Густаў Вайганд

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Густаў Вайганд
ням.: Gustav Weigand
Gustav weigand.JPG
Дата нараджэння 1 лютага 1860(1860-02-01)[1]
Месца нараджэння
Дата смерці 8 ліпеня 1930(1930-07-08)[1][2] (70 гадоў)
Месца смерці
Грамадзянства
Род дзейнасці мовазнавец, выкладчык універсітэта
Навуковая сфера мовазнаўства
Месца працы
Навуковая ступень доктарская ступень[d][3]
Альма-матар
Вядомыя вучні Stoyan Romanski[d]
Член у
Commons-logo.svg Gustav Weigand на Вікісховішчы

Густаў Вайганд (ням.: Gustav Weigand; 1 лютага 1860, Дуйсбург — 8 ліпеня 1930, Бельгерсхайн, паблізу Лейпцыга) — нямецкі мовазнавец, індаеўрапеіст.

Прафесар універсітэта ў Лейпцыгу (1896—1926). Вывучаў мовы так званага балканскага моўнага саюза. Аўтар «Практычнай граматыкі румынскай мовы» (1903), «Граматыкі балгарскай мовы» (1907), «Граматыкі іспанскай мовы» (1922). Склаў «Балгарска-нямецкі слоўнік» (1913), «Слоўнік албана-нямецкі і нямецка-албанскі» (1914).


Зноскі

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 Вейганд Густав // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 25 лютага 2017.
  3. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #119052679 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 2 красавіка 2015.