Перайсці да зместу

Камакура

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Горад
Камакура
яп.: 鎌倉市
35°18′57″ пн. ш. 139°33′01″ у. д.HGЯO
Краіна  Японія
Прэфектура Канагава
Мэр Takashi Matsuo[d]
Гісторыя і геаграфія
Заснаваны 1192
Плошча 39,60 км²
Водныя аб’екты Sagami Bay[d], Nameri-gawa[d], Kashio River[d] і Sunaoshi-gawa[d]
Часавы пояс UTC+9
Насельніцтва
Насельніцтва 174 491 чалавек (2010)
Шчыльнасць 4 406,34 чал./км²
Лічбавыя ідэнтыфікатары
Тэлефонны код +81 467
Паштовы індэкс 248-0000
Код 14204-2
Іншае
Рэгіён Канто
Сімволіка Кветка: Гарычка шурпатая
Дрэва: Сакура

city.kamakura.kanagawa.jp (яп.)
Паказаць/схаваць карты
Камакура (Японія)
Камакура
Камакура

Кама́кура (яп.: 鎌倉市 Камакура-сі) — адзін са старажытных гарадоў Японіі, быў заснаваны ў 1192 годзе. Размешчаны ў прэфектуры Канагава, на востраве Хонсю. Плошча горада складае 39,60 км²,[1] насельніцтва — 174 491 чалавек (1 чэрвеня 2010)[2], шчыльнасць насельніцтва — 4 406,34 чал./км².

Горад з трох бакоў атачаюць лясістыя горы, а з поўдня выходзіць на заліў Сагамі. Клімат Камакуры мяккі. Гэта ідэальны зімовы і летні курорт.

Заснавальнікам Камакуры з'яўляецца Мінамота но Ёрытома. У 1180 годзе ён прывёў у Камакуру свае войскі і зрабіў яе сваёй рэзідэнцыяй: акружаная горамі і морам, Камакура ўяўляла натуральную крэпасць, якая лёгка абаранялася ад ворагаў. Тут абгрунтавалася бакуфу — урад, які падпарадкоўваўся сёгуну. Пасля падзення Камакурскага сёгуната, які праіснаваў з 1185-га па 1333 гады, колішняя сталіца прыйшла ў запусценне і ператварылася ў звычайную вёску, і толькі ў эпоху Мэйдзі пачалося яе новае жыццё, пасля таго як яна стала прыцягваць мастакоў і пісьменнікаў.

Камакура — месца дзеяння мангі і анімэ «Эльфійская песня».

Гарады-пабрацімы

[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Плошча ўказваецца паводле даных сайта Geospatial Information Authority of Japan (яп.) з улікам змен, апублікаваных 1 кастрычніка 2011 года.
  2. 神奈川県の人口と世帯 : 神奈川県 (яп.). Адміністрацыя прэфектуры Канагава (1 чэрвеня 2010). — Колькасць насельніцтва прэфектуры Канагава. Праверана 16 ліпеня 2010.