Жазеф Каё

Жазеф Каё
фр.: Joseph Caillaux
дэпутат Рады дэпартамента[d] 1914 — 1919
старшыня Савета міністраў Францыі[d] 27 чэрвеня 1911 — 14 студзеня 1912
Папярэднік	Эрнэст Маніс
Пераемнік	Раймон Пуанкарэ
Сенатар Францыі[d] 12 ліпеня 1925 — 21 лістапада 1944
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d] 1 чэрвеня 1898 — 31 мая 1902
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d] 1 чэрвеня 1902 — 31 мая 1906
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d] 1 чэрвеня 1906 — 31 мая 1910
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d] 1 чэрвеня 1910 — 31 мая 1914
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d] 1 чэрвеня 1914 — 7 снежня 1919
дэпутат Рады дэпартамента[d] 1925 — 1940
Пераемнік	Henry Bizot[d]
Нараджэнне	30 сакавіка 1863(1863-03-30)[…] Ле-Ман, Le Mans Métropole[d], Францыя
Смерць	21 лістапада 1944(1944-11-21)[…] (81 год) Мамер, arrondissement of Mamers[d], Сарта, рэгіён Пеі-дэ-ла-Луар, Метраполія Францыі, Францыя
Месца пахавання	Grave of Caillaux[d]
Бацька	Eugène Caillaux[d]
Маці	Anna Cécile Dounet[d]
Жонка	Henriette Caillaux[d] і Berthe Gueydan[d]
Грамадзянства	Францыя
Партыя	Дэмакратычны альянс[d] Рэспубліканская, радыкальная і радыкальна-сацыялістычная партыя[d]
Адукацыя	ліцэй Кандарсэ
Медыяфайлы на Вікісховішчы

Жазеф-Мары-Агюстэн Каё (фр.: Joseph-Marie-Auguste Caillaux; 30 сакавіка 1863, Ле-Ман — 22 лістапада 1944, Мамер) — французскі дзяржаўны дзеяч, прэм'ер-міністр Францыі.

Біяграфія

Яго бацька, Эжэн Каё, таксама быў палітыкам і міністрам. Жазеф нарадзіўся ў горадзе Ле-Ман у 1863 годзе. У 18 гадоў ён скончыў ліцэй у родным горадзе і паступіў у знакамітую Політэхнічную школу ў Парыжы.

Сваю палітычную дзейнасць пачаў у 1902 годзе, калі ўпершыню быў абраны дэпутатам у Нацыянальны сход Францыі. Да гэтага працаваў у дзяржаўнай адміністрацыі. 27 чэрвеня 1911 года ён стаў 75-м прэм’ер-міністрам Францыі. Аднак яго тэрмін быў кароткім — ужо 21 студзеня 1912 года ён сышоў у адстаўку, а яго месца заняў Раймон Пуанкарэ.

Адыграў важную ролю ў вырашэнні Другога мараканскага крызісу, выступаючы за мірнае вырашэнне канфлікту з Германіяй. Пасля адстаўкі з пасады прэм’ера ён працягваў займаць міністэрскія пасады, у тым ліку быў міністрам фінансаў. У 1914 годзе вымушаны быў падаць у адстаўку пасля таго, як яго другая жонка, Анрыета, застрэліла рэдактара газеты «Le Figaro» Гастона Кальмета, які апублікаваў кампраметуючыя матэрыялы пра Каё.

Падчас Першай сусветнай вайны стаў лідарам «партыі міру», якая выступала за спыненне вайны і заключэнне міру з Германіяй. Гэта выклікала незадаволенасць з боку ўраду, і ў 1917 годзе ён быў арыштаваны па загадзе Жоржа Клемансо. У 1920 годзе яго прысудзілі да трох гадоў турмы і пазбавілі грамадзянскіх правоў. Тым не менш, пасля рэабілітацыі ён вярнуўся ў палітыку.

У 1920-х гадах працягваў займаць міністэрскія пасады ў левым крыле ўрада. Тройчы зноў становіўся міністрам фінансаў, нягледзячы на ранейшы скандал і зняволенне.