Перайсці да зместу

Канстанцін Бязрукі

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Канстанцін Бязрукі
Бацька Брачыслаў
Дзеці Міхаіл Канстанцінавіч

Канстанцін «Бязрукі» (? — 1270-я) — князь полацкі (1270-я)

Некаторыя даследчыкі атаясняюць Канстанціна Бязрукага з полацкім князем Канстанцінам, які ў 1-й палове XIII ст. перадаў немцам частку полацкіх уладанняў ва Усходняй Латгаліі — так званы «Канстанцінаў дар», зацверджаны булай Папы Рымскага.

На думку гэтых даследчыкаў, Канстанцін мог перадаць землі немцам, каб атрымаць падтрымку ў змаганні за полацкі сталец з літоўскім князем Таўцівілам, якому аддалі перавагу палачане. Іншыя даследчыкі адносяць «Канстанцінаў дар» да 1263—1264 гадоў, калі быццам Канстанцін пры падтрымцы літоўскага князя Траняты, пасля забойства Таўцівіла і паланення полацкіх баяр, заняў полацкі сталец, а неўзабаве па вызваленні Транятам палонных баяр сагнаны вялікім князем літоўскім Войшалкам (Данілевіч[1]), але такая храналогія абвяргаецца крыніцамі.

Аднак, з крыніц вядома, што выдавец «Канстанцінава дару» памёр без нашчадкаў, тым часам як пазнейшы полацкі князь Канстанцін (Бязрукі) меў прынамсі двух сыноў — аднаго невядомага імем і віцебскага князя Міхаіла Канстанцінавіча. Такім чынам, Канстанцін Бязрукі яўна не тоесны ранейшаму князю Канстанціну.

Магчыма, Канстанцін (Бязрукі) паходзіў з роду віцебскіх князёў, некаторыя даследчыкі думаюць, што ён сын або бліжэйшы родзіч полацкага князя Брачыслава (Баўмгартэн[2]), а таксама швагер Таўцівіла, але гэтыя даследчыкі атаясняюць абодвух Канстанцінаў.

Напэўна, Канстанцін (Бязрукі) заняў полацкі сталец пасля князя Ізяслава, стаўленіка вялікага князя літоўскага Войшалка. Канстанцін Бязрукі згадваецца ў 1270-я гады як добры полацкі князь у павучанні полацкага епіскапа Сімяона, а таксама ў лісце канца XIII ст. ад рыжскага магістрата да яго сына, віцебскага князя Міхаіла Канстанцінавіча.

Меў двух сыноў — Міхаіла, князя віцебскага ў 1290-я гады, і невядомага імем, які памёр у 1290-я гады і, магчыма, быў полацкім князем.

  1. Данилевич B. E. Очерки истории Полоцкой земли до конца XIV ст. — К., 1896. — С. 141—146.
  2. Baumgarten N. Généalogies et mariages occidentaux des Rurikides Russes du X-e au XIII-е siècle // Orientalia Christiana. — Roma: 1927. — Vol. 35. — 95 p. — № 35.