Дэмілітарызаваная зона, Карэя

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Карэйская дэмілітарызаваная зона
кар.: 한반도 비무장지대(韓半島非武裝地帶)
Hanbando Bimujangjidae
Korea DMZ.svg
Карэйская ДМЗ (чырвоны) з ваенна-дэмаркацыйнай лініяй (чорны).
Тып дэмілітарызаваная
Гады будаўніцтва 27 ліпеня 1953 (1953-07-27)
Забудоўшчык Flag of North Korea.svg КНДР
Flag of South Korea.svg Рэспубліка Карэя
Flag of the United Nations.svg ААН
Перыяд эксплуатацыі з 27 ліпеня 1953 года па цяперашні час (ці да 10 ліпеня 2016[1])
Сучаснае
стан
Цалкам укамплектавана і ў працоўным стане.
Адкрытасць для
публікі
Няма.
У кіраванні Flag of North Korea.svg КНДР
Flag of South Korea.svg Рэспубліка Карэя
Flag of the United Nations.svg ААН
Падзеі падзел Карэі

Дэмілітарызаваная зона (кар.: 한반도 비무장지대, Ханча: 韓半島非武裝地帶) — зона, якая падзяляе Карэйскі паўвостраў на дзве прыкладна роўныя часткі — паўночную (Карэйская Народна-Дэмакратычная Рэспубліка) і паўднёвую (Рэспубліка Карэя), перасякае 38-ю паралель пад невялікім вуглом. Пры гэтым усходні ўскраек ДМЗ ляжыць паўночней 38-паралелі, а заходні — паўднёвей.

Дэмілітарызаваная зона (ДМЗ) шырынёй у 4 км расцягнулася праз паўвостраў на 241 км. Яе вось — «вайсковая дэмаркацыйная лінія», афіцыйна зафіксаваная Пагадненнем пра перамір'е 27 ліпеня 1953 года ў паселішчы Пханмунджом, дзе дагэтуль праходзяць перамовы паміж прадстаўнікамі Паўднёвай і Паўночнай Карэі. Тутака ж знаходзіцца адна з галоўных турыстычных славутасцей зоны — Дом свабоды, адкуль можна ў бінокль паглядзець на паўночнакарэйскі бок.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Цягам усёй гісторыі падзелы Карэі, на мяжы адбываліся ўзброеныя канфлікты, дасягнулыя адменнага напалу падчас справакаванага Паўночнай Карэяй узброенага канфлікту 60-х гадоў. З мэтай забеспячэння бяспекі, Паўднёвая Карэя выбудавала са свайго боку ў 1977-1979 гадах так званую Карэйскую сцяну ўздоўж усёй мяжы. Кіраўніцтва КНДР сцвярджала, што сцяна была выбудавана Рэспублікай Карэя дзеля «абмежавання свабоднага перасоўвання грамадзян». Аднак прадстаўнікі Паўднёвай Карэі настойваюць, што функцыяй збудаванняў з'яўляецца абарона ад магчымасці танкавага ўварвання з боку КНДР. У пацверджанне сваіх слоў яны прадэманстравалі пляцоўкі супрацьтанкавых загарод журналістам[2].

Сцяна старанна замаскавана, але, мяркуючы па дадзеных аэрафотаздымкі і сведчаннях сведак, размешчана яна некалькімі сотнямі метраў паўднёвей ДМЗ і мае працягласць больш 240 км. Перапыняецца сцяна на цэлых 10 км толькі на адной пляцоўцы раўніннай мясцовасці — у Пханмунджоме. Існуюць звесткі, што для будавання гэтага цыклапічнага жалезабетоннага збудавання (з трапецыяватым профілем у разрэзе), які абыйшоўся паўднёўцам у 32 млрд. прэч, запатрабавалася 800 тыс. т цэменту, больш 200 тыс. т металічнай арматуры, 3,5 млн. кубаметраў пяску і жвіру. Яе падстава паглыблена пад зямлю на 2—3 м, вышыня сцяны вагаецца ад 3 да 5 м, шырыня ад 10 да 19 м — у падставы і ад 3 да 7 м — у верхняй частцы. Сама сцяна і падыходы да яе абаронены змешчанай пад напругай калючым дротам[3].

Паўночнакарэйскія салдаты ў ДМЗ.
Паўднёвакарэйскія салдаты ў ДМЗ.

Пасля падзення Берлінскай сцяны дэмілітарызаваная зона лічыцца апошнім рэліктам эпохі халоднай вайны.

Штучны падзел паўвострава ўвасабляе скульптурная група ў тым сектары ДМЗ, які прызначаны для турыстаў. Скульптура малюе дзве сем'і, што спрабуюць злучыць палоўкі шара, на разрэзе якіх — карта Карэйскага паўвострава. Пры гэтым Поўдзень пададзены добра апранутай інтэлігентнай сям'ёй, а Поўнач — небагатай сям'ёй простых людзей.

За 50 гадоў паўднёвакарэйскія памежнікі змаглі ўсталяваць сямнаццаць падземных хадоў (тунэляў), пракапаных паўночнікамі на іх бок. Пры гэтым невядома, колькі іх існавала (і існуе) насамрэч.

Тунэль, які паказваюць турыстам, быў выяўлены ў 1978 годзе з дапамогай інфармацыі, атрыманай ад паўночнакарэйскага перабежчыка. Ён выкапаны на глыбіні 73 м, яго даўжыня — 1635 м, з іх 435 м праходзяць пад ДМЗ. Тунэль пракладзены ў гранітнай пародзе. Яго дыяметр у два метры нібы дазваляе 30 тысячам паўночнакарэйскіх салдатаў у поўнай вайсковай выкладцы і з цяжкім узбраеннем здзейсніць за 1 гадзіну марш-кідок і выйсці на паверхню ў 44 км ад Сеула[4].

З 10 ліпеня 2016 года пачалі з'яўляцца паведамлення пра спыненне існавання дэмілітарызаванай зоны[1].

Галерэя[правіць | правіць зыходнік]

Аб'яднаня зона бяспекі[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]