Закон зрушэння Віна

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Крывыя залежнасцяў спектральнай шчыльнасці выпраменьвання абсалютна чорных целаў з рознымі тэмпературамі ад даўжыні хвалі. Відаць, што пры павелічэнні тэмпературы максімум спектральнай шчыльнасці зрушваецца ў караткахвалевыя частка спектру. Менавіта гэтую асаблівасць і апісвае закон Віна.

Закон зрушэння Віна ўстанаўлівае залежнасць даўжыні хвалі, на якой паток выпраменьвання энергіі чорнага цела дасягае свайго максімуму, ад тэмпературы чорнага цела.

Вільгельм Він ўпершыню вывеў гэты закон у 1893 годзе, шляхам прымянення законаў тэрмадынамікі да электрамагнітнага выпраменьвання.

Агульны выгляд закона зрушэння Віна[правіць | правіць зыходнік]

дзе  — даўжыня хвалі выпраменьвання з максімальнай інтэнсіўнасцю, а T — тэмпература. Каэфіцыент , дзе c — скорасць святла ў вакууме, h — пастаянная Планка, k — пастаянная Больцмана, α ≈ 2,821439… — пастаянная велічыня (корань ураўнення , званы пастаяннай Віна), у Міжнароднай сістэме адзінак (СІ) мае значэнне 0,002898 м·K.

Для частоты святла (у герцах) закон зрушэння Віна мае выгляд:

дзе α ≈ 2,821439… — пастаянная велічыня (корань ўраўнення ), k — пастаянная Больцмана, h — пастаянная Планка, T — тэмпература (у кельвинах).


Прыклады[правіць | правіць зыходнік]

Згодна з закону зрушэння Віна чорнае цела з тэмпературай чалавечага цела (~310 K) мае максімум цеплавога выпраменьвання на даўжыні хвалі каля 10 мкм, што адпавядае інфрачырвоным дыяпазоне спектру.

Рэліктавае выпраменьванне мае эфектыўную тэмпературу 2,7 K і дасягае свайго максімуму на даўжыні хвалі 1 мм. Адпаведна, гэтая даўжыня хвалі належыць ужо радыядыяпазону.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • B. H. Soffer and D. K. Lynch, "Some paradoxes, памылкі, and resolutions concerning the spectral optimization of human vision," Am. J. Phys. 67 (11), 946-953 1999.
  • M. A. Heald, «Where is the 'Wien peak'?», Am. J. Phys. 71 (12), 1322-1323 2003.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]