Гектар (міфалогія)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Гектар (Ἕκτωρ)
Hector brought back to Troy.jpg
Вяртанне цела Гектара ў Трою
Імя : Гектар
Арыгінальнае напісанне: Ἕκτωρ
Тлумачэнне імя: Трымальнік
Міфалогія: Старажытнагрэчаская міфалогія
Бацька: Прыям
Маці: Гекуба
Брат: Парыс, Дэіфаб, Гелен
Сястра: Крэўса, Лаадыка, Паліксена, Касандра, Іліёна
Жонка: Андрамаха

Ге́ктар (стар.-грэч.: Ἕκτωρ, «трымальнік»), у старажытнагрэчаскай міфалогіі[1] найхрабрэйшы правадыр траянскай войска[2], галоўны траянскі герой у «Іліядзе», сын Прыяма[3] і Гекубы[4]. Паводле Стэсіхара, Еўфарыяна і Аляксандра Эталійскага, сын Апалона[5], тое ж у Івіка і Лікафрона[6].

Муж Андрамахі. Быў велізарнага росту[7]. Паводле даўніяў і пеўкетаў, насіў валасы доўгія ззаду і кароткія спераду[8].[няма ў крыніцы]

Атрымаў у падарунак ад Эанта пояс[9], за які цягнулі яго цела[10]. Забіў Пратэсілая[11]. Паводле Гігіна, усяго забіў 31 воіна[12]. У «Іліядзе» забіў 28 грэкаў.

Забіў Патрокла, сябра Ахіла, і сам быў забіты Ахілам[13], які некалькі разоў працягнуў яго цела сваёй калясніцай вакол сцен Троі і затым за выкуп выдаў Прыяму. Паводле некаторых аўтараў, цела Гектара выкуплена роўнай вагай золата[14] (паводле Гамера — большай вагай).

Яго косці былі паводле вяшчання аракула перанесены з Іліёна ў Фівы, там яго магіла ў крыніцы Эдыподыі[15]. Гай Гектара знаходзіўся ў Афрыніі (Траада)[16]. Іншую магілу паказвалі ў Троі[17].

Дзеючая асоба трагедый Еўрыпіда «Аляксандр», Псеўда-Еўрыпіда «Рэс», Астыдаманта Малодшага «Гектар», трагедыі Невія «Гектар, які сыходзіць».

У фільме «Троя» яго ролю выканаў Эрык Бана.

У гонар Гектара названы астэроід (624) Гектар, адкрыты ў 1907 годзе.

У масавай культуры

Званковы валет

У сярэдневяковай Францыі, дзе прыкладна ў XIV стагоддзі з'явіліся сучасныя ігральныя карты («класічныя», або «французскія»), «карцінкі» (карты з персанажамі — каралямі, дамамі і валетамі) былі звязаны з тымі ці іншымі гістарычнымі або легендарнымі персанажамі. Званковы валет адпавядаў Гектару.

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Мифы народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.1. С.270, Любкер Ф. Реальный словарь классических древностей. М., 2001. В 3 т. Т.2. С.95
  2. Гектор // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.
  3. Гігін. Міфы 90
  4. Псеўда-Апаладор. Міфалагічная бібліятэка III 12, 5-6 далей
  5. Стэсіхар. Разбурэнне Іліёна, фр.224 Пейдж = Схоліі да Лікафрона. Аляксандра 265; Комментарий Д. О. Торшилова в кн. Гигин. Мифы. СПб, 2000. С.194
  6. Схолии к Гомеру. Илиада III 114 // Лосев А. Ф. Мифология греков и римлян. М., 1996. С.429, 539
  7. Лікафрон. Аляксандра 529 і кам.
  8. Лікафрон. Аляксандра 1135 і Схоліі
  9. Гамер. Іліяда VII 305
  10. Гігін. Міфы 112, у Гамера гэтага няма
  11. Гігін. Міфы 112; 113, у Гігіна памылкова названы таксама Антылох як ахвяра Гектары
  12. Гігін. Міфы 115
  13. Гамер. Іліяда XXII 361
  14. Дыфіл. Купцы, фр.551 Кок = Афіней. Банкет мудрацоў VI 10, 226f; Лікафрон. Аляксандра 270; Гігін. Міфы 106
  15. Паўсаній. Апісанне Элады IX 18, 5
  16. Страбон. Геаграфія XIII 1, 29 (стар.595)
  17. Дион. Троянская речь 104; Комм. // Ораторы Греции. М., 1985. С.476

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]