Дзмітрый Алегавіч Рагозін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Дзмітрый Алегавіч Рагозін
Dmitry Rogozin, 2018.jpg
Сцяг Намеснік Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі Сцяг
23 снежня 2011 — 18 мая 2018
Прэзідэнт Дзмітрый Анатолевіч Мядзведзеў
Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін
Кіраўнік урада Дзмітрый Анатолевіч Мядзведзеў
Папярэднік Сяргей Барысавіч Іваноў
Пераемнік Юрый Іванавіч Барысаў
Сцяг Пастаянны пасол Расіі ў НАТА Сцяг
2 студзеня 2008 — 23 снежня 2011
Прэзідэнт Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін
Кіраўнік урада Дзмітрый Анатольевіч Мядзведзеў
Папярэднік Канстанцін Васільевіч Тоцкі
Пераемнік Аляксандр Віктаравіч Грушко
Сцяг Намеснік Старшыні
Дзяржаўнай Думы Федэральнага Збору Расійскай Федэрацыі
29 снежня 2003 — 5 сакавіка 2004
Сцяг Старшыня Камітэта Дзяржаўнай Думы па міжнародным справам
19 студзеня 2000 — 29 снежня 2003
Папярэднік Уладзімір Пятровіч Лукін
Пераемнік Канстанцін Іосіфавіч Касачоў
Сцяг Спецыяльны прадстаўнік прэзідэнта Расійскай Федэрацыі па проблемам Калінінградскай вобласці, звязаным з пашырэннем Еўрапейскага союза
 — 20 студзеня 2004
Сцяг Старшыня
Усерасійскай палітычнай партыі «Радзіма»
Сцяг
2004 — 2006
Папярэднік пасада заснавана
Пераемнік Александр Міхайлавіч Бабакоў

Нараджэнне 21 снежня 1963(1963-12-21) (57 гадоў)
Бацька Алег Канстанцінавіч Рагозін
Маці Тамара Васільеўна Рагозіна
Жонка Таццяна Генадзьеўна Рагозіна
Дзеці Сын Аляксандр Дзмітрыевіч Рагозін
Нацыянальнасць рускі
Веравызнанне Праваслаўная Царква
Партыя НПРФ
(2001—2003)
Радзіма
(2003—2006)
Член у
Адукацыя вышэйшая (1985)
Навуковая ступень Q96759253?
Дзейнасць журналіст, палітык, дыпламат
Узнагароды
Сайт rogozin.ru
Commons-logo.svg Дзмітрый Алегавіч Рагозін на Вікісховішчы

Дзмі́трый Але́гавіч Раго́зін (руск.: Дмитрий Олегович Рогозин; нар. 21 снежня 1963, Масква, РСФСР, СССР, зараз Расія) — расійскі дзяржаўны дзеяч, вучоны. Быў членам партыі «Радзіма».

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў горадзе Масква 21 снежня 1963 года ў сям’і вайскоўцаў. Бацька — Алег Канстанцінавіч Рагозін быў генералам. Маці — Тамара Васільеўна Рагозіна (Пракоф’ева) была лекаркай.

Навука[правіць | правіць зыходнік]

Вучыўся ў школе, дзе вывучалі французскую мову паглыблена. У 1978 годзе ўступіў у камсамол. У 1981 годзе паступіў ў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава на аддзяленне журналістыкі. У 1982 годзе ажаніўся з Таццянай Серабраковай (зараз Рагозіна). Вывучыў чатыры мовы: Англійская мова, італьянская мова, чэшская мова, іспанская мова. У 1986 годзе закончыў вучобу ў ВНУ. У 1988 годзе закончыў партыйнае ВНУ ў Маскве.

Работа[правіць | правіць зыходнік]

Пасля заканчэння вучобы займаў пасады ў камсамоле. Пасля распаду СССР рабіў у розных навуковых установах. Адначасова спрабаваў займацца палітычнай дзейнасцю. Аднак няўдала. У 1993 годзе спрабаваў на выбарах папасць у Дзяржаўную Думу Расіі, але прайграў.

Пасол Думы[правіць | правіць зыходнік]

У сакавіку 1997 года Дз. Рагозін набраў 37,91 адсоткі галасоў і быў выбраны ў Думу. Там быў яры вораг Б. Ельцына. Выступаў з патрыятычнымі заявамі. У 1998—1999 гадах спрабаваў адсунуць ад улады Ельцына.

Прыход Пуціна[правіць | правіць зыходнік]

Дзмітрый Мядзведзеў і Дзмітрый Рагозін

Пасля прыходу да ўлады Уладзіміра Пуціна Дзмітрый Рагозін пачаў рабіць чыноўніцкую кар’еру. 22 студзеня 2004 года вёў перамовы з Еўрасаюзам па візавых адносінах. 9 студзеня 2008 года Рагозін прызначаны паслом Расіі пры НАТА[1]. 23 снежня 2011 года прызначаны намеснікам старшыні ўрада Расіі[2]. Рагозін адказваў за ваенна-прамысловую дзейнасць ва ўрадзе Расіі. 18 мая 2018 года быў вызвалены з пасады.

Інцыдэнты[правіць | правіць зыходнік]

8 мая 2014 года самалёту, якім ляцеў Дзмітрый Рагозін у Прыднястроўе, было забаронена перасякаць паветраную прастору Украіны, і ён вымушаны быў ляцець праз Балгарыю і Румынію[3]. На наступны дзень Румынія таксама закрыла для гэтага самалёта сваю паветраную прастору праз увядзенне персанальных санкцый з боку Еўрапейскага саюза, а сам Рагозін заявіў, што ў наступны раз паляціць на Ту-160, а таксама дадаў, што вылятае, нягледзячы на забарону. Самалёт сапраўды перасёк мяжу Украіны, але за некаторы час ён вярнуўся ў Кішынёў[4], што адбылося, паводле інфармацыі расійскіх СМІ, з дапамогай двух украінскіх МіГ-29[5]. Пасля таксама рэйсавым самалётам вярнуліся і іншыя прадстаўнікі дэлегацыі Расійскай Федэрацыі[6].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]