Гейдэльбергскі рамантызм

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Гейдэльбергскі рамантызм (ням.: Heidelberger Romantik) — зборная назва другога пакалення нямецкіх рамантыкаў, мастацка-культурны цэнтр якіх знаходзіўся ў горадзе Гейдэльбергу. Для гэтай літаратурнай плыні ў рэчышчы нямецкага рамантызму ўласцівая цікавасць да праблем веравызнання, нацыянальнай даўніны і фальклорнай творчасці (браты Грым, Іозеф фон Айхендорф, Ахім фон Арнім, Клеменс Брэнтана). Грунтуючыся на міфалагічных ідэях Шэлінга і братоў Шлегеляў, гейдэльбергскія рамантыкі канчаткова сфармулявалі прынцыпы першага навуковага напрамку ў фалькларыстыцы і літаратуразнаўстве — міфалагічнай школы.

Кандыдат філалагічных навук Святлана Малюковіч ахарактарызоўвае гэты этап нямецкага рамантызму наступным чынам:

Познім нямецкім рамантыкам належыць заслуга пераўтварэння ўсёй эстэтычнай культуры. Яны звярнуліся да фальклору, пачалі актыўна выкарыстоўваць фармальныя сродкі народнай песні (рэканструявалі народны верш шляхам замены яго танічнай структуры праз дольнік на сілабатанічную), і гэта ўзмацняла лірычнасць і мілагучнасць верша, рабіла паэтычную мову больш простай і даходлівай[1].

Зноскі

  1. Святлана Малюковіч. «Блакітную кветку шукаю…»: Рамантычная лірыка паэтаў Германіі // Роднае слова. — 1999. — № 2. — С. 34.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Armin Schlechter: Die Romantik in Heidelberg. Heidelberg 2007, ISBN 978-3-8253-5385-8
  • Herbert Levin: Die Heidelberger Romantik. Preisschrift der Corps-Suevia-Stiftung der Universität Heidelberg. München 1922. (Zuverlässige Darstellung aller Fakten, wer sich wann in Heidelberg aufhielt)