Загалле (Хойніцкі раён)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Вёска
Загалле
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Каардынаты
Насельніцтва
43 чалавекі (2004)
Часавы пояс
Тэлефонны код
+375 2346
Аўтамабільны код
3
Загалле на карце Беларусі ±
Загалле (Хойніцкі раён) (Беларусь)
Загалле (Хойніцкі раён)
Загалле (Хойніцкі раён) (Гомельская вобласць)
Загалле (Хойніцкі раён)

Зага́лле[1] (трансліт.: Zahallie, руск.: Загалье) — вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Судкоўскага сельсавета.

Знаходзіцца на рацэ Віці, за 10 км на захад ад горада чыгуначнай станцыі Хойнікі (лінія Васілевічы — Хойнікі); на аўтамабільнай дарозе Хойнікі — Мазыр. Насельніцтва 43 чал. (2004).

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Упершыню згадваецца пад 1552 годам як «неделя Загалиская» і «село Загалье», належачыя Мазырскаму замку[2]. Да 1569 года ў складзе Мазырскага павета Кіеўскага ваяводста, пасля 1569 года ў Мазырскім павеце Менскага ваяводства ВКЛ. У 1649 годзе для абароны ад набегаў казакоў у Загаллі пэўны час стаяла харугва У. Валовіча, са складу войскаў гетмана Януша Радзівіла. У чэрвені 1649 годзе каля Загалля на Прыпяці Януш Радзівіл акружыў атрад Ільі Галоты (каля 7 тыс. чалавек), аднак Галота вывеў паўстанцаў з акружэння[3].

Казакі Галоты, а таксама ўкраінскія і беларускія сяляне і мяшчане (агулам каля 3 тыс.) ноччу на 17 чэрвеня 1649 года паспрабавалі штурмам ўзяць лагер (абоз) у Загаллі, але пацярпелі паразу. У бітве казацкае войска было адкінута да балотаў, самога Галоту цяжка паранілі, ён трапіў у палон.

У інвентарах XVIII ст. паселішча значыцца як мястэчка. У 1792 годзе пабудавана драўляная царква Узнясення Гасподняга.

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Загалле апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. У канцы XVIII ст. пачала працаваць рудня для мясцовых патрэб. Станам на 1795 год у мястэчку быў 31 двор. У 1824 годзе на месцы старога пабудавалі новы драўляны будынак царквы. У 1858 годзе Загалле перайшло ў дзяржаўны скарб. Паводле перапісу (1897) было 35 двароў, хлебазапасны магазін, народнае вучылішча. У 1898 годзе збудавалі новы будынак царквы.

1 студзеня 1919 года пастановай I-га з’езду КП(б) Беларусі Загалле ўвайшло ў склад БССР, аднак 16 студзеня 1919 года разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі перададзена ў склад РСФСР. У 1926 годзе Загалле вярнулі ў БССР, дзе яно стала цэнтрам сельсавета (цяпер у Судкоўскім сельсавеце). Станам на 2004 год у вёсцы было 24 гаспадаркі.

1 снежня 2009 года вёска перададзеная з ліквідаванага Казялужскага ў Дварышчанскі сельсавет, які быў перайменаваны ў Судкоўскі[4].

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

Забудова[правіць | правіць зыходнік]

Планаванне складаецца з кароткай вуліцы (на абодвух баках аўтамабільнай дарогі), да якой з поўдня далучаецца другая кароткая вуліца. Жылыя хаты драўляныя, сядзібнага тыпу.

Славутасці[правіць | правіць зыходнік]

Страчаная спадчына[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4 (DJVU).
  2. Архив Юго-западной России, издаваемый Временной комиссией для разбора древних актов [в 35 тт.]. — Ч. 7. — Т. І: Акты о заселении Юго-Западной России. — К., 1886. — 746 с. — С. 636, 644.
  3. Галота Илья // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 135-136. — 737 с.
  4. «Об изменении административно-территориального устройства Хойникского района». Гомельской области. Решение Гомельского областного Совета депутатов от 1 декабря 2009 г. № 290(руск.) 
  5. Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 2, кн. 2. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2005.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]