Касцёл Святога Мікалая (Княжыцы)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Славутасць
Касцёл Святога Мікалая
Kniazhycy catholic church 2010.jpg
53°58′29″ пн. ш. 30°09′08″ у. д.HGЯO
Краіна
Месцазнаходжанне
Архітэктурны стыль віленскае барока
Дата заснавання 1681
Будаўніцтва 17501780 гады
Статус Ахоўная шыльда гісторыка-культурнай каштоўнасці Рэспублікі Беларусь. Гісторыка-культурная каштоўнасць Беларусі, шыфр 512Г000493шыфр 512Г000493

Касцёл Святога Мікалая - каталіцкі храм у в. Княжыцы Магілёўскага раёна. Помнік архітэктуры ў стылі віленскага барока. Мураваны касцёл пабудаваны паміж у 17501791 гады і першапачаткова асвечаны ў гонар св. Антонія Падуанскага.

Уваходзіць у Спіс гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі пад шыфрам 512Г000493, другая катэгорыя.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Галоўны алтар

У 1681 годзе тагачасны ўласнік Княжыцаў надворны харунжы Вялікага Княства Літоўскага Канстанцін Пац заснаваў у паселішчы драўляны кляштар дамініканцаў ды перадаў манахам 18 тысяч злотых. Дзякуючы шчодрым ахвяраванням пераемнікаў (Крыштоф Пац, выдаткаваў 15 тыс. злотых у 1724 годзе, Антон Пац — 2 тыс. у 1750[1], Андрэй і Соф'я Крукоўскія — таксама 2 тысячы) у 1750 годзе пачалося будаўніцтва мураванага касцёла.

У 1780 годзе ў гонар Святога Антонія Падуанскага будынак асвяціў магілёўскі епіскап Станіслаў Богуш-Сестранцэвіч[2].

Пасля супроцьрасійскага паўстання кляштар зачынілі ў 1832 годзе, а касцёл — у 1863 годзе падчас паўстання Кастуся Каліноўскага. У 1865 годзе ранейшы каталіцкі касцёл ператварыўся ў праваслаўную царкву Аляксандра Неўскага. Над храмам быў надбудаваны псеўдакупал і тры «цыбулепадобныя» купалы над галоўным фасадам. Царква Аляксандра Неўскага дзейнічала да 1965 года.

Сучасны стан[правіць | правіць зыходнік]

Знаходзіцца ў занядбаным стане. Дах паўразбураны. Магчыма вольна пранікнуць усярэдзіну храма, а таксама ў лёхі.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Габрусь Т. В. Мураваныя харалы: Сакральная архітэктура беларускага барока / Т. В. Габрусь. Мн.: Ураджай, 2001.— 287 с.: іл. ISBN 985-04-0499-X, с. 232-234.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]