Джэймс Генры Скалін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Джэймс Генры Скалін
James Henry Scullin
JamesSc.JPG
сцяг
9-ы Прэм'ер-міністр Аўстраліі
22 кастрычніка 1929 — 6 студзеня 1932
Манарх: Георг V
Папярэднік: Стэнлі Брус
Пераемнік: Джозеф Лаянс
 
Нараджэнне: 18 верасня 1876({{padleft:1876|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:18|2|0}})
Травала, Вікторыя, Аўстралія
Смерць: 28 студзеня 1953({{padleft:1953|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:28|2|0}}) (76 гадоў)
Горад Мельбурн

Джэймс Генры Скалін, або Джым Скалін (18 верасня 1876 — 28 студзеня 1953) — аўстралійскі палітык, сёмы прэм'ер-міністр Аўстраліі. Першы прэм'ер-міністр, народжаны на тэрыторыі Аўстраліі.

Палітычная кар'ера[правіць | правіць зыходнік]

У 1903 Скалін ўступіў у Аўстралійскую лейбарысцкую партыю. На выбарах 1906 ён саступіў будучаму прэм'ер-міністру Альфрэду Дыкіну, які балатаваўся з ім па адной акрузе. Аднак, з 1910 па 1913 год ён заставаўся ў парламенце краіны. Пасля гэтага, у яго быў шэраг няўдалых спробаў трапіць у парламент краіны і штата.

У 1921 годзе на з'ездзе партыі ён стаў адным з ініцыятараў абвяшчэння новай партыйнай мэты: «сацыялізацыя (нацыяналізацыя) прамысловасці, прадукцыі, размеркавання і абмену», што суправаджалася указаннем пра намер партыі захаваць прыватную ўласнасць на сродкі вытворчасці. Пасля гэтага Скаліну ўдалося вярнуцца ў парламент краіны, дзе ён заставаўся 28 гадоў.

26 красавіка 1928 года Скалін стаў лідарам лейбарысцкай партыі, якім заставаўся да 1935 года. Ён прывёў партыю да поспеху на выбарах у канцы таго ж года і стаў прэм'ер-міністрам краіны. Акрамя таго, ён быў міністрам замежных спраў, а ў 1930-31 гады таксама скарбнікам. Яго кіраўніцтва краінай прыйшлося на час Вялікай дэпрэсіі. Скалін спрабаваў праводзіць палітыку «аздараўлення эканомікі» шляхам зніжэння жыццёвага ўзроўню працоўных, але гэтаму перашкодзіў Сенат. У 1931 Скалін пацярпеў поўную паразу на выбарах, саступіўшы Джозефу Лаянсу, лідару нядаўна створанай аб'яднанай партыі Аўстраліі.

Пасля гэтага Скалін займаўся банкаўскай рэформай. У 1941 годзе, пасля вяртання да ўлады лейбарысцкай партыі, быў неафіцыйным дарадцам яе лідара, Джона Кёрціна.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]