Перайсці да зместу

Дзік Схоф

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Дзік Схоф
нідэрл.: Dick Schoof[1]
National Coordinator for Counterterrorism and Security[d]
1 сакавіка 2013 — 16 лістапада 2018
Папярэднік Erik Akerboom[d]
Пераемнік Pieter-Jaap Aalbersberg[d]
director general[d]
16 лістапада 2018 — 1 сакавіка 2020
Папярэднік Rob Bertholee[d]
Пераемнік Erik Akerboom[d]
secretary general[d]
1 сакавіка 2020 — 29 мая 2024
Папярэднік Siebe Riedstra[d]
прэм’ер-міністр Нідэрландаў[d]
2 ліпеня 2024 — 23 лютага 2026
Папярэднік Марк Рутэ
Пераемнік Роб Етэн[d]
міністр па агульных пытаннях Нідэрландаў[d]
2 ліпеня 2024 — 23 лютага 2026
Папярэднік Марк Рутэ
Пераемнік Роб Етэн[d]
Нараджэнне 8 сакавіка 1957(1957-03-08)[1] (69 гадоў)
Імя пры нараджэнні нідэрл.: Hendrikus Wilhelmus Maria Schoof[1]
Грамадзянства
Партыя
Адукацыя
Месца працы
Узнагароды
ордэн князя Яраслава Мудрага I ступені Grand Cross of the Order of the White Rose of Finland
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Хендрыкюс Вілхе́лмюс Марыя (Дзік) Схоф (нідэрл.: Hendrikus Wilhelmus Maria; нар. 8 сакавіка 1957, Сантпорт, Нідэрланды) — нідэрландскі дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Нідэрландаў (2024[4]-2026).

Біяграфія

[правіць | правіць зыходнік]

Пачатак кар’еры

[правіць | правіць зыходнік]

Схоф пачаў сваю кар’еру ў якасці дарадцы па пытаннях адукацыі ў Асацыяцыі муніцыпалітэтаў Нідэрландаў[5]. У 1988 годзе стаў дзяржаўным служачым у Міністэрстве адукацыі і навукі[6]. З 1996 года палітык займаў розныя кіруемыя пасады ў сферы бяспекі. Працаваў намеснікам генеральнага сакратара ў Міністэрстве юстыцыі і бяспекі[6]. Затым быў прызначаны галоўным дырэктарам Службы іміграцыі і натуралізацыі ў 1999 годзе[6][7]. Нідэрланды адчувалі адносна вялікі прыток асоб, якія шукалі прытулку ў выніку вайны ў Косаве, і ў арганізацыі была значная колькасць запытаў. З 2010 па 2013 палітык займаў пасаду генеральнага дырэктара Міністэрства юстыцыі і бяспекі[8].

Схоф з старшынёй Еўрапейскай камісіі Урсулай фон дэр Ляен.

У 2013 Схоф быў прызначаны нацыянальным каардынатарам па бяспецы і барацьбе з тэрарызмам[9]. Ён дазволіў сваім супрацоўнікам сачыць за патэнцыйнымі тэрарыстамі ў сацыяльных сетках праз падробленыя профілі, не зважаючы на папярэджанні з боку адвакатаў[8]. Пасля збіцця боінга Малайзійсках авіяліній у 2014 годзе, які зрабіў вылет з аэрапорта Схіпхол у Амстэрдаме, ён каардынаваў захады рэагавання на крызу, умацаваўшы адносіны з прэм’ер-міністрам Маркам Рутэ. Ён таксама адказваў за ўнутраную бяспеку, развязваючы патанні з ісламісцкай радыкалізацыі, гэтак і з залучэннем байцоў ІДІЛ у Нідэрландах[10]. Схоф узначальваў Службу агульнай разведкі і бяспекі ў якасці генеральнага дырэктара з 2018 па 2020 гады[9]. 1 сакавіка 2020 года ён заняў пасаду генеральнага сакратара Міністэрства юстыцыі і бяспекі[7][11].

Пасада прэм’ер-міністра

[правіць | правіць зыходнік]

Партыя свабоды Герта Вілдэрса перамагла на ўсеагульных выбарах у лістападзе 2023 года[12]. 16 мая 2024 года гэтая партыя склала пагадненне аб стварэнні правай кааліцыі з Народнай партыяй за свабоду і дэмакратыю, Новым грамадскім дагаворам і Фермерска-грамадзянскім рухам[13]. У рамках перамоў лідары чатырох партый дамовіліся, што аніхто з іх не будзе займаць пасаду прэм’ер-міністра[14]. Схоф быў вылучаны на пасаду прэм’ер-міністра 28 мая 2024 года партыямі кааліцыі[15]. Ён быў прыведзены да прысягі 2 ліпеня каралём Вілемам-Аляксандрам. Схоф, такім чынам, стаў першым незалежным палітыкам, які заняў пасаду прэм’ер-міністра пасля Корта ван дэр Ліндэна, які займаў гэту пасаду ў час з 1913 па 1918 гады[16].

Крыніцы

[правіць | правіць зыходнік]
  1. ↑ а б в г д Parlement.com Праверана 28 мая 2024.
  2. ↑ Kouwenhoven A., Versteegh K. Mister Veiligheid neemt alle ruimte — NRC, 2015. Праверана 28 мая 2024.
  3. ↑ а б в г Parlement.com Праверана 29 мая 2024.
  4. ↑ Blacquière, Jan; Bovenkamp, Niels van den (28.05.2024). «Geboren katholiek, die door de jaren heen krasjes opliep. Wie is Dick Schoof, de beoogd premier?». Nederlands Dagblad
  5. ↑ «Dick Schoof zeer ervaren op gebied van justitie en asiel». NOS
  6. ↑ а б в Harreveld, Mark van; Verbeek, Julian (28.05.2024). «Dit weten we over Dick Schoof, de premierskandidaat van PVV, VVD, NSC & BBB». BNR Nieuwsradio.
  7. ↑ а б Adriaanse, Mark Lievisse (19.12.2019). «AIVD-baas Schoof gaat Justitie leiden». NRC.
  8. ↑ а б Hofs, Yvonne (28.05.2024). «Dick Schoof: topambtenaar met rijke ervaring die steun en toeverlaat was van ministers en premier Rutte». de Volkskrant
  9. ↑ а б «Dick Schoof». Follow the Monеую
  10. ↑ «Former spy chief to become Dutch prime minister». Financial Times.
  11. ↑ «Dick Schoof vertrekt als directeur van de AIVD». Beveiliging Nieuws.
  12. ↑ Kabel, David (28.05.2024). «IJdele technocraat met enorm netwerk kan rekenen op vertrouwen van Wilders». Het Financieele Dagblad.
  13. ↑ «Coalitieakkoord bekend: partijen willen met 'hoop, lef en trots' problemen aanpakken». NOS.
  14. ↑ Goot, Edo van der (13.03.2024). «Wilders geeft premierschap op, leiders PVV, VVD, NSC en BBB niet in kabinet». NU.
  15. ↑ Kroet, Cynthia (29.05.2024). «Who is Dick Schoof and why did Geert Wilders choose him as new PM?». Euronews.
  16. ↑ «New Dutch Cabinet sworn in today 7 months after election». NL Times.

Спасылкі

[правіць | правіць зыходнік]
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Дзік_Схоф&oldid=5103241"