) пры 2200-2500 аб / хв. Газавая сістэма харчавання ідэнтычная той, што была ў аўтамабіля ГАЗ-52-07 за выключэннем таго, што быў ужыты газавы балон карысным аб'ёмам 170 л (поўны — 190 л), газавы змяшальнік — СД-250. Аб'ём бензабака рэзервовай сістэмы 60 л.
  • ГАЗ-53-40 — шасі для мантажу аўтобусных кузаваў Курганскага аўтобуснага завода[20]. Шасі пастаўлялася з поўным пярэднім апярэннем, але без кабіны — толькі з рамкай лэбавага шкла. Шасі камплектаваліся больш мяккімі рысорамі, паліўным бакам ад ГАЗ-66 і тэлескапічнымі амартызатарамі, змененай тармазной сістэмай і электраабсталяваннем[21].
  • ГАЗ-53-50 — экспартная мадыфікацыя ГАЗ-53А для краін з трапічным кліматам.[20]
  • ГАЗ-53-70 — экспартная мадыфікацыя ГАЗ-53А для краін з умераным кліматам.[20]

ГАЗ-53-12[правіць | правіць зыходнік]

У 1983 годзе была праведзена мадэрнізацыя аўтамабіля, пасля якой базавы аўтамабіль ГАЗ-53А атрымаў індэкс ГАЗ-53-12.

  • ГАЗ-53-11 уяўляе сабой шасі мадэлі ГАЗ-53-12, прызначанае для мантажу спецыяльных кузаваў[22].
  • ГАЗ-53-14 — самазвальнае шасі, прызначанае для паставак на Саранскі і Фрунзенскі заводы[23]. Канструктыўна ГАЗ-53-14 былі аналагічныя шасі ГАЗ-53-02.
  • ГАЗ-53-19 — бартавая газабалонная мадыфікацыя ГАЗ-53-12, прызначаная для працы на звадкаваным газе[24]. Выпускалася ў перыяд 19831993. У якасці рэзервовага паліва для кароткачасовай працы выкарыстоўваўся бензін А-76.
  • ГАЗ-53-27 — бартавая газабалонная мадыфікацыя ГАЗ-53-12, прызначаная для працы на сціснутым прыродным газе[5]. Выпускалася ў перыяд 19841990 г[25].

Канструкцыя[правіць | правіць зыходнік]

Аўтамабілі сямейства ГАЗ-52/53 уяўляюць сабой двухвосевыя грузавыя аўтамабілі капотнай кампаноўкі. Галоўны канструктар — А. Д. Прасвірнын. Вядучыя канструктары — А. І. Шыхаў, В. Д. Запойнаў. Вядучы канструктар рухавіка V8 — П. Э. Сыркін.

Кабіна[правіць | правіць зыходнік]

Інтэр'ер

Аўтамабілі сямейства ГАЗ-52/53 мелі ўніфікаваную кабіну. Кабіна — металічная, двухмясцовая.

Першыя версіі аўтамабіляў вызначаліся верхнім размяшчэннем фар у абліцоўванні кабіны. З 1975 года падфарнікі сталі размяшчацца над фарамі, змянілася абліцоўванне радыятара (гэтак званая «усмешка»). З канца 1984 з'яўляецца чарговая, апошняя, версія абліцоўвання — адтуліны рашоткі выцягнуліся, паваротнікі зрушыліся кожны бліжэй да свайго краю. Таксама стаў усталёўвацца некалькі зменены пярэдні буфер без верхняй падножкі-накладкі.

У 1973 годзе аўтамабілі сталі абсталёўваць бакавымі паўторнікамі паказальнікаў павароту, якія размяшчаліся на крылах кабіны, у 1978 годзе на даху кабіны з'яўляюцца штампаваныя рэбры жорсткасці.

Аўтамабілі фарбаваліся ў блакітны, светла-жоўты пясочны і хакі колеры. У 1960-ых — пачатку 1970 гадоў таксама выкарыстоўваліся колеры "кава з малаком" і "марская хваля". Варта адзначыць, што ў адрозненні ад ГАЗ-53, абліцоўванне радыятара якога афарбоўвалася ў светла-шэры колер, аўтамабілі ГАЗ-52 заўсёды мелі рашотку радыятара аднаго колеру з кабінай[27].

Рухавік[правіць | правіць зыходнік]

На аўтамабілі ГАЗ-52 усталёўваўся мадэрнізаваны рухавік ад ГАЗ-51А — радны шасціцыліндравы і з ніжнім размяшчэннем клапанаў. Рухавік быў удасканалены з мэтай павелічэння рэсурса, а таксама, дзякуючы прымяненню іншай галоўкі блока цыліндраў і павелічэнню ступені сціску з 6,2 да 6,7, павялічылася і яго магутнасць да 75 к.с.

ГАЗ-53 меў 8-цыліндравы карбюратарны бензінавы рухавік ЗМЗ-53, з V-падобным размяшчэннем цыліндраў і верхнім размяшчэннем клапанаў. Працоўны аб'ём — 4,25 л, ступень сціску 6,7 і развіваў магутнасць 115 к.с. пры 3200 аб / хв. Рухавік меў галоўку і блок цыліндраў з алюмініевага сплава. Да канструктыўных асаблівасцяў рухавіка варта аднесці сістэму змазкі з фільтрам цэнтрабежнай ачысткі масла (цэнтрыфугай), адкрытую сістэму вентыляцыі картэра, гільзы цыліндраў мокрага тыпу. У 1983 годзе канструкцыя рухавіка была змененая. Новы рухавік ЗМЗ-53-11 адрозніваўся сістэмай змазкі з аднасекцыйным алейным насосам і поўнапатокавым алейным фільтрам, новымі галоўкамі цыліндраў з павялічанай ступенню сціску, ужываннем закрытай сістэмы вентыляцыі картэра. Ужытыя новаўвядзенні дазволілі павялічыць магутнасць рухавіка да 120 к.с. і знізіць на 5-7% расход паліва.

Шасі[правіць | правіць зыходнік]

Аўтамабіль меў жорсткую раму з сямю папярочнымі бэлькамі[28].

У пярэдняй частцы рамы на двух падоўжных паўэліптычных рысорах замацоўвалася кованая сталёвая пярэдняя вось. У пярэднюю падвеску акрамя рысор ўключаліся таксама тэлескапічныя гідраўлічныя амартызатары.

Ззаду рама абапіралася на бэльку вядучага моста праз пару падоўжных паўэліптычных рысор, злучаных з рамай праз гумовыя падушкі. Акрамя гэтага, задняя падвеска мела дадатковыя рысоры-падрысорнікі, якія разам з асноўнымі рысорамі мацаваліся з дапамогай драбінак да пляцовак паўвосевых рукавоў.

У задняй частцы рамы ўсталёўвалася буксірная прылада з пругкім гумавым элементам. Запасное кола ўмацоўвалася на адкідным кранштэйне з левага боку рамы.

Тэхнічныя характарыстыкі[правіць | правіць зыходнік]

Тэхнічныя характарыстыкі ГАЗ-52[правіць | правіць зыходнік]

Тэхнічныя характарыстыкі ГАЗ-53[правіць | правіць зыходнік]

Эксплуатацыя[правіць | правіць зыходнік]

Фургон на базе ГАЗ-52 на эксплуатацыі ў МасТрансАгенцтве

Аўтамабілі ГАЗ-52/53 выпускаліся амаль 30 гадоў і ў свой час былі самымі масавымі грузавікамі ў краіне. Грузавікі гэтага сямейства выкарыстоўваліся практычна ва ўсіх сферах народнай гаспадаркі Савецкага Саюза: сельская гаспадарка, сфера будаўніцтва, грузавыя перавозкі (перавозкі пошты, мэблі, хлебабулачных вырабаў, харчовых і прамысловых тавараў) і інш.

На базе сямейства мантавалася значная колькасць адмысловых надбудоў. На шасі ГАЗ-52-01 і ГАЗ-53-01/ГАЗ-53-11 выпускаліся палівазапраўшчыкі і паліватранспартавальнікі, цыстэрны для перавозкі вады і малака, аўтафургоны, самазвалы, фургоны для транспартавання арыштантаў, аўтамабільныя краны, пажарныя і шмат іншых, як шырока, так і вузка спецыяліваных аўтамабілей. Выпускаліся аўтобусы, якія выкарыстоўвалі шасі ГАЗ-52/53.

Экспарт[правіць | правіць зыходнік]

У 1967–1991 гг. аўтамабілі ГАЗ-53А і 53-12 збіраліся з савецкіх зборачных камплектаў на балгарскім прадпрыемстве «Мадара» у горадзе Шумен. Характэрна, што з пачатку 70-х аўтамабілі балгарскай зборкі абсталёўвалі 80-моцным дызелем вытворчасці варненскага маторабудаўнічага завода «Васіл Колар», якія выпускаліся па ліцэнзіі англійскай фірмы Perkins. У 80-х сярэднегадавы выпуск ГАЗ-53 прадпрыемствам «Мадара» дасягнуў 3000 адзінак.

Асобныя партыі аўтамабіляў збіралі з машынакамплектаў на Кубе.

ГАЗ-53А і яго мадыфікацыі шырока пастаўляўся на экспарт. Першыя партыі на знешні рынак былі адпраўленыя адразу пасля пачатку выпуску — у 1965 годзе, а неўзабаве былі распрацаваны спецыяльныя экспартныя мадыфікацыі ГАЗ-53-50 і ГАЗ-53-70. Аўтамабілі пастаўляліся амаль у 50 краін свету. Пераважна пастаўкі ажыццяўляліся ў ГДР, Венгрыю, Чэхаславакію, Польшчу, Югаславію, Фінляндыю, Кубу, В'етнам, КНДР, Лаос і Манголію[30].

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]

  1. «М20. Победа» («DeAgostini») №94: 10. 2014. ISSN 2305-4026. (руск.) 
  2. «М20. Победа» («DeAgostini») №92: 11. 2014. ISSN 2305-4026. (руск.) 
  3. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5201.html (руск.) 
  4. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5203.html (руск.) 
  5. 5,0 5,1 5,2 ГАЗ вместо бензина // За рулём : часопіс. — 1985. — № 3. — С. 15.(руск.) 
  6. Долгожитель ГАЗ—51 и его преемник ГАЗ—52-04 // За рулём : часопіс. — 1975. — № 8. — С. 9.(руск.) 
  7. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5205.html (руск.) 
  8. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5202.html (руск.) 
  9. Новости. События. Факты. ГАЗ-5206 // За рулём : часопіс. — 1978. — № 8. — С. 12.(руск.) 
  10. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5206.html (руск.) 
  11. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5207.html (руск.) 
  12. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5209.html (руск.) 
  13. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5227.html (руск.) 
  14. Краткий автомобильный справочник. Издание десятое, переработанное и дополненное.. М.: «Транспорт». 1985. p. 58. (руск.) 
  15. «М20. Победа» («DeAgostini») №90: 11. 2014. ISSN 2305-4026. (руск.) 
  16. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5301.html
  17. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5302.html
  18. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5305.html
  19. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5307.html
  20. 20,0 20,1 20,2 Краткий автомобильный справочник. Издание десятое, переработанное и дополненное.. М.: «Транспорт». 1985. p. 60. (руск.) 
  21. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5340.html
  22. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5311.html
  23. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5314.html
  24. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5319.html
  25. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz5327.html
  26. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz53121040.html
  27. http://denisovets.ru/gaz/gazpages/gaz52-53.html
  28. http://modelist-konstruktor.com/avtosalon/gruzovoj_avtomobil_gaz_53a
  29. Грузовой автомобиль ГАЗ-53Ф // За рулём : часопіс. — 1962. — № 7. — С. 15.(руск.) 
  30. http://gaz52.ru/

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • ГАЗ-52 и другие // Грузовик Пресс : часопіс. — 2006. — № 01. (руск.) 
  • ГАЗОН: ИСТОРИЯ В КАРТИНКАХ // Коммерческий транспорт : часопіс. — 2015. — № 1 (117). — С. 12, 13, 16. (руск.) 
  • Наследники «пятьдесят первого» семейства // Коммерческий транспорт : часопіс. — 2015. — № 1 (117). — С. 74–79. (руск.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Commons