Перайсці да зместу

Леанід Рыгоравіч Івашоў

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Леанід Рыгоравіч Івашоў
Дата нараджэння 31 жніўня 1943(1943-08-31)[1] (83 гады)
Месца нараджэння
Альма-матар
Месца працы
Грамадзянства
Прыналежнасць Расія
Званне генерал-палкоўнік
Узнагароды і званні
ордэн «За заслугі перад Айчынай» III ступені Order of Military Merit ордэн «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» II ступені ордэн «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» III ступені Ордэн «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна» медаль «За адзнаку ў вайсковай службе» I ступені медаль «За адзнаку ў вайсковай службе» юбілейны медаль «Дваццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» юбілейны медаль «300 гадоў Расійскаму флоту» Медаль «У памяць 850-годдзя Масквы» медаль «Ветэран Узброеных Сіл СССР» медаль «За ўмацаванне баявой садружнасці» юбілейны медаль «50 гадоў Узброеных Сіл СССР» юбілейны медаль «60 гадоў Узброеных Сіл СССР» юбілейны медаль «70 гадоў Узброеных Сіл СССР» медаль «За бездакорную службу» I ступені медаль «За бездакорную службу» II ступені медаль «За бездакорную службу» III ступені Miloš Obilić Medal of Bravery Medal for Bravery медаль «За ўмацаванне дружбы па зброі»
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Леанід Рыгоравіч Івашоў (руск.: Леонид Григорьевич Ивашов; нар. 31 жніўня 1943) – расійскі ваенны, грамадскі і палітычны дзеяч. Адзін з вядучых экспертаў у пытаннях геапалітыкі[5].

Біяграфія

[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 31 жніўня 1943 года ў горадзе Фрунзэ (цяпер Бішкек) Ошскай вобласці Кіргізскай ССР.

У 1964 годзе скончыў Ташкенцкае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча, у 1974 годзе — Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ. З 1976 года служыў у цэнтральным апараце Міністэрства абароны СССР, быў памочнікам міністра абароны маршала Д. Ф. Усцінава. З 1987 года — начальнік упраўлення справамі Міністэрства абароны. У 1992—1996 гадах — сакратар Савета міністраў абароны дзяржаў СНД; са жніўня 1999 года — начальнік штаба па каардынацыі ваеннага супрацоўніцтва дзяржаў-удзельніц СНД. У 1996—2001 гадах — начальнік Галоўнага ўпраўлення міжнароднага ваеннага супрацоўніцтва Міністэрства абароны Расійскай Фндэрацыі.

Пасля заканчэння ваеннай службы сышоў у навуку і грамадска-палітычную дзейнасць. Яшчэ ў 1998 голу стаў прэзідэнтам Акадэміі геапалітычных праблем. Атрымаў ступень доктара гістарычных навук і прафесара кафедры міжнароднай журналістыкі МДІМА. У 2002 годзе заснаваў і ўзначаліў Ваенна-дзяржаўны саюз Расіі. Член вышэйшага афіцэрскага савета Расіі. У лістападзе 2006 года абраны старшынёй манархічнай арганізацыі «Саюз рускага народа». У лістападзе 2008 года склаў з сябе паўнамоцтвы[6].

З 2008 года — член экспертнага савета і пастаянны аўтар міжнароднага аналітычнага часопіса «Геополитика». 6 снежня [[2011 года заявіў аб самавылучэнні кандыдатам на пасаду прэзідэнта Расіі[7]. 18 снежня яму было адмоўлена ў рэгістрацыі ў якасці кандыдата на выбарах Прэзідэнта ў сувязі з тым, што ЦВК не была належным чынам паведамлена аб сходзе ініцыятыўнай групы па вылучэнні Івашова.

Жыве і працуе ў Маскве. Узначальвае як прэзідэнт недзяржаўную Акадэмію геапалітычных праблем, прэзідэнт Міжнароднага цэнтра геапалітычнага аналізу, выкладае ў МДІМА (прафесар на кафедры міжнароднай журналістыкі[8]) і Маскоўскім дзяржаўным лінгвістычным універсітэце (прафесар кафедры тэорыі і гісторыі міжнародных адносін[9]), выступае на тэлебачанні і ў прэсе з каментарамі па пытаннях знешняй і ўнутранай палітыкі. Пастаянны аўтар газеты «Завтра».

Шмат гадоў з’яўляўся старшынёй агульнарасійскага афіцэрскага сходу. Пакінуў пасаду 19 мая 2022 года «па ўзросце і стане здароўя»[10].

Член Саюза пісьменнікаў Расіі. Аўтар больш за 700 артыкулаў і 19 кніг. Піша вершы[11].

Палітычныя погляды

[правіць | правіць зыходнік]

З’яўляецца паслядоўным праціўнікам пашырэння НАТА на ўсход. У артыкулах і выступах паслядоўна папярэджвае аб небяспеках, якія, на яго думку, пагражаюць Расіі.

Выступаў супраць уварвання ва Украіну[12][13].

Працы

[правіць | правіць зыходнік]
  • Леонид Ивашов. Маршал Язов (роковой август 91-го) (1992)
  • Леонид Ивашов. Россия и мир в новом тысячелетии. Геополитические проблемы (2000)
  • Л. Г. Ивашов. Россия или Московия? Геополитическое измерение национальной безопасности России — М.: Эксмо, 2002. — 416 с. — (История XXI века). — 4100 экз. — ISBN 5-699-01230-3.
  • Леонид Ивашов. Хоронить не спешите Россию — М.: Яуза, Эксмо, 2003. — 288 с. — (Путь России). — 4000 экз. — ISBN 5-87849-137-0.

Зноскі

  1. 1 2 https://centrasia.org/newsA.php?st=1376910720
  2. 1 2 https://vecherka.kg/doc/239662_general_ivashov:_rossiia_i_kyrgyzstan_obrecheny_byt_vmeste.html
  3. ↑ https://mgimo.ru/people/ivashov/
  4. ↑ https://cyberleninka.ru/article/n/17070738.pdf
  5. ↑ Леонид Ивашов: выживет ли Россия в XXI веке?
  6. ↑ Генерал Леонид Ивашов покинул пост председателя Союза русского народа. Русская линия. 2008-11-17. Архівавана з арыгінала 2017-11-18. Праверана 2017-11-18.
  7. ↑ Генерал-полковник Л. Ивашов заявил о самовыдвижении кандидатом на пост президента России. Архівавана 7 снежня 2011. // rbc.ru, 6 декабря 2011
  8. ↑ Ивашов Леонид Григорьевич. Персональный профиль. mgimo.ru. МГИМО. Архівавана з першакрыніцы 20 кастрычніка 2021.
  9. ↑ https://cyberleninka.ru/article/n/17070738.pdf
  10. ↑ Информационное Сообщение ООС. Архівавана з першакрыніцы 31 жніўня 2022. Праверана 31 жніўня 2022.
  11. ↑ Леонид Ивашов вновь посетит Ухту и Крохаль. Ухтинский государственный технический университет. Архівавана з першакрыніцы 20 кастрычніка 2021.
  12. ↑ «Национал-патриот» генерал Ивашов выступил против войны с Украиной. Радио Свобода. 2022-02-06. Архівавана з арыгінала 2022-02-26. Праверана 2022-02-06.
  13. ↑ Когда генералы запрещают воевать Архівавана 26 лютага 2022. // Росбалт, 7 февраля 2022

Спасылкі

[правіць | правіць зыходнік]
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Леанід_Рыгоравіч_Івашоў&oldid=5152536"