Карыбут Альгердавіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Карыбут Альгердавіч
Karybut, Pahonia. Карыбут, Пагоня (K. Kielisiński, 1385, 1841).jpg

Нараджэнне 1350
Смерць 1404
Род Гедзімінавічы
Бацька Альгерд
Маці Ульяна Аляксандраўна
Жонка Анастасія Алегаўна[d]
Дзеці Фёдар Карыбутавіч, Жыгімонт Карыбутавіч, Алена Карыбутаўна[d] і Марыя Карыбутаўна[d]
Commons-logo.svg Карыбут Альгердавіч на Вікісховішчы

Карыбу́т Альгердавіч, у хрышчэнні Дзмітрый (? — пасля 1404) — князь з дынастыі Гедзімінавічаў.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Трэці сын вялікага князя ВКЛ Альгерда і Ульяны Цвярской. Упершыню ўпамінаецца ў 1382 годзе, калі разам з братамі Ягайлам, Скіргайлам і інш. падпісаў на р. Дубіса дагавор з крыжакамі. У 1386 годзе ў Луцку прысягнуў польскаму каралю Ягайлу, пры гэтым назваў сябе гаспадаром і спадкаемцам Новагародка. Ахвяраваў Лаўрышаўскаму манастыру вёску і возера Морына, у прыпісцы на 1-м аркушы Лаўрышаўскага евангелля названы вялікім князем. У 1390 годзе дапамог Ягайлу пры аблозе Гродна, за гэта атрымаў у дзяржанне Ліду. Адмовіўся прысягаць Вітаўту як вялікаму князю ВКЛ, у 1392 годзе разбіты яго войскам каля Дакудава (Лідскі пав.), зачыніўся ў Новагародку, пасля штурму горада ўзяты ў палон з жонкай і дзецьмі. Адпушчаны дзякуючы заступніцтву цесця, разанскага князя Алега Іванавіча, але страціў Новагародскае княства. У хуткім часе памірыўся з Вітаўтам, удзельнічаў у яго паходах. Апошні раз упамінаецца ў 1404 годзе як удзельнік паходу на Смаленск. Быў жанаты з Настассяй, дачкой разанскага князя Алега Іванавіча, ад гэтага шлюбу меў сыноў Івана, Жыгімонта, Фёдара і дачок Настассю, Алену і Марыю.

У гістарыяграфіі часта блытаюць Карыбута і яго брата Дзмітрыя Альгердавіча. Некаторыя даследчыкі лічаць Карыбута князем Ноўгарада-Северскага (сучасн. Украіна).

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Род Карыбутавічаў, Герб «Карыбут»