Голядзь

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Голядзь
BALTIC TRIBES.jpg
Рассяленне балтаў у X—XII стст.
Агульная колькасць
Рэгіёны пражывання Усходняя Еўропа
Мова голядская
Рэлігія політэізм
Блізкія этнічныя групы земгалы, селы, латгалы
Тэрыторыя распаўсюджання старажытнабалцкіх гідронімаў

Го́лядзь — зніклы балцкі народ, які паводле ўсходнеславянскіх пісьмовых крыніц XIXII стагоддзяў, насяляў верхняе цячэнне ракі Пратвы (на тэрыторыі сучасных Маскоўскай і Калужскай абласцей), паміж землямі вяцічаў і крывічоў.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Першая згадка пра голядзь датуецца 1058 годам. Паводле летапісаў, чарнігаўскі князь Святаслаў Ольгавіч хадзіў на голядзь каля 1147 года. Да канца XII стагоддзя голядзь цалкам асімілявалася сярод навакольнага славянскага насельніцтва (галоўным чынам вяцічаў).

Мяркуецца, што продкамі голядзі, магчыма, былі галінды, якія жылі ў Прыбалтыцы (яны згадваюцца яшчэ ў II стагоддзі Клаўдзіем Пталамеем). Яны далі імя мясцовасці Галіндыі ва Усходняй Прусіі, у раёне Мазурскіх азёраў.

Тапаніміка[правіць | правіць зыходнік]

У цяперашні час у Дзмітраўскім раёне Маскоўскай вобласці існуе сяло з назвай Голядзі.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]