Генрых II Бурбон-Кандэ

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Генрых II дэ Бурбон-Кандэ
фр.: Henri de Bourbon, prince de Condé
Генрых II дэ Бурбон-Кандэ
Генрых II дэ Бурбон Кандэ. Партрэт невядомага мастака. Музей Кандэ, Шанціі.
Arms of Henri de Conde.svg
сцяг
3-і прынц Кандэ
1 верасня 1588 — 26 снежня 1646
Папярэднік: Генрых I Бурбон
Пераемнік: Людовік II дэ Бурбон
 
Дзейнасць: ксёндз
Веравызнанне: каталіцтва
Нараджэнне: 1 верасня 1588(1588-09-01)
Смерць: 26 снежня 1646(1646-12-26) (58 гадоў)
Род: Бурбоны, Кандэ
Бацька: Генрых I дэ Бурбон-Кандэ
Маці: Шарлота дэ ла Трэмуйль
Жонка: Шарлота-Маргарыта дэ Манмарансі
Дзеці: сыны: Людовік II дэ Бурбон, Арман дэ Бурбон
дачка: Ганна Жэнеўева дэ Бурбон-Кандэ
 
Аўтограф: Signature of the Prince of Condé (Henri de Bourbon) at the marriage of his son in Feb 1641.png
 
Узнагароды:
Knight of the Order of the Holy Spirit Knight of the Order of Saint-Michel

Анры II дэ Бурбон (фр.: Henri de Bourbon; 1 верасня 1588 — 26 снежня 1646) — 3-і прынц дэ Кандэ, 1-ы герцаг дэ Манмарансі з 1633 года, 3-і герцаг Энгіенскі з 1588—1621, герцаг дэ Шатару.

Стаў прынцам дэ Кандэ неўзабаве пасля свайго нараджэння, якое адбылося ўжо пасля смерці бацькі, прынца Генрыха I.

Ён ажаніўся з Шарлотай-Маргарытай дэ Манмарансі ў 1609 годзе. Паколькі яго жонка стала аб’ектам заляцанняў і нясціплай увагі Генрыха IV, яму прыйшлося часова бегчы з жонкай з краіны.

Меў трох дзяцей, якія сталі аднымі з галоўных удзельнікаў Фронды:

  1. Ганна Жэнеўева дэ Бурбон-Кандэ (16191679), у шлюбе з Генрыхам II Арлеанскім, герцагам Лангвіль.
  2. Людовік II дэ Бурбон (16211686), вядомы як Вялікі Кандэ, спадчыннік бацькі, 4-ы герцаг Энгіенскі ў 1621—1646 гадах.
  3. Арман дэ Бурбон (16291666), 1-ы прынц Канці з 1629 года.

Вядомы гістарычны анекдот, які нібыта словамі прынца Кандэ дэманструе палітычную сітуацыю ў Францыі часоў кіравання Людовіка XIII: «Прынц Кандэ неяк распавядаў пра адзін медаль, што некалі належаў яму. На правым баку яго быў выбіты профіль Людовіка XIII са звычайным надпісам: „Rex Franc. et Nav.“ („Кароль Францыі і Навары“); а на адваротным — профіль кардынала Рышэльё, акружаны словамі: „Nil sine consilio“ („Не дзейнічай не параіўшыся“)».

У «Мемуарах» Франсуа дэ Ларошфуко прынцу дадзена вельмі неадназначная характарыстыка: «Прынц Кандэ, вялікі палітык, выдатны прыдворны, але да асабістых спраў належаў больш, чым да дзяржаўных, усе свае дамаганні абмяжоўваў толькі адным — узбагачацца»[1].

Заўвагі[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]