Леніна Мікалаеўна Міронава

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Леніна Мікалаеўна Міронава
Lenina Mironova.jpg
Дата нараджэння 2 сакавіка 1931(1931-03-02) (89 гадоў)
Месца нараджэння
Грамадзянства
Род дзейнасці архітэктар
Навуковая сфера мастацтвазнаўства, архітэктура, педагогіка
Месца працы
Навуковая ступень кандыдат архітэктуры (1963)
Навуковае званне
Альма-матар
Вядомыя вучні Уладзімір Цэслер, Дзмітрый Сурскі, Сяргей Кірушчанка
Партыя
Член у
Commons-logo.svg Леніна Мікалаеўна Міронава на Вікісховішчы

Леніна Мікалаеўна Міронава (нар. 2 сакавіка 1931, Харкаў, Украінская ССР) — беларускі архітэктар, педагог, мастацтвазнаўца. Кандыдат архітэктуры (1963), прафесар Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў (2003). Сябра грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз дызайнераў».

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзілася ва Украіне. Скончыла ў 1954 годзе архітэктурны факультэт Кіеўскага інжынерна-будаўнічага інстытута з выдатным дыпломам. У 1954 годзе пераехала ў Мінск, у 19571960 гадах вучылася ў аспірантуру пры АН БССР па спецыяльнасці «архітэктура». У 19541957 гадах старэйшы архітэктар інстытута «Мінгарпраект», у 19611968 гадах у Інстытуце будаўніцтва і архітэктуры Дзяржбуда БССР. Увосень 1968 года пачала выкладаць свой курс «Каларыстыка» адразу на 4 кафедрах Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута: інтэр’еру і абсталявання, дызайну, ДПМ і мастацкай апрацоўкі тканін; старэйшы выкладчык (1969), дацэнт (1970), прафесар (2003). Працавала там да 2009 года, 40 гадоў без перапынку[1].

Член Саюза архітэктараў БССР з 1957 года, член праўлення СА БССР і СА СССР (1961-65)[2]. Член КПСС з 1959 года. Пражывае ў г. Мінск[3].

Дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Удзельнічала ў распрацоўцы праектаў серыі тыпавых жылых дамоў БМ-3 (1956-58)[3].

Аўтар больш яка 100 артыкулаў па праблемах колеру ў выяўленчым мастацтве.

Выдала шэраг падручнікаў:

  • «Каларыстыка» (1974)
  • «Колеразнаўства». Мінск, Вышэйшая школа, 1983,286 стар.
  • «Вучэнне аб колеры» (1993) — Мінск, Вышэйшая школа, 1993,463 стар.
  • «Колер у выяўленчым мастацтве» (2011) Мінск, Беларусь, 2011 (4-е выд.).

Вучнямі Леніны Міронавай у розныя гады былі вядомыя беларускія мастакі і дызайнеры: Уладзімір Цэслер, Ганна Балаш, Дзмітрый Сурскі, Сяргей Кірушчанка і іншыя.

Творчыя праекты Леніны Міронавай: стварэнне артыкулаў пра творчасць беларускіх мастакоў сярэдняга і малодшага пакалення, серыі графічных лістоў і тэкстыльных пано на тэму «Прырода і Чалавек»[4]. На асабістам сайце Леніны Міронавай выкладзены яе артыкулы пра творчасць Казіміра Малевіча, Юрыя Тарэева, Канстанціна Міхеева, Рыгора Іванова і іншых творчых асоб. Таксама там надрукаваны яе даследаванні пра ролю колеру ў культуры Старога Кітая[5].

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Узнагароджана Ганаровымі граматамі, значкамі, падзякамі і прэміямі.

Зноскі

  1. Миронова Ленина Николаевна // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. Минск: Энциклопедикс, 2014. −140 с. ISBN 978-985-7090-29-7.
  2. Миронова Ленина Николаевна // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. Минск: Энциклопедикс, 2014. −140 с. ISBN 978-985-7090-29-7.
  3. 3,0 3,1 Миронова Ленина Николаевна // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1.
  4. Дадатак да загада Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь 16.02.2011 № 18
  5. Артыкулы Леніны Міронавай на сайце mironovacolor.org

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Миронова Ленина Николаевна // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. Минск: Энциклопедикс, 2014. −140 с. ISBN 978-985-7090-29-7.
  • Миронова Ленина Николаевна // Архитекторы Советской Белоруссии: Биогр. справочник / Союз архитекторов БССР; Сост. В. И. Аникин и др.. — Мн.: Беларусь, 1991. — 262 с. — ISBN 5-338-00611-1.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Ілона Дзяргач Миронова Ленина Николаевна: «Пока дышу — надеюсь…» (руск.)