Другая італьянская вайна

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Другая італьянская вайна
Elgrancapitantrasbatalladeceriñola.jpg
Дата 14991504
Месца Італія
Прычына Агрэсія Францыі
Вынік Разгром Міланскага герцагства
Праціўнікі
Flag of Île-de-France.svg Францыя Flag of Milan.svg Міланскае герцагства
Камандуючыя
Arms of the Kings of France (France Ancien).svg Людовік XII Blason famille it Sforza.svg Ладавіка Сфорца
Elgrancapitantrasbatalladeceriñola.jpg
Дата 1500-1501
Месца Італія
Прычына Агрэсія Францыі і Іспаніі
Вынік Разгром Неапалітанскага каралеўства
Праціўнікі
Flag of Île-de-France.svg Францыя
Estandarte de la Corona de Aragon.png Арагонская карона
Bandera de Nápoles - Trastámara.svg Неапалітанскае каралеўства
Камандуючыя
Arms of the Kings of France (France Ancien).svg Людовік XII
Escudo del reino de Aragon.png Фердынанд
Armoiries Anjou Jérusalem.svg Федэрыга
Elgrancapitantrasbatalladeceriñola.jpg
Дата 1502-1504
Месца Італія
Прычына Сварка з-за падзелу Неапалітанскага каралеўства
Вынік Падзел Італіі паміж Францыяй і Іспаніяй
Праціўнікі
Flag of Île-de-France.svg Францыя Estandarte de la Corona de Aragon.png Арагонская карона
Камандуючыя
Arms of the Kings of France (France Ancien).svg Людовік XII
Arms of the Kings of France (France Ancien).svg Луі д'Арманьяк-Немур

Шаблон:Другая італьянская вайна Шаблон:Італьянскія войны

Другая італьянская вайна, таксама часам Італьянская вайна Людовіка XII, або Вайна з-за Неапаля — другая з Італьянскіх войнаў. Галоўным чынам ваявалі адзін з адным Людовік XII (Францыя) і Фердынанд II Арагонскі (Іспанія), якім дапамагалі некаторыя італьянскія дзяржавы.

Міланская прэлюдыя[правіць | правіць зыходнік]

Людовік XII, як і яго папярэднік (памерлы ў 1498 годзе Карл VIII), меў дынастычныя прэтэнзіі на кароны Неапаля і Мілана (прэтэнзіі на апошняе герцагства ён прад'явіў як унук Валянціны Вісконці, род якой кіраваў ў Мілане да 1447). Папярэдне французскі кароль дамовіўся пра ваенную дапамогу з Венецыяй і пра нейтралітэт з Фларэнцыяй, імператарам і Папам (апошні бачыў у Францыі апору ў барацьбе з італьянскімі дзяржавамі). У 1499 годзе Людовік XII уварваўся ў Міланскае герцагства і заняў яго практычна без супраціўлення. Герцаг Ладавіка Мора бег у Ціроль, дзе з дапамогай імператара Максіміліяна I набраў невялікую наёмную армію са швейцарцаў і ў 1500 годзе адбіў сваю сталіцу, якую абараняў Джан Джакама Трывульцыа, які далучыўся да французаў. Аднак неўзабаве французы атрымалі верх над швейцарцамі і паланілі Ладавіка Мора. Ламбардыя перайшла пад уладу Францыі, а Людовік XII абвясціў сябе герцагам Міланскім. 13 кастрычніка 1501 года быў падпісаны Трэнцкі дагавор паміж Людовікам XII і Максіміліянам I, паводле якога Свяшчэнная Рымская імперыя прызнала ўсе французскія заваяванні ў паўночнай Італіі.

Неапалітанская кампанія[правіць | правіць зыходнік]

Пад уражаннем ад сваёй хуткай перамогі Людовік прапанаваў Фердынанду саюз супраць Неапаля з мэтай падзелу гэтага каралеўства. Фердынанд ахвотна пагадзіўся, і 11 лістапада 1500 года ў Гранадзе быў заключаны сакрэтны дагавор, паводле якога Фердынанд павінен быў падтрымаць французскія прэтэнзіі на неапалітанскую карону, атрымаўшы за гэта пазней частку неапалітанскіх земляў.

У 1501 годзе французскія войска ўварваліся на тэрыторыю Неапаля, а іспанскі экспедыцыйны корпус высадзіўся ў Калабрыі. Неапалітанскі кароль Федэрыга здаўся на літасць пераможцаў. Да 1502 года Паўднёвая Італія апынулася падзеленай паміж Францыяй і Іспаніяй. У той жа час Чэзарэ Борджыя захапіў Раманью і Урбіна, стварыўшы цэнтралізаваная дзяржава ў Сярэдняй Італіі, і ўступіў у вайну з Фларэнцыяй. Аднак два каралі пасварыліся з-за здабычы: патрабаванне Фердынанда прызнаць яго каралём і Сіцыліі, і Неапаля, прывяло да вайны паміж Францыяй і Іспаніяй. Пасля таго, як у 1503 годзе іспанская армія пад камандаваннем Гансала дэ Кордавы разбіла французаў у бітве пры Чэрыньёле і бітве пры Гарыльяна, Людовіку прыйшлося вярнуцца ў Ламбардыю.

Вынікі вайны[правіць | правіць зыходнік]

31 студзеня 1504 года Людовік і Фердынанд падпісалі мірны дагавор у Блуа, паводле якога Францыя прызнала Неапалітанскае каралеўства ўладаннем Іспаніі, але захавала за сабой Ламбардыю і Геную. У выніку Паўднёвая Італія перайшла пад уладу іспанскага караля, у Паўночнай захавалася гегемонія Францыі, а ў Сярэдняй Італіі была адноўлена ўлада Папы Рымскага.

Яшчэ адной дзяржавай, што атрымала выгаду з гэтай вайны, была Венецыя, якая пасля падзення Мілана атрымала значныя тэрыторыі Ламбардыі, Неапаля, шэраг апулійскіх портаў.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]