Гядзімінас Вагнорус

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Гядзімінас Вагнорус
літ.: Gediminas Vagnorius
Gediminas Vagnorius (1996).png

прэм’ер-міністр Літвы
13 студзеня 1991 — 21 ліпеня 1992
Папярэднік Альбяртас Шыменас
Пераемнік Аляксандрас Абішала
прэм’ер-міністр Літвы
27 лістапада 1996 — 4 мая 1999
Папярэднік Лаўрынас Міндаўгас Станкявічус
Пераемнік Ірэна Дзягутэне

Нараджэнне 10 чэрвеня 1957(1957-06-10)[1] (65 гадоў)
Веравызнанне каталіцтва
Партыя
Адукацыя
Навуковая ступень кандыдат эканамічных навук
Дзейнасць эканаміст, палітык
Узнагароды
Grand Cross of the Order of Merit of the Republic of Poland Independence Medal
Commons-logo.svg Гядзімінас Вагнорус на Вікісховішчы

Гядзімінас Вагнорус (лат.: Gediminas Vagnorius; нар. 10 чэрвеня 1957 года) — літоўскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Літвы ў 1991-1992 і 1996-1999 гадах.

У 1980 годзе скончыў Вільнюскі інжынерна-будаўнічы інстытут, атрымаўшы кваліфікацыю інжынера-эканаміста. У 19801987 гадах працаваў у гэтай ВНУ. У 1987 годзе атрымаў навуковую ступень кандыдата эканамічных навук. У 1988 годзе стаў старшым навуковым супрацоўнікам Інстытута эканомікі Акадэміі навук Літвы.

У 1990 годзе ад Саюдзіса быў абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета Літоўскай ССР, з'яўляючыся адным з падпісантаў Акта аб незалежнасці ад 11 сакавіка 1990 года. 13 студзеня 1991 года, калі былі ўведзены савецкія войскі у Вільнюс, а прызначаны некалькімі днямі раней прэм'ер-міністр Альбяртас Шыменас знік, парламент даручыў яму місію фарміравання ўрада.

Пасля перамогі на выбарах кансерватараў у 1996 годзе зноў узначаліў урад, які быў сфарміраваны разам з партыяй хрысціянскіх дэмакратаў. Неўзабаве ён пачаў спаборнічаць за павелічэнне свайго ўплыву ў Саюзе Айчыны, скарыстаўшыся даволі дрэнным вынікам Вітаўтаса Ландсбергіса на прэзідэнцкіх выбарах 1997 года.

У 1999 годзе ўступіў у адкрыты канфлікт з прэзідэнтам Валдасам Адамкусам, які выказаў яму вотум недаверу ў пасланні нацыі. У рэшце дзейны прэм'ер-міністр падаў у адстаўку. Супраць яго волі Саюз Айчыны вырашыў застацца ў кааліцыі і вылучыў новага кандыдата на пасаду прэм'ер-міністра.

У ліпені 2000 года былы прэм'ер-міністр ініцыяваў стварэнне новай партыі пад назвай Саюз умераных кансерватараў. У тым жа годзе ён быў адзіным прадстаўніком гэтай партыі, абраным дэпутатам па мажарытарнай акрузе.

У 2004 годзе ён ператварыў сваю партыю ў Хрысціянска-кансерватыўны сацыяльны саюз, у тым жа годзе прайграў як выбары ў Еўрапарламент, так і ў Сейм. У 2008 годзе ён зарэгістраваўся незалежным кандыдатам у дэпутаты, прайграў на выбарах у другім туры, а праз год зноў беспаспяхова балатаваўся ў Еўрапарламент. У 2010 годзе стаў лідарам створанай хрысціянскай партыі, якая, аднак, не атрымала ніводнага месца на парламенцкіх выбарах у 2012 годзе. У 2013 годзе ўступіў у Партыю працы, а ў 2016 годзе зноў беспаспяхова балатаваўся ў Сейм.

Зноскі

  1. Gediminas Vagnorius // Munzinger Personen Праверана 9 кастрычніка 2017.