Крытычная тэмпература

Крыты́чная тэмперату́ра — тэмпература, пры якой шчыльнасць і ціск насычанай пары становяцца максімальнымі, а шчыльнасць вадкасці, якая знаходзіцца ў дынамічнай раўнавазе з парай, становіцца мінімальнай.

Пры тэмпературы, вышэйшай за крытычную тэмпературу газа, яго немагчыма скандэнсаваць ні пры якім ціску.

Крытычная тэмпература была адкрыта Дз. І. Мендзялеевым у 1861. Калі ён даследаваў залежнасць паверхневага нацяжэння вадкасці ад тэмпературы, ён выявіў, што існуе такая тэмпература, пры якой знікаюць меніск вадкасці і розніца паміж вадкасцю і яе насычанай парай. Гэту тэмпературу Дз. І. Мендзялееў назваў «абсалютным пунктам кіпення».

Рэчыва	Крытычная тэмпература (°C)
Азот	-146.9
Аміяк	132.3
Аргон	-122.29
Бензол	288
Бром	315
Вада	374.12
Вадарод	-240.17
Вокіс вугляроду	-138.8
Гелій	-267.96
Ёд	546
Калій	1497
Кісларод	-118.57
Крыптон	-63.7
Ксенон	16.58
Літый	2577
Метан	-82.5
Мыш’як	1400
Натрый	1827
Неон	-228.75
Радон	105
Ртуць	1477
Рубідый	1377
Селен	1493
Сера	1041
Хлор	143.8
Фтор	-128.85
Фосфар	721
Цэзій	1312
Этан	32

Гл. таксама

• Тэмпература Кюры
• Тэмпература Нееля