Гробінскі павет
Выгляд
| Гробінскі павет | |
|---|---|
| Краіна |
|
| Уваходзіць у | Курляндская губерня |
| Адміністрацыйны цэнтр | Гробін |
| Дата ўтварэння | 1819 |
| Насельніцтва | 110 878[1] (1 897) |
| Плошча | 1843,4 вёрст² |
|
|
|
Гробінскі павет (руск.: Гробинский уезд, лат.: Grobiņas apriņķis, ням.: Kreis Grobin) — адміністрацыйная адзінка Курляндскай губерні, якая існавала ў 1819 — 1920 гадах. Павятовы горад — Гробін.
Гісторыя
[правіць | правіць зыходнік]Гробінскі павет заснаваны ў 1819 годзе ў выніку адміністрацыйнай рэформы, калі Гробінскае гаўптманства было ператворана ў павет.[2]. У 1920 годзе Гробінскі павет увайшоў у склад Латвіі, цэнтр быў перанесены ў Ліепаю, а павет перайменаваны ў Ліепайскі. Паланга была перададзена Літве.
Насельніцтва
[правіць | правіць зыходнік]Паводле перапісу 1897 года насельніцтва павета складала 110 878 чалавек, у тым ліку ў Гробіні — 1490 чал., у Лібаве — 64 489 чал., у мястэчку Паланген — 2149 чал.[1]
Нацыянальны склад
[правіць | правіць зыходнік]Адміністрацыйны падзел
[правіць | правіць зыходнік]У 1913 годзе ў павеце было 13 валасцей: [4]
|
|
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- 1 2 Першы Усеагульны перапіс насельніцтва Расійскай імперыі 1897 года. Курляндская губерня. Архівавана з першакрыніцы 4 сакавіка 2016. Праверана 27 кастрычніка 2015.
- ↑ А. Орановский. Материалы для географии и статистики России: Курляндская губерния. Pēterburga, 1862.. Архівавана з першакрыніцы 16 кастрычніка 2016. Праверана 2 кастрычніка 2017.
- ↑ Первая всеобщая перепись населения Российской Империи 1897 г. Распределение населения по родному языку. Гробинский уезд. Архівавана з першакрыніцы 24 снежня 2013. Праверана 27 кастрычніка 2015.
- ↑ Волостныя, станичныя, сельскія, гминныя правленія и управленія, а также полицейскіе станы всей Россіи съ обозначеніем мѣста ихъ нахожденія. — Кіевъ: Изд-во Т-ва Л. М. Фишъ, 1913. Архівавана 16 чэрвеня 2017 года.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]
На Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Гробінскі павет- Гробин // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) (руск.). — СПб., 1890—1907.