Джорджа Марандзі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Джорджа Марандзі
Фатаграфія
Дата нараджэння 20 ліпеня 1890(1890-07-20)[1][2][…]
Месца нараджэння
Дата смерці 18 чэрвеня 1964(1964-06-18)[1][2][…] (73 гады)
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Род дзейнасці мастак, настаўнік, ваенны, майстар афорту, выкладчык універсітэта, мастак-гравёр, графік, скульптар, архітэктурны чарцёжнік
Месца працы
Жанр нацюрморт[4] і пейзаж[4]
Вучоба
Мастацкі кірунак метафізічны жывапіс[d][8] і футурызм[8]
Узнагароды
Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы

Джорджа Марандзі (італ.: Giorgio Morandi; 20 ліпеня 1890, Балоння — 18 чэрвеня 1964, Балоння) — італьянскі жывапісец і графік.

У 1930-я гады да Джорджа Марандзі прыходзіць першае прызнанне. Спачатку як да графіка: поспехі папярэдняга дзесяцігоддзя ў галіне афорта дазволілі яму ў 1930 годзе ўзначаліць кафедру тэхнікі гравюры ў Балонскай Акадэміі мастацтваў (займаў кафедру да 1956 года). У 1932 годзе Марандзі ўдзельнічае ў Першай выстаўцы сучаснай італьянскай гравюры ў Фларэнцыі, і тады ж часопіс «L’italiano» прысвячае яму спецыяльны нумар з артыкулам Ардэнга Сафічы, па хадайніцтве якога ў 1938 годзе Марандзі становіцца членам-карэспандэнтам фларэнтыйскай Акадэміі вытанчаных мастацтваў. Паступова і яго жывапіс становіцца прыкметнай з’явай у італьянскім мастацтве: з 1931 года работы Марандзі прадстаўлены на самай прэстыжнай нацыянальнай выстаўцы — Рымскай квадрыенале, у 1939 годзе мастак удастоіўся гонару паказаць 42 свае карціны ў асобнай зале ІІІ Рымскай квадрыенале.

У сярэдзіне 1930-х яго жывапіс атрымаў высокую ацэнку з боку вядомага гісторыка мастацтва Раберта Лонгі і буйнога калекцыянера, крытыка і прадпрымальніка Ламберта Віталі (1896—1992), з якімі Джорджа Марандзі пасля звязала шматгадовае сяброўства. У гады Другой сусветнай вайны дзякуючы дапамозе Лонгі мастака ўдалося вызваліць з балонскай турмы, а пазней падтрымаць яго арганізацыяй персанальнай выстаўкі ў фларэнтыйскай галерэі «Іль Фіёра», якая адкрылася 25 красавіка 1945 года, у дзень вызвалення Балонні саюзнікамі. Віталі стаў не толькі адным з найбуйнейшых калекцыянераў твораў Марандзі (самыя каштоўныя з якіх пакінуў міланскай Пінакатэцы Брэра), але і аўтарам прыжыццёвага каталога яго графікі (1957) і пасмяротнага зводнага каталога твораў мастака (1977).

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых даных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 Giorgio Morandi
  3. 3,0 3,1 Giorgio Morandi // Benezit Dictionary of ArtistsOUP, 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7 Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 RKDartists
  5. https://web.archive.org/web/20150906004523/http://www.storiaememoriadibologna.it/certosa
  6. LIBRIS — 2012. Праверана 24 жніўня 2018.
  7. Museum of Modern Art online collection Праверана 4 снежня 2019.
  8. 8,0 8,1 https://artuk.org/discover/artists/morandi-giorgio-18901964