Джота (касмічны апарат)
| Джота | |
|---|---|
| | |
| Заказчык |
|
| Аператар | European Space Operations Centre[d][1] |
| Задачы | Пралёт |
| Пралёт | Камета Галея, Камета Грыга — Ск'елерупа |
| Стартавая пляцоўка |
|
| Ракета-носьбіт | Арыян-1 |
| Запуск | 2 ліпеня 1985 11:23:13 UTC |
| МCOSPAR ID | 1985-056A |
| SCN | 15875 |
| Тэхнічныя характарыстыкі | |
| Маса | 960 кг[2] |
| Дыяметр | 1,85 м[1] |
| Магутнасць | 196 Вт |
| Элементы арбіты | |
| Вялікая паўвось | 132 394 115 569,5 м |
| Эксцэнтрысітэт | 0,17334[3] |
| Нахіленне | 0,036 радыян[3] |
| Перыяд абарачэння | 304,6 суткі[3] |
| Апацэнтр | 155 581 785 528 м[3] |
| Перыцэнтр | 109 206 445 611 м[3] |
| sci.esa.int/home/giotto/ | |
Джота — аўтаматычная міжпланетная станцыя ЕКА, мэта палёту якой быў пралёт каля ядра каметы Галея і яго вывучэнне. Касмічны апарат названы ў гонар мастака эпохі Адраджэння Джота дзі Бандонэ, які намаляваў на фрэсцы «Пакланенне вешчуноў» камету Галея[2].
Палёт
[правіць | правіць зыходнік]«Джота» быў запушчаны ракетай-носьбітам «Арыян-1» 2 ліпеня 1985 года. У ноч з 13 на 14 сакавіка 1986 года апарат прайшоў на адлегласці ў 596 км ад ядра каметы[4]. Для ўдакладнення траекторыі апарата былі выкарыстаныя звесткі АМС «Вега-1» і «Вега-2» у рамках міжнароднай праграмы «Лоцман»[5]. Праляцеўшы на такой блізкай адлегласці ад ядра каметы, «Джота» атрымаў пашкоджанні ад яе часціц, у прыватнасці выйшла са строю яго фотакамера.
Апарат знаходзіўся некаторы час у дэзактываваным стане. У красавіку 1990 года «Джота» быў вернуты ў рабочы стан, 2 ліпеня ён здзейсніў пралёт побач з Зямлёй і быў накіраваны на сустрэчу з каметай Грыга-Ск'елерупа, якая адбылася 10 ліпеня 1992 года. «Джота» праляцеў міма сваёй новай цэлі на адлегласці каля 200 кіламетраў, а затым 23 ліпеня 1992 года ён быў ізноў дэзактываваны[6][7].
У 1999 годзе ён здзейсніў другі пралёт каля Зямлі, але больш актываваны не быў.
Навуковыя прыборы
[правіць | правіць зыходнік]«Джота» нёс на борце наступныя прыборы[8]:
- Камера для атрымання каляровых выяў ядра каметы
- Мас-спектрометр нейтральных часціц
- Мас-спектрометр іонаў
- Аналізатары плазмы
- Мас-спектрометр пылу
- Фотапалярыметр
- Аналізатар часціц высокай энергіі
- Магнітометр
- Дэтэктар сутыкненняў з пылавымі часціцамі
Вынікі
[правіць | правіць зыходнік]Быў здзейснены пралёт на мінімальнай адлегласці ад ядра каметы і атрыманыя звесткі дазволілі ўдакладніць яго будову і хімічны састаў.
Паводле атрыманых з «Джота» звестак было вызначана, што ядро каметы Галея мае няправільную форму і памеры прыкладна 15х8х8 кіламетраў. Таксама звесткі дазволілі выказаць здагадку, што ядро пакрыта «пылавой карой», нечаканасцю апынуліся вельмі цёмны колер кары (альбеда 2—4 %, ніжэйшы за вугаль) і яе высокая тэмпература[5].
Зноскі
- 1 2 https://sci.esa.int/web/giotto/-/47355-fact-sheet
- 1 2 Fact Sheet (англ.)(недаступная спасылка). ЕКА. Архівавана з першакрыніцы 18 красавіка 2012. Праверана 6 кастрычніка 2016.
- 1 2 3 4 5 https://nssdc.gsfc.nasa.gov/nmc/spacecraft/displayTrajectory.action?id=1985-056A
- ↑ Halley Flyby: 13 March 1986 (англ.). ЕКА. Архівавана з першакрыніцы 20 жніўня 2011. Праверана 6 кастрычніка 2016.
- 1 2 Штогоднік ВСЭ за 1987 год(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 5 сакавіка 2016. Праверана 6 кастрычніка 2016.
- ↑ Grigg-Skjellerup: the second comet encounter (англ.)(недаступная спасылка). ЕКА. Архівавана з першакрыніцы 31 ліпеня 2012. Праверана 6 кастрычніка 2016.
- ↑ ФРГ. Сустрэча АМС "Джота" з каметай Грыга-Ск'елерупа(недаступная спасылка). Навіны касманаўтыкі. Архівавана з першакрыніцы 26 красавіка 2012. Праверана 6 кастрычніка 2016.
- ↑ Штогоднік ВСЭ за 1986 год(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 5 сакавіка 2016. Праверана 6 кастрычніка 2016.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]- «Джота» на сайце ЕКА(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 2 мая 2012. Праверана 6 кастрычніка 2016.
- Giotto(недаступная спасылка). — «Джота» на сайце НАСА. Архівавана з першакрыніцы 21 красавіка 2012. Праверана 6 кастрычніка 2016.
- Часопіс "Nature" пра палёт "Джота"(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 26 красавіка 2012. Праверана 6 кастрычніка 2016.