Закон Лапласа

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

Зако́н Лапла́са — залежнасць капілярнага ціску ад міжфазнага паверхневага нацяжэння і сярэдняй крывізны паверхні ў дадзеным пункце; адзін з асноўных законаў капілярных з'яў.

Устаноўлены П. С. Лапласам у 1806.

Паводле закона Лапласа, перапад гідрастатычнага ціску Δp (капілярны ціск) на паверхні падзелу дзвюх фаз (вадкасць — вадкасць, вадкасць — пара ці газ)

дзе σ — каэфіцыент паверхневага нацяжэння; R1 і R2 — радыусы крывізны двух узаемна перпендыкулярных нармальных сячэнняў паверхні ў дадзеным пункце (Δp > 0, калі меніск выпуклы, Δp < 0, калі меніск увагнуты).

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]