Карла дэль Понтэ

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Карла дэль Понтэ
італ.: Carla Del Ponte
Карла дэль Понтэ
Карла дэль Понтэ
сцяг
генеральны пракурор Швейцарыі
1994 — жнівень 1999
сцяг
пракурор Міжнароднага трыбунала ААН па былой Югаславіі
жнівень 1999 года — 30 студзеня 2007
Папярэднік: Луіза Арбур
Пераемнік: Serge Brammertz(англ.) бел.
сцяг
пасол Швейцарыі ў Аргенціне
студзень 2008 — люты 2011
 
Адукацыя: Бернскі ўніверсітэт
Навуковая ступень: магістр права
Прафесія: юрыст, дыпламат
Дзейнасць: юрыст, адвакат, суддзя
Месца працы: Арганізацыя Аб'яднаных Нацый
Нараджэнне: 9 лютага 1947(1947-02-09) (70 гадоў)
Лугана
Дзеці: сын

Карла дэль Понтэ (італ.: Carla Del Ponte, нар. 9 лютага 1947) — былы генеральны пракурор Швейцарыі, былы пракурор Міжнароднага трыбунала ААН па былой Югаславіі і Міжнароднага трыбунала ААН па Руандзе. З 2008 па 2011 год з'яўлялася паслом Швейцарыі ў Аргенціне.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Карла дэль Понтэ нарадзілася ў 1947 годзе ў горадзе Лугана ў італамоўнай частцы Швейцарыі. Вывучала права ва ўніверсітэтах Берна, Жэневы і Лондана. У 1972 годзе атрымала ступень магістра права і ўладкавалася на працу ў адну з юрыдычных фірмаў. У 1975 годзе адкрыла ўласную юрыдычную кампанію[1].

У 1981 годзе дэль Понтэ пачатку працу ў апараце акруговага пракурора Лугана. За расследаванні, звязаныя з адмываннем грошай, кантрабандай зброі, міжнародным наркагандлем, а таксама ў цэлым за бескампрамісную барацьбу з арганізаванай злачыннасцю атрымала мянушку «Карліта-Чума» (італ.: Carlita La Pesta)[2]. Сваю працу яна вяла ў цесным кантакце з італьянскім суддзёй Джавані Фальконэ, які загінуў у 1992 годзе ад выбуху, арганізаванага сіцылійскай мафіяй[3].

У 1994 годзе дэль Понтэ была прызначана на пасаду генеральнага пракурора Швейцарыі. Шырокую вядомасць у Расіі ёй прынесла справа аб падазрэнні ў карупцыі ў асяроддзі першага прэзідэнта РФ Барыса Ельцына (вядомая як «справа Mabetex»): сцвярджалася, што прадстаўнікі расійскага кіраўніцтва атрымлівалі хабары ад швейцарскай будаўнічай фірмы, якую ўзначальваў будучы прэзідэнт Рэспублікі Косава Бехджэт Пацолі і якая атрымала буйны кантракт на рэканструкцыю будынкаў маскоўскага Крамля[1]. Гэта была не адзіная яе гучная справа на пасадзе генпракурора: таксама ў свой час яна замарозіла рахункі былога прэм'ер-міністра Пакістана Беназір Бхута і дамаглася арышту 118 мільёнаў долараў на рахунках брата экс-прэзідэнта Мексікі Рауля Салінаса[3].

У жніўні 1999 года Савет бяспекі ААН прызначыў яе на пасаду абвінаваўцы ў Міжнародны трыбунал па былой Югаславіі (МТБЮ), які расследаваў ваенныя злачынствы падчас Балканскіх канфліктаў, а таксама ў Міжнародны трыбунал па Руандзе (МТР), што займаўся расследаваннем генацыду ў Руандзе. На гэтых пасадах яна змяніла Луізу Арбур[1].

У 2003 годзе, не атрымаўшы сур'ёзнага поспеху ў МТР, дэль Понтэ цалкам прысвяціла сябе справе былой Югаславіі. Слуханні абвінавачвання працягваліся з 2002 па 2004 гады, а са жніўня пачаліся слуханні абароны. Галоўны абвінавачваны, Слабодан Мілошавіч, адмовіўся ад адваката і прадстаўляў свае інтарэсы сам. Слуханні МТБЮ шмат разоў перарываліся з-за пагаршэння здароўя падсуднага, а ў сакавіку 2006 года Мілошавіч сканаў у турме ад спынення сэрца[4]. Даказаць яго віну так і не ўдалося. Пасля гэтага ўвага абвінаваўцы пераключылася на лідараў баснійскіх сербаў Ратку Младзіча і Радавана Караджыча, якія абвінавачваліся ў масавых забойствах у Срэбраніцы[1]. Ратка Младзіч быў злоўлены сербскімі спецслужбамі і выдадзены Гаагскаму трыбуналу ў чэрвені 2011 года.

У выніку 30 студзеня 2007 года дэль Понтэ пакінула сваю пасаду пракурора ў МТБЮ. З 2008 па 2011 год займала пасаду пасла Швейцарыі ў Аргенціне[5].

У 2008 годзе дэль Понтэ выдала кнігу «Паляванне. Я і ваенныя злачынцы», у якой распавядае пра выпадкі выразання і продажы органаў у жывых сербскіх палонных косаўскімі албанцамі[6]. Акрамя таго ў сваёй кнізе яна вінаваціць у процідзеянні трыбуналу не толькі Маскву і Бялград, але таксама і ЦРУ, ААН, Вашынгтон і НАТА[7].

З верасня 2012 года дэль Понтэ стала членам міжнароднай камісіі па расследаванні падзей у Сірыі пад эгідай Вярхоўнага камісара ААН па правах чалавека.[8] У маі 2013 года яна заявіла, што менавіта антыўрадавыя фарміраванні ўжываюць хімічную зброю падчас грамадзянскай вайны. Гэта меркаванне было дыяметральна процілегла меркаванню большасці еўрапейскіх палітыкаў, якія абвінавачвалі ў прымяненні хімічнай зброі ўрадавыя войскі.[9]

Асабістае жыццё[правіць | правіць зыходнік]

Дэль Понтэ была замужам, цяпер разведзена. Мае сына, пра якога практычна нічога не вядома[1].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 дель Понте, Карла. Lenta.ru. Архівавана з першакрыніцы 31 сакавіка 2012.
  2. Михайлов А. Карла дель Понте — Стальная Синьора. Итоги. Архівавана з першакрыніцы 31 сакавіка 2012.
  3. 3,0 3,1 Жизнь и следствие Карлы дель Понте. BBC Russian.com (12.02.2002). Архівавана з першакрыніцы 31 сакавіка 2012.
  4. Милошевич скончался от инфаркта миокарда: жена обвиняет Гаагский трибунал , Известия.Ру (13.03.2006).
  5. Новая Газета , Новая Газета (24.08.2007).
  6. Дель Понте. «Охота. Я и военные преступники». Власти.нет. Архівавана з першакрыніцы 31 сакавіка 2012.
  7. Карла дель Понте. Охота: я и военные преступники. OpenSpace.ru. Архівавана з першакрыніцы 31 сакавіка 2012.
  8. Independent International Commission of Inquiry on the Syrian Arab Republic
  9. The Telegraph, May 06, 2013, "UN accuses Syrian rebels of chemical weapons use"

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]