Дом кіно (Мінск)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Кінатэатр
Дом кіно
House of cinema (Minsk) 3.jpg
53°55′50,13″ пн. ш. 27°36′38,97″ у. д.HGЯO
Краіна Flag of Belarus.svg Беларусь
Горад Мінск
Архітэктар Юрый Васілевіч Шпіт
Дата заснавання 11 верасня 2005
Будаўніцтва 19661967 гады
Стан Працуе

«Дом кіно» — шырокафарматны кінатэатр, размешчаны па адрасе: горад Мінск, вуліца Талбухіна, дом 18. Кінатэатр «Партызан» пабудаваны ў 19661967 гг. паводле індывідуальнага праекта архітэктара Ю. Шпіта і інжынера Я. Саманчука ў адзіным горадабудаўнічым комплексе з жылымі дамамі № 12, 14, 16 і рэстаранам «Каменная кветка»[1]. «Дом кіно» адкрыўся 11 верасня 2005 года пасля рэканструкцыі кінатэатра.

Апісанне і характарыстыкі[правіць | правіць зыходнік]

У кінатэатры 1 камфортная кіназала з мяккімі тэатральнымі крэсламі на 584 месцы (14 радоў). У адрозненне ад іншых кінатэатраў Мінска, мае VIP-рад (5 шэраг) на 26 месцаў, які аддзелены ад іншых шэрагаў перагародкамі вышынёй каля 1 метра і складаецца з крэслаў і канап. Паводле апісання на афіцыйным сайце, у зале ёсць месцы для інвалідаў. Магчыма, для гэтай мэты выкарыстоўваюцца крэслы і канапы VIP-рада.

Тэхнічнае абсталяванне складаюць магутная сістэма аб’ёмнага агучвання Dolby Digital EX, электронны кінапраектар KINOTON і лічбавы відэапраектар.

У кінатэатры размешчаны вестыбюль, канферэнц-зала (на 40-50 чалавек), фае на 2 паверсе, у якім выстаўляюцца карціны розных мастакоў (інсталяцыі змяняюцца).

Кінатэатр «Дом кіно» знаходзіцца ў муніцыпальнай уласнасці ўнітарнага прадпрыемства «Кінавідэапракат» Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта.

Архітэктура[правіць | правіць зыходнік]

Кінатэатр «Партызан»
Фрагмент мазаічнага фрыза «Партызанскі паход»

Да кубападобнага аб’ёма далучаны пры дапамозе пераходу на ўзроўні 2-га паверха больш нізкі, круглы ў плане аб’ём касавай залы (1-ы паверх) і малой канферэнц-залы (2-і паверх). Спалучэнне глухіх сцен і прамавугольнай плоскасці вітража, стужачнага зашклення з рытмам вертыкальных пілонаў касавага аб’ёма вызначалі асноўную характарыстыку экстэр’ера будынка. Гарызантальныя лініі парапета і балкона з рэкламным надпісам падкрэслівалі ўнутранае чляненне фае на 2 паверхі. Глядзельная зала на 960 месцаў вырашана ў выглядзе амфітэатра. Вестыбюль расчлянёны на 2 палавіны — касавую і фае з двухбаковай лесвіцай. У мастацкім афармленні фае абодвух паверхаў выкарыстана тэма партызанскай барацьбы савецкага народа ў Вялікую Айчынную вайну. Насупраць цэнтральнага ўвахода на сцяне фае 1-га паверха рэльеф «Партызаны» (скульптар Я. Печкін; бетон, металізацыя). Тэма яго развіта ў мазаічным фрызе «Партызанскі паход» (мастакі М. Данцыг і В. Няпомняшчы) фае 2-га паверха. У кампазіцыі выкарыстаны прыём суаднясення буйнамаштабных выяў з больш дробнымі. Справа буйным планам пададзены тры твары — камандзіра, хлопчыка і старога, далей — партызанскі атрад на лясной дарозе. Мазаічны фрыз добра праглядаўся з вуліцы, з’яўляўся своеасаблівым дапаўненнем архітэктуры будынка[1].

Кінапраекты[правіць | правіць зыходнік]

У кінатэатры дзейнічае шэраг кінапраектаў:

  • «Канаманія» (сумесны праект з радыё «Мелодыі стагоддзя») — дэманстрацыя лепшых фільмаў Міжнароднага Канскага кінафестываля, перыядычнасць: 1-2 разы ў месяц, акрамя летняга перыяду;
  • «InterFilmWostok» / «ІнтэрФільмУсход» (моладзевы праект) — дэманстрацыя падборак розных праграм кароткаметражных прац з Міжнароднага Берлінскага кінафестываля кароткаметражнага кіно «ІнтэрФільмУсход», перыядычнасць: 1 раз у квартал;
  • «Фэст Новага Нямецкага Кіно» — дэманстрацыя найбольш яркіх нямецкіх карцін, якія ўдзельнічалі ў розных кінафестывалях, перыядычнасць: 1 раз у год у верасні;
  • «Акно ў Венецыю» — прадугледжвае паказ найбольш яркіх, наватарскіх і значных у мастацкім стаўленні кінакарцін, якія былі прадстаўлены на Міжнародным Венецыянскім кінафестывалі, перыядычнасць: па меры паступлення фільмаў у пракат (2-4 паказы ў год);
  • «КінаАрт па-беларуску» (сумесны праект з Беларускай дзяржаўнай акадэміяй мастацтваў) — прадугледжвае паказ кароткаметражных фільмаў беларускіх аўтараў.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 А. М. Кулагін, Л. Г. Лапцэвіч 314. Забудова вуліцы Талбухіна // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Мінск / АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; Рэдкал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш.— Мн.: БелСЭ, 1988.— 333 с.: іл. ISBN 5-85700-006-8.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]