Закон Малюса

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Malus law.svg

Закон Малюса — фізічны закон, які паказвае залежнасць інтэнсіўнасці лінейна-палярызаванага святла пасля яго праходжання праз палярызатар ад вугла \varphi паміж плоскасцямі палярызацыі падаючага святла і палярызатара.

I=k_{a}I_{0}\cos^2\varphi\;

дзе I_{0} - інтэнсіўнасць падаючага на палярызатар святла, I - інтэнсіўнасць святла, якое выходзіць з палярызатара, k_{a} - каэфіцыент празрыстасці палярызатара .

Усталяваны Э. Л. Малюсам ў 1810 годзе.

У рэлятывісцкай форме

I=\frac{I_{0}}4(\frac{\omega\prime}\omega)^2(\frac{\omega}\omega\prime+\frac{\omega\prime}\omega-2+4\cos^2\varphi)

дзе \omega і \omega\prime - цыклічныя частоты лінейна палярызаваных хваль, падаючых на палярызатар і выходзячых з яго.

Святло з іншай (не лінейнай) палярызацыяй можа быць прадстаўлена ў выглядзе сумы двух лінейна-палярызаваных складнікаў, да кожнага з якіх выкарыстоўваецца і ў дачыненні закон Малюса. Па законе Малюса разлічваюцца інтэнсіўнасці праходзячага святла ва ўсіх палярызацыйных прыборах, напрыклад у палярызацыйных фотаметрах і спектрафатометра. Страты на адлюстраванне, якія залежаць ад \varphi і якія не ўлічваюцца законам Малюса, вызначаюцца дадаткова.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Закон Малюса // Беларуская энцыклапедыя. У 18 т. Т. 10. Мінск, 2000. С. 50