Загалле (Хойніцкі раён)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Вёска
Загалле
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Каардынаты
Насельніцтва
43 чалавекі (2004)
Часавы пояс
Тэлефонны код
+375 2346
Аўтамабільны код
3
Загалле на карце Беларусі ±
Загалле (Хойніцкі раён) (Беларусь)
Загалле (Хойніцкі раён)
Загалле (Хойніцкі раён) (Гомельская вобласць)
Загалле (Хойніцкі раён)

Зага́лле[1] (трансліт.: Zahallie, руск.: Загалье) — вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Судкоўскага сельсавета.

Знаходзіцца каля ракі Віць, за 10 км на захад ад горада чыгуначнай станцыі Хойнікі (лінія Васілевічы — Хойнікі); на аўтамабільнай дарозе Хойнікі — Мазыр. Насельніцтва 43 чал. (2004).

Загалле — даўняе мястэчка гістарычнай Рэчыччыны (Панізоўя).

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Упершыню Загалле згадваецца ў XVI ст. як шляхецкае ўладанне ў складзе Рэчыцкага павета Менскага ваяводства. Пад 1567 паселішча значыцца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага. У 1649 для абароны ад набегаў казакоў у Загаллі некаторы час стаяў полк Валовіча, які ўваходзіў у склад войска Януша Радзівіла. У чэрвені 1649 годзе каля Загалля на Прыпяці Януш Радзівіл акружыў атрад Ільі Галоты (каля 7 тыс. чалавек), аднак Галота вывеў паўстанцаў з акружэння[2].

Казакі Галоты, а таксама ўкраінскія і беларускія сяляне і мяшчане (усяго каля трох тысяч) у ноч на 17 чэрвеня 1649 года паспрабавалі штурмам ўзяць Загалле, але пацярпелі паразу. У ходзе бітвы войска было адціснута да балотаў, самога Галоту цяжка паранілі, ён трапіў у палон.

У інвентарах XVIII ст. паселішча значыцца як мястэчка. У 1792 тут збудавалі драўляную царкву Узнясення Гасподняга.

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Загалле апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. У канцы XVIII ст. пачала дзейнічаць рудня для мясцовых патрэбаў. Станам на 1795 у мястэчку быў 31 двор. У 1824 на месцы старога рэчышча збудавалі новы драўляны будынак царквы. У 1858 Загалле перайшло ў дзяржаўны скарб. Паводле вынікаў перапісу (1897) тут было 35 двароў, хлебазапасны магазін, народнае вучылішча. У 1898 збудавалі новы будынак царквы.

1 студзеня 1919 згодна з пастановай I з'езду КП(б) Беларусі Загалле ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1926 Загалле вярнулі БССР, дзе яно зрабілася цэнтрам сельсавета (цяпер у Судкоўскім сельсавеце). Станам на 2004 у вёсцы было 24 гаспадаркі.

1 снежня 2009 года вёска перададзеная з ліквідаванага Казялужскага ў Дварышчанскі сельсавет, які быў перайменаваны ў Судкоўскі[3].

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

Забудова[правіць | правіць зыходнік]

Планаванне складаецца з кароткай вуліцы (на абодвух баках аўтамабільнай дарогі), да якой з поўдня далучаецца другая кароткая вуліца. Жылыя хаты драўляныя, сядзібнага тыпу.

Турыстычная інфармацыя[правіць | правіць зыходнік]

Страчаная спадчына[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4 (DJVU).
  2. Галота Илья // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 135-136. — 737 с.
  3. «Об изменении административно-территориального устройства Хойникского района». Гомельской области. Решение Гомельского областного Совета депутатов от 1 декабря 2009 г. № 290(руск.) 
  4. Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 2, кн. 2. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2005.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]