Летапісец вялікіх князёў літоўскіх

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

«Летапісец вялікіх князёў літоўскіх»: летапісны твор 14—15 ст. з ліку беларуска-літоўскіх летапісаў. У літоўскай гістарыяграфіі азначаецца таксама як «1-я рэдакцыя Літоўскай хронікі». Апісвае палітычную гісторыю ВКЛ за перыяд ад смерці Гедыміна (1341) па смерць Вітаўта (1430).

У творы ў форме суцэльнага апавядання прадстаўлены змова Альгерда і Кейстута супраць Яўнуція, дынастычная вайна паміж Вітаўтам і Ягайлам, грамадзянская вайна паміж Свідрыгайлам Альгердавічам і Жыгімонтам Кейстутавічам. Але па сваёй структуры твор не мае цэласнага характару, у яго завяршальнай частцы «Аповесць пра Падолле» месца дзеяння пераносіцца на Падолію (ад бітвы на рацэ Сінія Воды па паход Вітаўта ў гэты рэгіён).

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Белазаровіч В. А. Гістарыяграфія гісторыі Беларусі: вучэб. дапаможнік; Установа Адукацыі «Гродзенскі Дзярж. Ун-т імя Я.Купалы». — Гродна : ГрДУ, 2006. — 345 с. ISBN 985-417-858-7. — С. 50—51.