Перайсці да зместу

Браньск

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
(Пасля перасылкі з Горад Браньск)
Горад
Браньск
польск.: Brańsk
52°44′40″ пн. ш. 22°50′16″ у. д.HGЯO
Краіна  Польшча
Ваяводства Падляскае
Павет Бельскі
Гісторыя і геаграфія
Вышыня цэнтра 130 м
Водныя аб’екты Нурэц
Часавы пояс UTC+1, летам UTC+2
Насельніцтва
Насельніцтва
  • 3 583 чал. (31 сакавіка 2021)[1]
Лічбавыя ідэнтыфікатары
Паштовы індэкс 17-120
TERC 2003021
Іншае
0922745
bransk.podlaskie.pl
Паказаць/схаваць карты
Браньск (Польшча)
Браньск
Браньск
Браньск (Падляскае ваяводства)
Браньск
Браньск

Браньск[2] або Браньск-Падляшскі, таксама Бранск[3] (польск.: Brańsk, падляшск: Бранськ, Branśk) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Бельскага павета Падляскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама ёсць сядзібай вясковай гміны Браньск.

Размешчаны за 69 км на паўднёвы захад ад Беластока, на рацэ Нурэц. Побач з горадам праходзіць заходняя мяжа этнічнай тэрыторыі беларусаў.

У XI стагоддзі горад разам з іншымі гарадамі Падляшша трапіў пад уладу Яраслава Мудрага.[4] У XIII—XIV стагоддзях ён увайшоў у склад Вялікага Княства Літоўскага. У XV стагоддзі Браньск з’яўляўся другім цэнтрам Бельскай зямлі пасля Бельска. 18 студзеня ў 1493 годзе горад атрымаў Магдэбургскае права. У 1513 годзе ён апынуўся ў Падляшскім ваяводстве.

У XVI стагоддзі Браньск атрымаў герб «у чырвоным полі выява рыцара на кані»[5], стаў значным асяродкам гандлю, а ў мястэчку існавалі касцёл і царква.[6] У XVI—XVIII стагоддзях горад быў цэнтрам староства. З сярэдзіны XVI стагоддзя да 1768 года ў Браньску адбываліся пасяджэнні земскага суда Браньскай зямлі, а таксама праводзіліся соймікі шляхты, апошні з якіх прайшоў 27 мая ў 1793 годзе. У 1569 годзе паводле ўмоваў Люблінскай уніі ён перайшоў да Каралеўства Польскага.

У XVIII стагоддзі пасля Паўночнай вайны горад пачаў прыходзіць у заняпад. У 1795 годзе ў выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай Браньск апынуўся ў складзе Прусіі, а з 1807 года — у Расійскай імперыі. У 1921 годзе паводле ўмоваў Рыжскай мірнай дамовы горад увайшоў у склад міжваеннай Польскай Рэспублікі. У 1939 годзе ён апынуўся ў складзе БССР, дзе ў 1940 годзе стаў цэнтрам Браньскага раёна Беластоцкай вобласці. У 1941—1944 гадах Браньск знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй. 16 жніўня ў 1945 годзе ўлады СССР перадалі горад Польшчы.

  • 1580-я гады — каля 1800 чал., у тым ліку шмат шляхты і каля 50 рамеснікаў.[6]
  • 1889 год — 2834 чал. (1373 мужчыны і 1461 жанчына), у тым ліку 1316 іудаістаў.[7]
  • 2007 год — 3822 чал.

Браньск — вузел аўтамабільных шляхоў: 66 (Замбраў — Браньск — Бельск Падляскі) і 681 (Лапы — Браньск — Цехановец).

Турыстычная інфармацыя

[правіць | правіць зыходнік]

Выдатныя мясціны

[правіць | правіць зыходнік]
  • Гарадзішча (XI ст.)
  • Забудова XIX — пач. XX ст.
  • Капліца (XIX ст.)
  • Касцёл Унебаўзяцця найсв. Панны Марыі (1859—1862)
  • Могілкі яўрэйскія
  • Могілкі старыя каталіцкія
  • Могілкі старыя праваслаўныя
  • Царква св. Сімеона

Страчаная спадчына

[правіць | правіць зыходнік]
  • Сінагога

Вядомыя асобы

[правіць | правіць зыходнік]

Маёнтак Калінова каля Браньска на працягу амаль ста гадоў быў у валоданні продкаў Кастуся Каліноўскага.

  1. https://bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/062013803021-0922745?var-id=1639616&format=jsonapi Праверана 5 кастрычніка 2022.
  2. niva.bialystok.pl. Браньск. www.google.com. Праверана 16 студзеня 2026.
  3. Вялікі гістарычны атлас Беларусі : у 4 т. / Дзяржаўны камітэт па маёмасці Рэспублікі Беларусь, Рэспубліканскае унітарнае прадпрыемства «Белкартаграфія»; рэдкалегія: В. Л. Насевіч (галоўны рэдактар) [і інш.]. — Мінск: Белкартаграфія. — Т. 2 / [складзены і падрыхтаваны да друку ў 2012 г. ; спецыяльны змест распрацавалі: Я. К. Анішчанка і інш.]. — 1 атлас (347, [4] с.) : каляр., карты, тэкст, іл., паказальнік с. — ISBN 978-985-508-245-4. С. 106.
  4. ЭнцВКЛ 2005, с. 340.
  5. Браньск-Падляшскі // Цітоў А. Геральдыка беларускіх местаў (XVI — пачатак XX ст.). — Мн.: Полымя, 1998. — 287 с. — ISBN 985-07-0131-5.
  6. а б ЭнцВКЛ 2005, с. 341.
  7. Брянск, город Гродненской губернии // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб., 1890—1907.