Дзмітрый Цімафеевіч Надзькін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Дзмітрый Цімафеевіч Надзькін
Дата нараджэння 28 мая 1934(1934-05-28)
Месца нараджэння Іванцава, Лукаянаўскі раён, Ніжагародская вобласць
Дата смерці 15 ліпеня 1992(1992-07-15) (58 гадоў)
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Род дзейнасці вучоны
Навуковая сфера лінгвістыка
Месца працы МДПІ імя М. Я. Яўсеўева
Навуковая ступень доктар філалагічных навук
Альма-матар НДІМЛГІЭ
Узнагароды і прэміі Заслужаны дзеяч навукі МАССР (1984)
Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Мардовіі (1995)

Дзмітрый Цімафеевіч Надзькін (28 мая 1934, Іванцава, Лукаянаўскі раён Ніжагародскай вобласці — 15 ліпеня 1992, Хельсінкі, Фінляндыя) — эрзянскі лінгвіст і педагог, прафесар, доктар філалагічных навук, паэт[1].

Нарадзіўся ў сялянскай сям'і ў 1934 годзе. У 1952 годзе скончыў Лукаянаўскае педагагічнае вучылішча, у 1957 годзе, з адзнакай, — гісторыка-філалагічны факультэт Горкаўскага ўніверсітэта, у 1967 годзе — аспірантуру НДІМЛГІЭ (Навукова-даследчы інстытут мовы, літаратуры, гісторыі і эканомікі, цяпер НДІ гуманітарных навук пры Урадзе Рэспублікі Мардовія). Займаўся выкладаннем рускай мовы ў Горкаўскай вобласці і Дагестане, займаў пасаду навуковага супрацоўніка сектара мардоўскага мовазнаўства НДІМЛГІЭ ў 1967—1972 гадах. З 1972 па 1992 гады — загадчык кафедры мардоўскага мовазнаўства ў Мардоўскім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя М. Я. Яўсеўева[1].

У 1984 годзе навукоўцу было прысвоена званне прафесара, у тым жа годзе ён стаў заслужаным дзеячам навукі МАССР. Надзькін сканаў 15 ліпеня 1992 года ў Хельсінкі і быў пахаваны ў Саранску. У 1995 годзе яго пасмяротна ўзнагародзілі дзяржаўнай прэміяй Рэспублікі Мардовіі[1].

Дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Аўтарству навукоўца належаць каля 60 навуковых прац і навучальных дапаможнікаў па макшанскай і эрзянскай мовах, прысвечаных, у прыватнасці, пытанням дыялекталогіі, марфалогіі, арфаграфіі і арфаэпіі. У мастацкую спадчыну Надзькіна ўваходзяць некалькі апублікаваных вершаваных зборнікаў: «Кустемат» («Ступені», 1977), «Чачомаэле» («Вытокі», 1983) «Эрямонь лув» («Жывая тканіна», 1987) і выдадзены пасмяротна ў 1993 годзе зборнік публіцыстыкі і паэзіі «Пинкст» («Кругі»), таксама ён перакладаў на эрзянскую мову біблейскія тэксты. Надзькін быў адным з арганізатараў і, з 1989 па 1992 гады, старшынёй таварыства нацыянальнага адраджэння «Мастарава»[1].

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Дмитрий Тимофеевич Надькин. Чачома чистэнзэ 70 иетненень // «Сятко». — 2004. — № 5. — С. 86-107.
  • Д. Т. Надькин, Л. П. Водясова Язык, культура, этнос — Мордовский гос. педагог. ин-т им. М. Е. Евсевьева, 2010. — 179 с. — ISBN 5815603112.

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 А. И. Сухарев НАДЬКИН Дмитрий Тимофеевич // Мордовия: М-Я — Мордовское книжное изд-во, 2004. — Т. 2. — 699 с. — (Мордовия: энциклопедия в двух томах).
Wiki letter w.svg На гэты артыкул не спасылаюцца іншыя артыкулы Вікіпедыі,
калі ласка, карыстайцеся падказкай і пастаўце спасылкі ў адпаведнасці з прынятымі рэкамендацыямі.