Зялёныя паўстанцы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Зялёны і чорны колеры, а таксама іх камбінацыя часта выкарыстоўваліся ў якасці колеру сцягоў паўстанцаў.

Зялёныя паўстанцы, ці «зялёна-вайскоўцы» (таксама «зялёныя партызаны», «Зялёны рух», «трэцяя сіла») — абагульненая назва нерэгулярных, пераважна сялянскіх і казачых узброеных фармаванняў, што супрацьстаялі замежным інтэрвентам, бальшавікам і белагвардзейцам у гады Грамадзянскай вайны ў Расіі. У шырэйшым сэнсе, «зялёныя» — вызначэнне для «трэцяй сілы» ў Грамадзянскай вайне. Мелі нацыянальна-дэмакратычныя, анархічныя, а таксама, часам, блізкія ранняму бальшавізму мэты. Першыя патрабавалі склікання Устаноўчага сходу, іншыя былі прыхільнікамі безуладдзя і свабодных Саветаў. Ва ўжытку існавалі паняткі «чырвона-зялёныя» (больш якія імкліся да чырвоных) і «бела-зялёныя». Нацыянальна-дэмакратычнае крыло паўстанцкага руху паўстала ў Краснадарскім краі[1]. Да «зялёных» часцяком адносяць паўстанцкую армію Махно, Тамбоўскіх паўстанцаў, Іжэўска-Воткінскую рэспубліку на Каме і інш. Лідарам расійскага «зялёнага» руху спрабаваў уявіць сябе Б. В. Савінкаў, які падтрымваў партызанскі атрад С. Н. Булак-Балаховіча.

Заўвагі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Н. В. Воронович. «Меж двух огней». // Архив русской революции В 22 томах, Издательство: М.: Политиздат, 7098 страниц; 1991—1993 г. ISBN 5-250-01774-6