Перайсці да зместу

Культура скасавання

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі

Культура скасавання або культура адмены (англ.: cancel culture, call-out culture) — культурная з’ява, пры якой людзі крытыкуюць асобу, каторая, як мяркуецца, дзейнічала або выказвалася непрымальна, і заклікаюць (звычайна ў сацыяльных медыя) да астракізму, байкоту гэтай асобы, або адхілення яе ад працы[1][2][3][4]. Гэтыя дзеянні могуць распаўсюджвацца на сацыяльныя або прафесійныя колы, як у сацыяльных сетках так і асабіста, пры гэтым бальшыня вядомых інцыдэнтаў звязана са знакамітымі людзьмі і зоркамі[5]. Кажуць, што гэтыя што асобы былі «скасаваны» або «адменены»[6][7]. Кар’ера многіх публічных асоб пацярпела ад «скасавання», але многія працягнулі яе нягледзячы на ранейшае «скасаванне»[8][9].

Паняцце «культура скасавання» ўвайшло ў абарот у 2018 годзе і мела пераважна адмоўныя адзнакі[10]. Крытыкі сцвярджаюць, што культура скасавання стрымлівае грамадскую дыскусію, яна непрадуктыўная і не прыносіць сапраўдных сацыяльных змен, пры гэтым выклікае нецярпімасць і выступае формай кібербулінгу (інтэрнэт-цкавання)[11][12]. Іншыя сцвярджаюць, што паняцце выкарыстоўваецца для нападак у адказ на намаганні адстойвання правоў уразлівымі людзьмі, а сама з’ява насамрэч ёсць свабодай слова. Таксама існуе меркаванне, што культура адмены не ёсць сапраўднай з’явай[13], а байкот асоб існаваў задоўга да ўзнікнення тэрміна[14][15][16].

Крыніцы

[правіць | правіць зыходнік]
  1. ↑ Munro, Ealasaid (August 23, 2013). Feminism: A Fourth Wave?. Political Insight. 4 (2): 22–25. doi:10.1111/2041-9066.12021. S2CID 142990260. Архівавана з арыгінала December 10, 2019. Праверана April 29, 2020.
  2. ↑ Sills, Sophie; Pickens, Chelsea; Beach, Karishma; Jones, Lloyd; Calder-Dawe, Octavia; Benton-Greig, Paulette; Gavey, Nicola (March 23, 2016). Rape culture and social media: young critics and a feminist counterpublic. Feminist Media Studies. 16 (6): 935–951. doi:10.1080/14680777.2015.1137962. hdl:2292/30994. S2CID 147023782.
  3. ↑ Bromwich, Jonah Engel (June 28, 2018). Everyone Is Canceled. The New York Times. ISSN 0362-4331. Архівавана з арыгінала August 13, 2019. Праверана July 24, 2020.
  4. ↑ Yar, Sanam; Bromwich, Jonah Engel (October 31, 2019). Tales From the Teenage Cancel Culture. The New York Times. ISSN 0362-4331. Архівавана з арыгінала June 1, 2020. Праверана July 4, 2020.
  5. ↑ McDermott, John (November 2, 2019). Those People We Tried to Cancel? They're All Hanging Out Together. The New York Times. Праверана August 3, 2020.
  6. ↑ What It Means to Get 'Canceled'. Merriam-Webster (12 ліпеня 2019). Архівавана з першакрыніцы June 18, 2020. Праверана July 4, 2020.
  7. ↑ What Does Cancel Culture Mean?. Dictionary.com (31 ліпеня 2020). Праверана August 19, 2020.
  8. ↑ Garel, Connor. Logan Paul Is Proof That Problematic People Are Never Truly Cancelled. Vice (9 ліпеня 2018). Праверана 16 August 2020.
  9. ↑ Hagi, Sarah (November 21, 2019). Cancel Culture Is Not Real—At Least Not in the Way People Think. Time. Праверана March 12, 2021.
  10. ↑ What Does Cancel Culture Mean?. Dictionary.com (31 ліпеня 2020). Праверана August 19, 2020.
  11. ↑ Academics Are Really, Really Worried About Their Freedom. The Atlantic (1 верасня 2020). Праверана July 30, 2021.
  12. ↑ Cancel Culture Top 3 Pros and Cons. ProCon.org (27 верасня 2020). Праверана December 12, 2022.
  13. ↑ Manavis, Sarah (July 16, 2020). 'Cancel culture' does not exist. New Statesman. Архівавана з арыгінала July 17, 2020. Праверана December 20, 2022.
  14. ↑ The entitlement of Canadian politicians – Macleans.ca. Maclean's. Праверана January 6, 2021.
  15. ↑ Cancel Culture Top 3 Pros and Cons. ProCon.org (27 верасня 2020). Праверана December 12, 2022.
  16. ↑ Olusoga, David (January 3, 2021). 'Cancel culture' is not the preserve of the left. Just ask our historians. The Guardian. Праверана December 20, 2022.
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Культура_скасавання&oldid=5042062"