Ефрасіння Пскоўская

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Еўфрасіння Пскоўская)
Jump to navigation Jump to search
Ефрасіння Пскоўская
Прмц. Евпраксия Псковская.jpg
 
Смерць: 8 мая 1243(1243-05-08)
Бацька: Рагвалод-Васіль Барысавіч
Муж: Яраслаў Уладзіміравіч

Еўпраксія Пскоўская, хроснае імя Еўфрасіння (магчыма 1170-я да 1181 — 8 мая 1243, Одэмпэ) — княжна друцкая, княгіня пскоўская (не раней за 1201), ігумення пскоўскага Спаса-Прадцечанскага манастыра, святая праваслаўнай царквы — святая благаверная княгіня пскоўская.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Дачка князя друцкага Рагвалода-Васіля і дачкі вял.кн. кіеўскага Ізяслава Мціславіча, сястра князя друцкага Глеба. Выхоўвалася ў полацкім Спаса-Праабражэнскім манастыры. Прыкладна ў 30-гадовым узросце выйшла замуж за пскоўскага кн. Яраслава Уладзіміравіча. Выказваліся меркаванні, што гэта яе другі шлюб. Аднак, як паказаў Ф. Успенскі, у Рурыкавічаў быў звычай, паводле якога жанчыны з гэтага роду пасля першага шлюбу з прадстаўніком роду не маглі другім шлюбам выходзіць зноў за Рурыкавіча[1]. Такім чынам, калі ў Еўпраксіі быў першы шлюб, то не з Рурыкавічам, што магчыма, але малаверагодна. Аплаціла пабудову Прадцечанскай царквы.

Пазней, кінутая мужам у час нападу Батыя, заснавала на свае сродкі манастыр Іаана Хрысціцеля пры Прадцечанскай царкве. Прыняўшы манаскі пострыг пад імем Еўпраксіі, стала ігуменняй гэтага манастыра. На перамовах пра свой пасаг з былым мужам у Одэмпэ была забітая пасынкам Яраслава. Цела было перавезена ў Пскоў і пахавана ў агароджы Спаса-Прадцечанскага манастыра.

Традыцыя мясцовага шанавання Еўпраксіі вядзецца ад прызнання наўгародскім епіскапам яўлення цудатворнасці іконы над труной Еўпраксіі. Аднак, шанаванне заставалася мясцовым яшчэ і ў канцы 16 ст. (1581).

Продкі[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Литвина, Успенский…

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Мельнікаў А. А. З неапублікаванай спадчыны: Манаграфіі, артыкулы, вершы, матэрыялы навуковай канферэнцыі, успаміны сучаснікаў / Аляксей Мяльнікаў. — Мн.: Выд-ва "Чатыры чвэрці", 2005. — 592 с.: іл. ISBN 985-6734-28-2. С. 111, 112.