Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса (Сейлавічы)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Каталіцкі храм
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса
Сейлавічы. Касцёл Сэрца Ісуса (01).jpg
53°17′12″ пн. ш. 26°47′48″ у. д.HGЯO
Краіна Беларусь
Аграгарадок Сейлавічы
Канфесія Каталіцызм
Епархія Мінска-Магілёўская архідыяцэзія
Нясвіжскі дэканат
Тып будынка беларускае народнага дойлідства
Дата пабудовы XVIII стагоддзе
Стан дзейнічае

Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса — драўляны каталіцкі храм у в. Сейлавічы Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці, помнік архіэктуры беларускага народнага дойлідства.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Абраз «Святая Сям’я» з Сейлавіцкага касцёла

Будынак быў верагодна пабудаваны як уніяцкая царква ў XVIII стагоддзі[1], па іншых звестках — узведзены ордэнам бернардзінцаў як касцёл[2]. У 2-й палове XIX стагоддзя храм быў перароблены ў праваслаўную капліцу. Па выніках усеагульнага перапісу 1897 года, у вёсцы Сейлавічах пражывалі 544 праваслаўных вернікаў, а ў аднайменным засценку — 495 католікаў.

Каталіцкая парафія ў Сейлавічах утварылася ў 1920 годзе, у тым жа годзе будынак храма быў перададзены вернікам, рэканструяваны і пашыраны. Станам на 1934 год, парафіяльны касцёл адносіўся да Нясвіжскага дэканата Пінскай архідыяцэзіі. Пробашчам прыхода з 1932 года з’яўляўся айцец Дамінік Юзаф, забіты ў 1942 годзе ў Нясвіжы[3].

Парафія адноўлена ў 1990-я гады. У 2016 годзе касцёл наведаў архібіскуп Мінска-Магілёўскі Тадэвуш Кандрусевіч. На цяперашні час настаяцелем у прыходзе служыць ксёндз Пётр Шарко[4].

Архітэктура[правіць | правіць зыходнік]

Знаходзіцца ва ўсходняй частцы вёскі. Помнік архіэктуры беларускага народнага дойлідства. Касцёл вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад вільчыкавым дахам, які пераходзіць у вальмавы над пяціграннай апсідай. Трохвугольны франтон фасада завершаны чатырохграннай шатровай сігнатуркай. Уваход вырашаны нізкім прамавугольным прытворам пад двухсхільным пакрыццём. Гарызантальна ашаляваныя бакавыя фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі і брусамі-сцяжкамі ў прасценках[5].

З сейлавіцкага касцёла паходзіць абраз XVIII стагоддзя «Святая Сям’я» (тэхніка — палатно і алей), які захоўваецца зараз у Музеі старажытнабеларускай культуры. Гэты твор невядомага майстра па непацверджаных звестках першапачаткова захоўваўся ў адным з нясвіжскіх касцёлаў. Дадзены абраз выразна адрозніваецца спрошчаным і менш удалым выкананнем, пры спробе захаваення кампазіцыйнай будовы пратографа. Асаблівай увагі патрабуе паяўнасць німба па-над Святым Іосіфам, наяўнасць у Марыі і Ісуса як карон, так і ззяння[6].

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

  1. В. М. Князева. Памяць. Нясвіжскі раён. Мінск, Белта, 2002
  2. Maria Baltaziuk. Zabytki sztuki polskiej na dawnych Kresach Wschodnich: materiały z Konferencji "Dzień Dzisiejszy Dawnej Sztuki Polskiej na Wschodzie", Warszawa, 12 grudnia 1994 r, С.29
  3. Bohdan Bejze, Antoni Galiński. Martyrologia duchowieństwa polskiego 1939-1956. Archidiecezjalne Wydawn. Łódzkie, 1993. С.114
  4. Арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч у межах пастырскай візітацыі наведаў Нясвіж і Сейлавічы Catholic.by, 31.10.2016.
  5. Кулагін А. М. Вёска Сейлавічы. Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса // к // Каталіцкія храмы Беларусі: Энцыкл. даведнік / А. М. Кулагін; фатограф А. Л. Дыбоўскі. — 2-е выд.. — Мн.: БелЭн, 2008. — 488 с. — ISBN 978-985-11-0395-5., С.329
  6. Христианские ценности в культуре современной молодежи. Сборник докладов IV международной конференции студентов, магистрантов и аспирантов (18 декабря 2015 г.) / редакторы-составители: С.И. Шатравский, С.А. Юшкевич. – Минск: Ковчег, 2016. – 309 с., С. 91

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]