Санкт-Пецярбургскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча
| Санкт-Пецярбургскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае двойчы Чырванасцяжнае вучылішча імя С. М. Кірава (СПбВАКВ) | |
|---|---|
| | |
| Ранейшыя назвы |
Араніенбаўмская кулямётная школа РСЧА (1918) Араніенбаўмскія Савецкія кулямётныя курсы РСЧА (1918—1919) 5-я пяхотныя Петраградскія імя тав. Троцкага камандныя курсы (1920) 1-я Петраградская пяхотная школа каманднага саставу РСЧА (1921—1924) Ленінградская пяхотная школа імя тав. Склянскага (1925—1937) Ленінградскае двойчы Чырванасцяжнае пяхотнае вучылішча імя С. М. Кірава (1938—1955, 1958—1991) |
| Дэвіз | Ленпех — лепш за ўсіх! |
| Заснаваны | 1918 |
| Закрыты | 1999 |
| Тып | дзяржаўная вышэйшая ваенна-навучальная ўстанова |
| Краіна | |
| Адрас |
|
| Сайт | lenpeh.ru |
| Узнагароды |
|
Са́нкт-Пецярбу́ргскае вышэ́йшае агульнавайско́вае кама́нднае дво́йчы Чырванасця́жнае вучы́лішча імя́ С. М. Кірава (скарочана СПбВАКВ, неафіцыйна Ленпе́х) — вышэйшая ваенная навучальная ўстанова ў СССР і Расіі, якая існавала з 1918 па 1999 год.
Гісторыя
[правіць | правіць зыходнік]Стварэнне і Грамадзянская вайна
[правіць | правіць зыходнік]24 мая 1918 года распараджэннем працоўнай камуны Араніенбаўма на базе Араніенбаўмскай афіцэрскай стралковай школы была створана Араніенбаўмская кулямётная школа РСЧА. 1 ліпеня пачаліся заняткі, а школа была перайменавана ў Араніенбаўмскія кулямётныя курсы РСЧА. Першы выпуск (усяго 5 чалавек) адбыўся 16 верасня 1918 года: большасць курсантаў першага набору загінулі на франтах[1][2].
8 ліпеня 1919 года курсам было прысвоена імя Л. Д. Троцкага. Курсанты неаднаразова накіроўваліся на фронт, удзельнічалі ў баях супраць войскаў Юдзеніча і Урангеля. 1 красавіка 1920 года курсы былі пераведзены ў Петраград і перайменаваны ў 5-я пяхотныя Петраградскія курсы РСЧА. Яны размясціліся ў будынку былога Аляксандраўскага кадэцкага корпуса на Садовай вуліцы.
Міжваенны перыяд
[правіць | правіць зыходнік]З 1921 года ўстанова неаднаразова перайменоўвалася: 9-я Петраградская імя тав. Троцкага пяхотная школа, 1-я Ленінградская пяхотная школа, а з 1925 года — Ленінградская пяхотная школа імя тав. Склянскага. У 1926 годзе да школы была далучана Інтэрнацыянальная Чырванасцяжная ваенная школа, разам з якой перайшоў і ордэн Чырвонага Сцяга.
У 1937 годзе школа была пераўтворана ў Ленінградскае пяхотнае Чырванасцяжнае вучылішча імя тав. Склянскага. 28 студзеня 1938 года імя Склянскага было заменена на імя С. М. Кірава. Выпускнікі вучылішча ўдзельнічалі ў баях на возеры Хасан, Халхін-Голе і савецка-фінскай вайне.
Вялікая Айчынная вайна
[правіць | правіць зыходнік]З 30 чэрвеня па 18 жніўня 1941 года вучылішча ў поўным складзе ўдзельнічала ў баях у складзе Лужскай аператыўнай групы на Ленінградскім фронце. Курсанты стрымлівалі наступленне немцаў пад Кінгісепам і на рацэ Луга, панёсшы цяжкія страты (797 чалавек забітымі і прапаўшымі без вестак)[3].
У жніўні 1941 года вучылішча было эвакуіравана ў горад Бярэзнікі (Малотаўская вобласць). Тэрмін навучання быў скарочаны да 6, а затым і да 3 месяцаў. 6 лютага 1942 года вучылішча было ўзнагароджана другім ордэнам Чырвонага Сцяга. За гады вайны было падрыхтавана 4693 афіцэры. 27 выпускнікоў сталі Героямі Савецкага Саюза.
30 красавіка 1945 года вучылішча вярнулася ў Ленінград і размясцілася ў Варанцоўскім палацы (былы Пажаскі корпус).
Пасляваенны час
[правіць | правіць зыходнік]У 1955 годзе вучылішча было часова рэарганізавана ў Сувораўскае афіцэрскае вучылішча, але неўзабаве зноў стала пяхотным. У 1958 годзе яно было пераўтворана ў Ленінградскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае двойчы Чырванасцяжнае вучылішча імя С. М. Кірава (ЛВАКВ) і пераведзена ў Петрадварэц. Тэрмін навучання павялічыўся да 4 гадоў.
Выпускнікі вучылішча прымалі ўдзел у Афганскай вайне (загінула 40 выпускнікоў, двое сталі Героямі Савецкага Саюза: Б. У. Громаў і М. А. Кузняцоў).
З 1989 года вялася падрыхтоўка афіцэраў для марской пяхоты.
У Расійскай Федэрацыі
[правіць | правіць зыходнік]21 снежня 1991 года вучылішча было перайменавана ў Санкт-Пецярбургскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча. Больш за 800 выпускнікоў удзельнічалі ў першай і другой чачэнскіх войнах, 17 сталі Героямі Расіі.
1 красавіка 1999 года ў адпаведнасці з пастановай Урада РФ аб рэарганізацыі ваенных ВНУ вучылішча было расфарміравана. Усяго за гісторыю існавання было зроблена 120 выпускаў і падрыхтавана 22 489 афіцэраў.
Начальнікі вучылішча
[правіць | правіць зыходнік]- Леанід Рыгоравіч Аляксандраў (1918)
- Павел Нікандравіч Яжоў (1920—1921)
- Яўген Сяргеевіч Казанскі (1921—1926)
- Васіль Пятровіч Кунцэвіч (1926)
- Аляксандр Аляксандравіч Інна (1926—1928)
- Вільям Юр'евіч Рохі (1928—1930)
- Іосіф Іванавіч Кальван (1930—1934)
- Павел Рыгоравіч Панядзелін (1934—1935)
- Аляксандр Аляксеевіч Цюрын (1935—1938)
- Герасім Васільевіч Мухін (1938—1942)
- Пётр Савельевіч Ярашэнка (1942—1943)
- Фёдар Рыгоравіч Пясчанскі (1943—1950)
- Васіль Цімафеевіч Абашкін (1950—1953)
- Фёдар Рыгоравіч Дабравольскі (1953—1956)
- Канстанцін Аркадзьевіч Лазараў (1956—1958)
- Васіль Антонавіч Гіга (1958—1969)
- Віктар Пятровіч Бяльцюкоў (1969—1975)
- Мікалай Рыгоравіч Бадзейкін (1975—1986)
- Мікалай Мікалаевіч Смірноў (1986—1988)
- Васіль Сцяпанавіч Голубеў (1988—1991)
- Алег Іванавіч Абрамаў (1991—1994)
- Валерый Іванавіч Чарноў (1994—1997)
- Аляксандр Уладзіміравіч Ляўшын (1997—1999)
Вядомыя выпускнікі
[правіць | правіць зыходнік]- Барыс Усеваладавіч Громаў — генерал-палкоўнік, Герой Савецкага Саюза.
- Мікалай Эраставіч Бярзарын — генерал-палкоўнік, Герой Савецкага Саюза, першы камендант Берліна.
- Дзмітрый Цімафеевіч Язаў — Маршал Савецкага Саюза (праходзіў курсы ўдасканалення).
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ Абрамов Е. П., Чубарев Ю. М. Легендарная кузница общевойсковых командиров (к 100-летию Санкт-Петербургского (Ленинградского) высшего общевойскового командного дважды Краснознаменного училища имени С. М. Кирова) // Военная мысль. — 2018. — № 5. — С. 84—94.
- ↑ Абрамов Е. П., Шапиро Б. И. Легендарная кузница командиров // Военно-исторический журнал. — 2018. — № 5. — С. 90—95.
- ↑ Кринов Ю. С. Лужский рубеж. Год 1941-й. — 2-е выд., перапрац. і дап.. — Л.: Лениздат, 1987. — 320 с.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Абрамов Е. П., Чубарев Ю. М. Легендарная кузница общевойсковых командиров (к 100-летию Санкт-Петербургского (Ленинградского) высшего общевойскового командного дважды Краснознаменного училища имени С. М. Кирова) // Военная мысль. — 2018. — № 5. — С. 84—94.
- Абрамов Е. П., Шапиро Б. И. Легендарная кузница командиров // Военно-исторический журнал. — 2018. — № 5. — С. 90—95.
- Кринов Ю. С. Лужский рубеж. Год 1941-й. — 2-е изд.. — Л.: Лениздат, 1987. — 320 с.
- Амбросов С. А. и др. Санкт-Петербургское высшее общевойсковое командное дважды Краснознамённое училище имени С. М. Кирова. — 3-е изд.. — СПб.: Издательство «Санкт-Петербург», 1998. — 215 с.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]
На Вікісховішчы пакуль няма медыяфайлаў па тэме, але Вы можаце загрузіць іх- Сайт выпускнікоў вучылішча (руск.). Lenpeh.ru.
- Гісторыя Ленінградскага вышэйшага агульнавайсковага каманднага вучылішча (руск.). ЛенПех.
- Традыцыям жыць вечна (руск.). Чырвоная зорка (23 мая 2008).